Van 22 t/m 25 augustus verbleef onze docente Carolina  Leeuw-Wagner in Trier voor een korte bijscholing. Na haar avontuur van de Nadi- Spierherstel Therapieopleiding (NMT) vorige zomer waarvan zij uitgebreid verslag deed in IYM, had ze ook deze zomer de behoefte om zich te laten bijscholen in de Ayur yogatherapie scholing van Remo Rittiner.

Omdat Remo op dit moment overal werkzaam is, behalve dichtbij, kom ik terecht op de site van zijn collega-assistent Christoph Kraft, die een yogastudio in Trier heeft. Daar zie ik een viertal workshops staan die me interesseren en ik besluit me voor twee ervan op te geven. Geld heb ik op dat moment niet, maar ach, what’s new. Eigenschap van Vata? Wat maakt het uit. Agastya zei altijd: Geld moet rollen. Als je het niet uitgeeft, komt het ook niet naar je toe.
En ja hoor, de week dat ik me opgeef, krijg ik wat gemaakte organisatie-uren uitbetaald van mijn muziekensemble én krijg er een privéleerling bij; een musicus die dertig lessen bij mij mag gaan nemen van haar baas, waarvan er tien vooruitbetaald worden.

Dus ik stap in mijn aubergine Panda en kom na een lange autorit aan op mijn bestemming. Een appartement van Airbnb, waarvan de enorm krappe parkeergarage me wat benauwd maakt om doorheen te manoeuvreren, maar de Russische eigenaar leidt mij met rustige stem naar een parkeerplek waar mijn panda de komende dagen kan blijven staan. Ook de entree van de galerij geeft me een unheimisch gevoel, maar Igor laat me de binnenkant van een net en schoon appartement zien, dat op loopafstand van het gezellige oude centrum van Trier is.

Ik parkeer mijn spullen en vertrek direct naar de Yogastudio, waar Christoph mij opwacht voor een privéles. Het is even zoeken naar de ingang, maar dan vind ik deze op een bedrijventerrein, tussen een grote winkel voor de ‘doe het zelf’ man/vrouw en de Mac Donalds. Ook hier blijkt de binnenkant vele malen mooier dan de buitenkant deed vermoeden.

Ik ken Christoph zoals gezegd van de NMT opleiding, waar hij Remo intensief assisteerde, dus het voelt vertrouwd wanneer hij na wat uitwisseling van informatie voorstelt om mij eerst een NMT behandeling te geven.
De volgende dagen ondervind ik de enorme helende kracht die is uitgegaan van deze drukpunten behandeling. Het resultaat op mijn lichaam en geest is boven verwachting, wat mij een extra motivatie boost geeft om de NMT opleiding weer te gaan geven bij IYN in september.

De volgende dag heb ik wat tijd om de stad te verkennen. Ik ben gek op boottochtjes, dus ik laat me voor de lunch eerst nog even lekker langs de Moesel varen.
Na de lunch gaat het dan echt van start en de komende dagen dompel ik me onder in de complexiteit van de oorzaken van ziektes. De workshop wordt gegeven door Prof. Dr. Martin Mittwede, natuurgeneeskundige voor psychotherapie.

Vele dingen die ik op een andere wijze en in een ander deel van mijn wezen bij de Integrale Yoga in de lessen van Lopamudra en Agastya heb mogen ontvangen, worden een feest der herkenning in het mentale. Ik prijs mezelf dan ook gelukkig dat ik erachter kom hoeveel ik in de afgelopen jaren heb meegekregen van deze twee bijzondere mensen, waardoor ik deze workshop, ondanks dat het geheel in het Duits is, goed kan volgen.

Naast een hoeveelheid aan informatie, krijgen we ook meditatieve oefeningen. Deze zijn eenvoudig en daardoor zeer doeltreffend. Ze geven inzicht of herinneren mij op z’n minst weer aan bepaalde thema’s in mijn leven.

Er wordt gesproken over hoopgevende dingen, namelijk dat zowel in de spirituele kringen als in de westerse psychoanalyse er steeds meer het belang wordt gezien van een holistische aanpak bij ziekten. Dat ziekte/pijn een combinatie is van vele factoren en dat de behandelwijze dus per persoon zeer verschillend en persoonlijk is. Ik kan dit uit ervaring alleen maar beamen.
Er wordt gesproken over het Zelf, God, filosofie, het belang van kunst, het onderhouden van liefdevolle relaties, beweging, voeding, de dosha’s, de guna’s, samskara en ga zo maar door. Kortom teveel om op te noemen.
Hij geeft met klem het advies om mensen met ziekten altijd door te verwijzen naar een arts, iets wat ik ook bij IYN vaak heb horen zeggen: Wij zijn geen therapeuten/helers. Wat uiteraard niet wil zeggen dat yogalessen niet helend kunnen zijn.

Ondanks de zeer lange dagen, ben ik zeer helder en wakker. Later realiseer ik me dat ik meestroom op de vibraties van het aanwezige collectieve mentale bewustzijn.

Als rode draad hoor ik een pleidooi om dogma’s over boord te gooien, om vooral te leven en ieder deel van ons wezen onder de loep te nemen en te ontwikkelen.
Dat klinkt als muziek in mijn oren en sluit mijns inziens mooi aan bij de Integrale Yogaweg.

Carolina

 

 

Onlangs wandelde ik van Porto naar Santiago de Compostela. Dit wordt ook wel de Portugese Camino genoemd.
Omdat het een bedevaartstocht is, werd ik uitgedaagd om de wandeling in het teken te stellen van iets meer dan ‘lekker eten en drinken’. Ik koos ervoor om de weg op te dragen aan hara en in die geest de route af te leggen.
Per dag schreef ik de gedachten die ik hieraan wijdde op.
Een verslag van Sander Meerdink, Integrale Yogi in Rotterdam

Dag 0 – Aankomst in Portugal

Ze zeggen dat de wandeling naar Santiago de Compostela naast een voettocht ook een zoektocht is naar je ware zelf. Het valt niet mee op zoek te gaan naar iets dat je niet eerder hebt gezien. Boeddhisten zijn er een leven lang mee bezig. Het merendeel blijft onverlicht.  Ik ben benieuwd wat de route mij zal brengen. Niet het eindpunt maar de reis is mijn bestemming, zover ben ik al. Misschien blijft mijn notitieboekje verder blanco. Op clichés zit tenslotte niemand te wachten.

 

Dag 1 – Porto – Arcos (± 29 km) Verveloze deuren sluiten ook. Een straat met keien maakt meer kabaal dan een van asfalt. Een koffie is 65 cent en de geur van bloemen langs de weg is gratis.  Zomaar gedachten. Het worden er steeds minder. Ik adem naar hara terwijl ik wandel. Ik moet continu geeuwen en vraag me af hoe dat komt. Het voelt goed, dus het houdt me niet op een negatieve manier bezig.  Het lijkt alsof ik bezig ben om mijn denkvermogen kwijt te raken. Dat lijkt me niet handig, maar door loslaten van gedachten komt er ruimte voor ander soort kennis. Een weten zonder denken.

 

Dag 2 – Arcos – Barcelos (± 23 km) Wie weinig weet, kan veel leren. De mogelijkheden zijn oneindig. Laat denken het vertrouwen hierin niet schaden. In de luwte van de ratio staat de deur altijd open, tenminste op een kier. Gedachten kunnen een deur sluiten, dogma’s doen haar op slot. Ik heb vandaag minder gegeeuwd dan gisteren. Toch kwam het telkens op momenten van loslaten of aanvaarding. Zonder me er bewust op te focussen – ik wil geen doctrine of zelfvervullende voorspelling creëren – voelt het wel als bevestiging van bovenstaande theorie.

 

Dag 3 – Barcelos – Vitorino dos Piães (± 23 km) We lopen samen en toch alleen. De weg is dezelfde, het uitzicht gelijk. Soms praten we, vaak zijn we stil. Dan zijn we in gesprek met onszelf. Gedachten en gevoelens buitelen over elkaar heen in gevecht om aandacht. Elk krijgt wat hij verdient.  Adem in, adem uit. Links, rechts, links …  Hoewel de reis het doel is, mogen we gerust stilstaan. Onderweg zijn doet wat met ons, dat mag soms best even binnenkomen. Ik geeuw minder vaak. Het voelt nog steeds als bevestiging van loslaten. Bijvoorbeeld, ik hoorde net een vogel. Ik keek maar zag hem niet. Ik dacht: als ik wil en goed kijk, dan zie ik hem. Maar ik zag hem niet. Weer klonk de vogel. Ik dacht: als ik hem moet zien, dan zie ik hem. Ik geeuwde en heb de vogel niet gezien.

 

Dag 4 – Vitorino dos Piães – Ponte de Lima (± 15 km)

Als je niet weet of je het goed doet, kan je het dan fout doen? De weg is je vriend, maar ook vriendschap moet je onderhouden. Daarom loop ik met aandacht. Niet lang na deze gedachte heb ik een hara-ervaring, compleet met tunnelvisie, vierde dimensie en lopen als een machine. Maar het fijnste was de rust in mijn hoofd. Zelfs het besef dat ik in hara liep kon dat niet verstoren.

 

Dag 5 – Ponte de Lima – Pecene (± 26 km)

Je kunt zo opzien tegen regen, dat je vergeet dat je voor hetzelfde geld loopt te zweten in een regenpak. Het is als de keerzijde van de medaille, als kop en munt. Nat of droog, het is weer.  Vandaag loop ik regelmatig in hara. Het is alsof mijn benen vanzelf gaan. Ik vraag me niet langer af of ik het goed doe. Ik doe gewoon. Het voelt vandaag ook niet als een ervaring. Het is gewoon.

 

Dag 6 – Pecene – Valença (± 15 km)

Soms is het alsof de tijd stopt, terwijl het wandelen doorgaat. Pas wanneer ik op mijn horloge kijk, zie ik dat er tijd verstreken is. Vaak is dat meer dan verwacht. Waar was ik al die tijd? Ik was onderweg. Wat was ik aan het denken? Vaak weet ik dat niet meer.  Mijn geest is als een vijver, impressies zijn als steentjes die het oppervlak doen rimpelen. Ik laat het gebeuren om te voorkomen dat de golfjes over de oever klotsen. Zo kan er soms veel tijd verstrijken zonder dat ik er erg in heb.

 

Dag 7 – Valença – O Porriño (± 19 km)

Vandaag voel ik me als een visser aan de oever van mijn eigen vijver. Gedachten zijn er wel, maar op de achtergrond. De vissen bijten niet. Misschien is dat juist de vangst van de dag.

 

Dag 8 – O Porriño – Arcade (± 25 km)

De bestemming komt niet dichterbij door harder te lopen. Tijd en plaats vallen dan alleen op een ander moment samen. Of het daarvan beter wordt? Slechter ook niet, het is geen kritiek. Ik wil aandachtig wandelen. Tijd is ondergeschikt aan afstand. Ik kan dit zowel letterlijk als figuurlijk nemen. Ik ben enthousiast geworden door de spirituele groei van de afgelopen dagen, maar ik hoef me niet te haasten om verder te ontwikkelen. Dat er weinig meer gedachten in mijn hoofd opkomen dan deze woorden is eigenlijk best fijn. De vijver is vandaag glad als een spiegel.

 

Dag 9 – Arcade – Pontevedra (± 15 km)

Het wereldse einde van de reis nadert nu snel. Het voelt feestelijk en ik wandel zorgeloos. Wat aanvankelijk heel bijzonder leek, voelt nu heel gewoon. Toch kost het weer moeite om te concentreren op mijn ademhaling of om naar hara te gaan. Alsof het alleen bereikbaar is wanneer ik het echt nodig heb. Ik mag nog veel leren.

 

Dag 10 – Pontevedra – Caldas de Reis (± 25 km)

De zorgeloosheid is weg. Geïrriteerd scheenbeenvlies vraagt om aandacht. Nog drie dagen te gaan. Ik twijfel of ik het ga halen. Ergens voelt dat wel fijn. Een noodzaak om naar hara te gaan, maar ook om op mezelf, de kracht in mijzelf en de kracht in het algemeen te vertrouwen.  Aandacht en buikademhaling zijn goed, maar wat ook werkt is een halve liter natuurwijn en een wijnboertje om verliefd op te worden. Hoofd in de lucht, voeten op de grond.

 

Dag 11 – Caldas de Reis – Padrón (± 20 km)

In het stof op de grond zie ik de voetafdrukken van mijn voorgangers. Na mij komen mensen die mijn afdrukken zien. We vormen een oneindige ketting van pelgrims. We lopen samen en toch alleen. Ik voel me vandaag niet de sterkste schakel, maar het gevoel van verbondenheid geeft me kracht om door te gaan.

 

Dag 12 – Padrón – Santiago de Compostela (± 27 km)

Ik arriveer alsof ik nooit vertrokken ben. Mijn reis eindigt hier niet. Er begint ook geen nieuwe. Sinds ik adem ben ik onderweg. Wat ik geleerd heb, is dat ik altijd een plaats heb om thuis te zijn. Voor die plaats hoef ik niet op reis. Die plaats is, zoals ik ben, zolang ik ben.

 

 

 

 

De term ONTWAKEN wordt vaak gebruikt in yogische geschriften. In 2014 verscheen de film AWAKE over het leven van Paramahansa Yoganada, een yogi uit de vorige eeuw die een groot deel van zijn leven in Amerika doorbracht om het materialistische Westen bewust te maken van de innerlijke realiteit.
Maar wat wordt er bedoeld met ONTWAKEN?

De oude yogi’s vertelden het ons: je slaapt!
Denk je dat je wakker bent?

Bijna ieder mens kent wel het gevoel dat hij of zij zich afvraagt, heb ik dit of dat nou gedroomd of is het werkelijk gebeurd?
Dit eenvoudige feit geeft al aan hoe we in verschillende staten van bewustzijn tegelijk kunnen verkeren.
Veel gevoelige mensen hebben er last van dat de stemming van een nare droom de hele dag bij hen kan blijven, net als de sfeer van een moeilijk gesprek.
Maar ook de ontspanning van een mooie vakantie, de liefde van een vriend of vriendin die ons bezoekt, een warme welkom, mooie muziek kan ons in een sfeer brengen die langer bij ons blijft.
Als yogaleerlingen een mooie meditatie hebben gehad hoor je hen vaak zeggen: “het is nog zoveel dagen bij me gebleven”.
Of ze vragen: hoe kan ik dit vasthouden?

Waarom zeggen yogi’s dat we slapen als we toch zeker onze ogen open hebben?
Hoe dat, als we horen wat iemand vertelt? Hoe kan dat, als we onze aandacht bij ons dagelijks werk hebben?

Het is eigenlijk heel eenvoudig.
In yoga onderscheiden we innerlijk bewustzijn en uiterlijk bewustzijn.
Als kinderen geboren worden leven ze in hun innerlijk bewustzijn.
Het uiterlijk bewustzijn moet nog komen. Ze hebben een fysiek lichaam gekregen van hun ouders, dit lichaam moet nog groeien en gaan werken.
De zintuigen moeten zich nog gaan ontwikkelen, ze zien niet wat wij als volwassenen zien.
Toch weet iedereen die wel eens een baby heeft vastgehouden dat ze wel zien, ze kijken bijvoorbeeld boven je hoofd en gaan lachen of worden rustig.
Dan begint het leven, ze gaan spelen en ontmoeten andere kinderen en volwassenen, er ontstaan indrukken. Ze leren van ik en jij, van fijn en niet fijn. Er ontstaat verlangen en tegenzin, er ontstaat een denkvermogen waarin indrukken kunnen worden bewaard.
Er komen woorden voor dingen, er ontstaat een denkvermogen, het groeit van concreet naar abstract, ontwikkelt zich, breidt zich uit.
Alle aandacht wordt naar buiten getrokken, het innerlijke wordt “vergeten”, het verdwijnt “achter de sluier”.

Ziehier de drie jasjes die onze ziel gekregen heeft: een fysiek lichaam, een vitaal of energie- en gevoelslichaam, een mentaal of  denklichaam.
In deze “jasjes”, in deze lichamen functioneert de aardse mens.
Waar is de ziel gebleven?

Die is er ook, alleen “verborgen”, zoals men dat zegt.
Naarmate we opgroeiden van kind tot jong volwassenen, werden de aardse “jasjes” dikker, ze ontwikkelden zich, en we functioneren erin.
Dat moet natuurlijk ook, het leven op aarde is lastig zonder denkvermogen en onmogelijk zonder fysiek lichaam.
We functioneren in ons oppervlakte bewustzijn, we hebben een uiterlijk bewustzijn ontwikkeld.
Wat is dan innerlijk bewustzijn?

Yoga is de weg naar ons innerlijk bewustzijn.
Het bewustzijn van ons geestelijk zelf, onze ziel.
Er zijn een aantal stadia die je doorloopt op deze ontdekkingsreis van je zelf, die begint in de innerlijke stilte.
Zonder innerlijke stilte is er geen yoga.

En degenen die het geprobeerd hebben weten dat het een hele klus is om die innerlijke stilte te bereiken. Er zijn vele oefeningen voor die ook in het Westen steeds meer bekend worden. Niet iedereen zal die dringende behoefte ervaren tot het ontdekken van iets dat men mist, maar waarvan men nog niet weet wat het is. Maar degenen die dit verlangen kennen gaan zoeken en mogelijk komen ze uit bij meditatie.

Meditatie begint met het tot rust brengen van lichaamsgewaarwordingen, gevoelens en gedachten om het bewustzijn in een stilte te laten.
Het is fijn als je iemand vindt die je hier kan brengen en die ook weet hoe je verder kunt gaan.
Want het eindigt niet met stilte, het is pas het begin.

In het begin dreigt stilte vaak over te gaan in slaap. Er kunnen droombeelden verschijnen of men valt echt in een onbewuste slaap, er is “niets”.
Maar naarmate men meer oefent en vordert zal men zien dat in die stilte een uitzonderlijke helderheid kan ontstaan, een bewustheid.
En de stilte ontvouwt zich, het openbaart van alles, afhankelijk van de persoon en het punt van ontwikkeling. Je kunt zomaar een antwoord krijgen op iets waar je mee worstelde, een inzicht, een ingeving, een oplossing.

Men kan liefde en zachtheid, vrede en geluk ervaren die niet ontstaan door de gedachte aan een geliefde, maar die zich zomaar aan je voordoen, van binnenuit. Er kan zich van alles openbaren in die innerlijke stilte.
Stilte is het begin van meditatie.  Meditatie leidt tot het ontwaken van het innerlijk bewustzijn, het ontwaken tot je ware zelf.

Yoga is het proces van “herinneren”, van het scheuren van de sluier, zodat de innerlijke werkelijkheid ervaren kan worden.
De ziel ontwaakt, men wordt voor de tweede keer geboren.

Lopamudra

 

 

 

Wat zoek je in een yoga opleiding?

Dit is een belangrijke vraag in je zoektocht door het oerwoud van yoga-opleidingen in Nederland en internationaal.

Wat is yoga? Wat is yoga voor jou?

Ben je op zoek naar een opleiding die je perfecte houdingen leert en, als je dit kunt, ben je dan van mening dat je een goede yogadocent zou zijn?

Wat wil jij ervaren in een yogales?

Zoek je een opleiding die je veel boeken geeft die je kunt bestuderen, waarbij je teksten uit het hoofd leert of kennis stampt?

En als je die kennis dan vervolgens weer in een examen kunt opschrijven of als theorie overdraagt, ben je dan een goede yogadocent?

Wat verwacht jij van yoga filosofie?

Voordat je besluit een yoga opleiding te volgen, zou je jezelf deze vragen kunnen stellen. Het is heel belangrijk dat je een opleiding kiest die bij jou past.
Daarbij hoort het proeven van de sfeer van het opleidingscentrum en kennismaking met de docenten. Want het is mooi als je hoofd ja zegt, maar nog mooier als je hart ja zegt.

Mensen die naar yogales gaan willen meestal in de eerste plaats graag leren ontspannen.
Leren hun gedachten tot rust te brengen.
Leren hun emoties beter te begrijpen, te  hanteren en ze tot rust te brengen.
Leren wat meditatie is en innerlijke vrede.
Voordat je mensen dit in een yogales kunt leren, zul je eerst zelf de nodige stappen moeten zetten. Leren je lichaam en adem tot op zekere hoogte te beheersen door hatha yoga, je gevoelens en gedachten leren kennen en  beheersen door yogafilosofie en meditatie. Jezelf ontdoen van gedachtenpatronen en zelfkritiek en leren anders met emoties om te gaan.
Innerlijke stilte gaan ervaren, vrede, rust, vertrouwen in jezelf.
Wat is dat eigenlijk, jezelf?

Dit avontuur van het ontdekken van de complexiteit van mens-zijn is het avontuur van Integrale Yoga. Sri Aurobindo die deze Integrale Yoga heeft ervaren, beschreven en geleefd vertelt dat ons menszijn een groter mysterie is dan we ooit hadden vermoed.
Ik kan dit alleen maar beamen.
Deze yoga gaat niet alleen over het ontdekken van de innerlijke stilte en vrede, maar leert ons ook van hieruit het leven aan te gaan. Onze kijk op het leven zal veranderen, van binnenuit. Het leven zelf kan veranderen, in ieder geval voor onszelf, ook dit hoort bij deze Integrale Yoga.

In de vele jaren dat ik heb mogen werken met mensen die yogadocent willen worden of onze opleidingen voor de eigen ervaring volgen, heb ik van dichtbij mogen zien wat er kan gebeuren. Men deelt de ervaringen van het loskomen uit de gedachtenfabriek, het rustiger worden van emoties. Men deelt ook de strijd, het niet begrijpen, het zoeken, de mooie en de moeilijke momenten. Aanmoediging, uitleg en groepsgesprekken zijn dan heel belangrijk.
Er worden innerlijke ervaringen gedeeld van vrede, van liefde, van inzicht en ontwakende intuïtie en nog veel meer om op te noemen.

Als yogadocent kun je alleen overdragen wat je jezelf hebt eigen gemaakt, wat je zelf hebt ervaren en begrepen, dat geldt ook voor mij en het team docenten. Wij bestuderen en beoefenen Integrale Yoga ieder voor zich en met elkaar in de mate en op de manier die weer bij ieder van ons past. Iedereen gaat zijn eigen weg maar wij gaan deze weg ook met elkaar en deze ontwikkeling gaat het hele leven door.

Bij één van de laatste afsluitingen van een opleiding kregen we onderstaande tekst in een mooie lijst aangeboden. Het spreekt voor zich.

Ben je klaar om Integrale Yoga te gaan ontdekken en ervaren?

Welkom bij Integrale Yoga Nederland.

Lopamudra

Wonderlijk! Er bestaat kennis in deze wereld die helder en nauwkeurig uitlegt,
hoe wij en de werkelijkheid in elkaar zitten.
Wonderlijk! Er zijn leraren die deze kennis doorgeven,
en ieder van ons heeft het vermogen die te ontvangen.
Het toepassen ervan beëindigt ons lijden, brengt helderheid en onvoorwaardelijke liefde.
Wat een wonderlijke vreugdevolle werkelijkheid!
Hulde aan de leraren van deze oorspronkelijke wijsheid.

Jan Geurtz (aan ons gegeven door een leerling)

 

Het eerste principe van werkelijk onderwijs is dat niets kan worden aangeleerd. De opvoeder of leraar is geen instructeur of opdrachtgever, hij is een helper en een gids. Het is zijn taak om aan te wijzen en niet om iets op te dringen. Hij is er niet om het verstand van de leerling te trainen, maar alleen om de leerling te laten zien hoe hij zijn instrumenten van kennis kan perfectioneren. De leraar helpt de leerling zijn eigen kennis op te doen. Hij roept de kennis die binnenin is niet op; hij laat hem alleen zien waar deze ligt en hoe het naar de oppervlakte kan komen.

Het tweede principe is dat het intellect zelf aangesproken dient te worden voor het eigen groeiproces. Het idee dat een kind gemaakt kan worden naar het beeld dat door de ouders of een leraar gewenst is, is barbaars en onwetend. Het kind dient te worden aangespoord om uit zichzelf te groeien in overeenstemming met zijn eigen aard. Ouders kunnen geen grotere fout begaan dan het op voorhand arrangeren dat hun kind bepaalde kwaliteiten, capaciteiten, ideeën en deugden zal ontwikkelen of dat het voorbereid wordt op een vooraf bedachte carrière. Door de natuur te dwingen om het eigen dharma  los te laten, wordt permanente schade toegebracht. Het beschadigt de groei en doet de perfectie teniet. Het is een egoïstische tirannie over een menselijke ziel en een wond voor de samenleving, die het voordeel verliest van het beste dat hem gegeven zou kunnen worden. De samenleving wordt dan gedwongen om in plaats van de perfectie waarover het had kunnen beschikken, iets dat imperfect en kunstmatig, tweederangs, plichtmatig en gewoontjes is, te accepteren.

Ieder mens heeft iets Goddelijks in zich, iets van zichzelf, een mogelijkheid tot kracht en perfectie, hoe klein ook, dat God hem aanbiedt om te ontvangen of te weigeren. De taak is om het te vinden, het te ontwikkelen en het te gebruiken. Het belangrijkste doel van de opvoeding en onderwijs zou moeten zijn om de groeiende ziel te helpen om het beste uit zichzelf te halen en het te perfectioneren voor een nobel gebruik.

Het derde principe van onderwijs is om te werken van klein naar groot. Van dat wat reeds is, naar dat wat zal zijn. De basis en de aard van een mens is bijna altijd -naast het verleden van zijn ziel- gelegen in zijn erfelijkheid, zijn omgeving, zijn nationaliteit, zijn land, zijn bron van inkomsten, de lucht die hij ademt, dat wat hij ziet, geluiden die hij hoort en de gebruiken waaraan hij gewend is. Ze vormen hem, ongemerkt, sterk. Vandaaruit moeten we beginnen. We moeten de natuur niet uit de aarde rukken waarin het opgroeit. Ook moeten we het verstand niet alleen maar blootstellen aan beelden en ideeën van een leven dat ver af staat van het alledaagse leven. Als er iets van buitenaf moet worden opgenomen, dan moet het worden aangereikt en niet worden opgedrongen. Een vrije en natuurlijke groei is een voorwaarde voor werkelijke ontwikkeling.

CWSA 1:384-385

 

 

Vorig jaar ging Dalilah Abdoun, centrumleidster van “Dalilah, Integrale Yoga & Meditatie” uit Zeeland voor een rondreis naar Noord- India en Nepal. Voor ze naar Kathmandu afreisde googelde ze of er een connectie te vinden was met Sri Aurobindo en zo vond ze de Sri Aurobindo ashram van Ramchandra.
Ze stuurde hem een e-mail met de vraag of ze de ashram mocht bezoeken en kreeg de volgende dag een antwoord. Ze was van harte welkom!

Na een taxirit van een klein uur, want in Nepal duurt een rit van 10 km al snel een uur, bereikte ze de bestemming in een rustig gelegen deel buiten de stad waar de ashram ligt tegen een berg.
Bij aankomst in de ashram was het rustig. De kinderen zaten op school en voor de school zaten een paar franse stagiaires die voor een uitwisselingsproject Nepal bezochten.
Ze werd hartelijk ontvangen door Ramchandra die haar een rondleiding gaf en of ze toch wilde blijven eten….

De tour bracht haar door de biologische moestuin naar de koeienstallen; de schuur waar ze meel malen; de slaapplaatsen van de jongens en die van de meisjes. De ruimte waar ze sjaals weven zat op slot. Enkele jaren geleden besloot een stel 4-jarige kinderen om een handje te helpen in de weverij. Die goedbedoelde actie had niet zo goed uitgepakt. Ze hebben veel werk moeten weggooien.  Vol trots toonde Ramchandra de nieuwe school. De oude school was door de aardbeving verwoest.

Over Ramchandra

Op 12-jarige leeftijd loopt Ramchandra (geboren in 1963) van huis weg. Hij is de oudste van een gezin met zes kinderen, woont in een zeer arm dorp in Nepal en de toekomst heeft niet veel te bieden. Samen met een  vriend vertrekt hij naar India.
Vele jaren en avonturen later krijgt hij op 20-jarige leeftijd een boek van Sri Aurobindo in handen en besluit om naar het zuiden te gaan naar Auroville en naar de ashram van Sri Aurobindo. Hij besluit er te gaan wonen en werken.
Hij verblijft twaalf jaar in de ashram en vult zijn dagen met Karma Yoga. Het leven is goed maar na verloop van tijd gaat er iets knagen bij hem en hij besluit om te voet naar Nepal terug te keren.
Bij thuiskomst ziet hij de armoede en raakt het hem diep in zijn hart. Hij gaat nog terug naar Pondicherry maar maakt van daaruit plannen voor een toekomst in Nepal. Met een klein stukje land, een koe en een lemen hut begint hij er een ashram om straatkinderen een onderdak, eten en later ook onderwijs te bieden.

Nu, 25 jaar later en ruim 1.000 kinderen verder, werkt Ram nog steeds aan een mooie toekomst voor kinderen. De ashram biedt in de eerste plaats een veilige thuishaven voor honderd straatkinderen waarvan de ouders niet meer leven. Soms worden ze als baby te vondeling gelegd.
Toen Dalilah hem vroeg of hij ooit kinderen geweigerd had legde hij uit dat er dubieuze gevallen zijn, kinderen van gescheiden ouders… maar meisjes weigert hij nooit omdat hij weet dat wanneer ze op straat komen te staan ze veelal in India verkocht worden.
De kinderen hebben een lesprogramma dat o.a. bestaat uit: yoga, meditatie, hygiëne, toneel maar bijvoorbeeld ook Frans. Ze werken mee in de ashram en ze leren een vak. En dat alles in de geest van Sri Aurobindo en De Moeder.

Tijdens Dalilahs verblijf vertelde Ramchandra dat hij die zomer (2018) naar Frankrijk zou komen. Hij zou daar workshops gaan geven en Dalilah nodigde hem uit naar Zeeland te komen om daar ook workshops te geven. Het contact tussen hen ging zo makkelijk. Alsof ze elkaar al jaren kenden.

In de zomer van 2018 was Ramchandra twee weken in Zeeland om workshops te geven. Men kreeg toen een voorstelling van traditionele Nepalese & Indiase dans. Hij vertelde over zijn leven en werk in de ashram en er was de mogelijkheid om vragen aan hem te stellen. Er werd afgesloten met Yoga Nidra.
Ook dit jaar komt Ramchandra naar Nederland.

Van 1 t/m 7 juli geeft hij in Zeeland een 1, 4 of 7 daagse retraite. Op zondagavond 7 juli zal hij een lezing in Rotterdam geven. De opbrengst van alle activiteiten komt ten goede aan de ashram van Ramchandra.

Lezers van deze blog zijn van harte welkom deel te nemen aan één van de programma’s.
Voor meer informatie en aanmelden klik hier.

 

 

 

 

 

 

 

Een waterval van vreugde komt er binnenstromen als de vriendinnen Mishja en Margriet op een drukke woensdagmiddag langskomen voor het interview. Ze vinden eigenlijk alles leuk: samen op de foto, houdingen aannemen, het interview. En als ik even een korte pauze moet inlassen omdat de fotografe ook nog een yogales moet vastleggen, tref ik hen bij terugkomst nog steeds gezellig kletsend aan.
De reden waarom ik hen wil interviewen is omdat ik benieuwd ben hoe hun vriendschap en hun yogaweg met elkaar vervlochten zijn. En als ik hen vraag waar dit allemaal is begonnen, barsten ze in lachen uit.

Margriet: Wij hebben elkaar leren kennen in Glastonbury, dat was in ons vorige leven toen we nog heks waren. We gingen daar met leerlingen van verschillende heksenscholen naar toe voor een jaarfeest en er was één iemand die we nog niet kenden en juist diegene zou bij ons op de kamer zou komen, dat was Mishja.

Een heksenschool? Zoals als in Harry Potter?

Mishja: (Lachend) Ja echt, het is een school met klasjes. Daar zijn er verschillende van in Nederland. Ik zat op de heksenschool in Arnhem en Margriet in Vianen. En leerlingen van die verschillende scholen gingen gezamenlijk naar Glastonbury.

Wat leer je op een heksenschool?

Mishja: Van alles: magie, tarotkaarten leggen, runenstenen, met kruiden werken, meditatie,  elementenleer, reiki, kaarsenmagie, rituelen, pentagrammen, oefeningen in helderziendheid, noem maar op…
Ik heb er aan gesnuffeld en geroken, maar op een gegeven moment zei ik tegen mijn hoge priesteres (dat is de lerares van een heksenschool): “Ik stop ermee want ik heb het idee dat er meer is en daar ga ik naar op zoek.”
De heksenschool is wel de aanzet geweest naar het verder zoeken en ik pas nog steeds dingen toe die ik daar geleerd heb. Zoals leven in overeenstemming met de seizoenen, gebruik maken van de kracht van gedachten en het gebruik van magie ter bescherming van bijvoorbeeld mijn kinderen.

Hoe ontstond jullie vriendschap? Klikte het direct?

Mishja: Wij hadden gelijk een klik. De anderen om ons heen dachten: ‘Wat gebeurt hier? Deze meiden kennen elkaar helemaal niet en hebben nu al de grootste lol.’

Margriet: Maar wij voelden elkaar ook op andere vlakken heel goed aan. Tijdens het Glastonbury-festival had ik een moeilijk moment en ik vond het lastig om aan te geven dat ik niet mee wilde naar een activiteit. Toen kwam Mishja nog even naar me toe om me gerust te stellen:”Het is helemaal goed, volg je eigen gevoel.”

Mishja: Toen ik haar voor het eerst aankeek zei ik: “Hé, jouw ogen hebben verschillende kleuren.”

Margriet: Zij is de eerste persoon die dat gelijk zag.

Mishja: We hebben ook honderduit gekletst die dagen. Twee dagen na thuiskomst belde Margriet me alweer. We waren heel blij om elkaar weer te horen. Vanaf dat moment zijn we goede vriendinnen.

Hoe zijn jullie met yoga in aanraking gekomen?

Mishja: In 2008 kwam ik in een burn-out, dat was de aanleiding om te beginnen met yoga.

Margriet: Ik ben in 2012 begonnen met yoga.

Heeft zij jou aangestoken?

Margriet: Ja, het is haar schuld! Ik liep in het leven tegen heel veel dingen aan. Mishja gaf toen al yogales en zei: “Is yoga niks voor jou?” Maar ik had al eens aan yoga gedaan en dat paste niet bij me. Ik was altijd zo van even snel dit, even snel dat…. en even snel yoga… dat werkt niet.
Ik heb heel veel weerstand moeten overwinnen om naar de eerste les te komen. Ik had altijd wel een reden: geen tijd, te moe, file. Uiteindelijk ben ik toch begonnen met één les in de week. Dat werden er soms wel drie of vier. Al na twee maanden voelde ik het effect van yoga, ik werd rustiger en kreeg ook nieuwe ervaringen. Dan zat ik na de les met Mishja in de auto en zei tegen haar: “Na elke les heb ik een kriebel in mijn kruin.” Mishja legde me uit dat het de ervaring was van een hogere bewustzijnskracht.

Mishja: Bij Margriet kwam het helemaal van binnenuit. Die weerstand was alleen in het begin, toen die eenmaal was overwonnen was ze heel open en kwam er een grote aspiratie naar voren.

Margriet: Ik heb van kleins af aan een fascinatie gehad voor Jezus en voor God. Ik droomde dat ik werd gebeld door Jezus. Maar ik ben helemaal niet met een godsdienst opgegroeid. Ik wilde dat wel altijd in mijn leven integreren, maar ik wist niet hoe. In heb het gezocht in de kerk, in de hekserij, ik bleef manieren zoeken om in contact te komen. Met de yoga is dat contact gelegd. Dat wat ik zocht vond ik in mezelf.
In het begin zat er heel veel wilskracht achter, in de loop van de tijd heb ik geleerd om dingen gewoon te laten zijn.
Zo gemakkelijk als het klinkt is het nog niet hoor. Af en toe heb ik een spiegel nodig. Mishja houdt me die wel voor.

Kunnen jullie elkaar veel zeggen?

Mishja: Alles! Wij kunnen alles tegen elkaar zeggen.

Margriet: Dat is niet altijd makkelijk want soms raakt iets kleins je nog heel erg. Dan kun je wel met elkaar gaan meehuilen of jammeren, maar het is dat beter tegen de ander te zeggen: “Sta op, blijkbaar is er iets in je wat je nog niet hebt overwonnen. Iets dat nog in het licht gezet moet worden.”

Mishja: Wij hebben allebei een relatie, maar dit stuk delen wij met elkaar. Soms zijn we elkaars licht, soms elkaars richtingaanwijzer, elkaars steun of juist degene die de ander een schop onder de kont geeft.

Jullie hebben allebei een relatie gehad, kinderen gekregen, uit elkaar gegaan, nieuwe relatie, hoe heeft dat de relatie tot elkaar beïnvloed?

Mishja: Er is altijd een gevoel van onvoorwaardelijkheid tussen ons geweest en dat is niet veranderd. Margriet is bijvoorbeeld bij de geboorte van Milan geweest. Ik was toen niet meer samen met de vader van Milan en het was voor mij heel vanzelfsprekend dat Margriet erbij zou zijn. Wij weten van elkaar dat we er altijd voor elkaar zullen zijn.

Ben jij ook getuige geweest op haar bruiloft?

Mishja: Jaha!

Margriet: De foto’s van Mishja en mij waren de leukste van die dag!

Mishja: Onze mannen kunnen daar ook om lachen hoor. Ze kunnen het samen ook goed vinden. Ze proberen ons niet te begrijpen, maar accepteren ons zoals we zijn.

Margriet: Ik besef wel dat wij daar heel veel geluk mee gehad hebben, dat onze partners elkaar zo graag mogen.

Welke rol speelt de yoga in jullie leven?

Mishja: Voor mij zit de Integrale Yoga verweven in alle kleine dingen, de hele dag, elke minuut heeft een doel voor je yogaweg. Yoga ervaar ik als iets heel praktisch. Vroeger op school heb ik veel energie gestoken in dingen waar ik later niks meer mee heb gedaan. Maar aan Integrale Yoga heb ik altijd iets. Mijn reactie op dingen, hoe ik met dingen omga, hoe ik naar dingen kijk, hoe ik mijn aandacht wel of niet op dingen richt, bewust ben van de dingen die ik doe. Elke seconde draagt daar aan bij. Ik sta er mee op, ga er mee naar bed en zelfs in de nacht gaat het ergens op achtergrond nog door. Het is een manier van leven geworden, zonder dat het dogmatisch is. Het druppelt door in alles. Ook in de opvoeding van de kinderen, natuurlijk. Gisteren was ik samen met Rob (de vader van Milan) bij diens zwemles. Milan had geen zin en zei toen: “Mama zegt altijd dat je sommige dingen gewoon maar moet doen.” Hij zei het met een soort yogische acceptatie waaraan ik kan zien dat hij een bepaalde draagkracht aan het ontwikkelen is, die in de Integrale Yoga heel belangrijk is. Je kunt niet altijd je zin krijgen, maar je kan wel van elk moment iets maken. En dat deed hij.

Margriet: Door de Integrale Yoga ben ik dichter bij mezelf gekomen. Vroeger beet ik snel van me af, ik had een kort lontje en altijd een oordeel klaar over alles en iedereen. Door de Integrale Yoga heb ik geleerd dat dat helemaal niet nodig is. Dat je bij jezelf kunt blijven en vanuit dat lichtje in jezelf  – dat een stukje is van het universele licht, God of hoe je het ook wilt noemen – kunt leven en dan vervalt de behoefte om over anderen te oordelen. Je maakt het jezelf zo moeilijk.
De yoga heeft mijn leven een heel stuk makkelijker gemaakt. Er zijn nog voldoende dingen in mij waar wat licht op geschenen mag worden – het is echt niet altijd makkelijk – maar het is allemaal de moeite waard omdat ik heb mogen ervaren wat er achter de sluier is. Als de sluier opgelicht is….

Mishja: Dan krijg je een soort gevoel van zekerheid over je, dat als alles in je leven wegvalt, dàt er nog steeds is. Dáár kun je altijd op terug vallen.

Margriet: Op het moment dat je dat zaadje in jezelf ontdekt hebt, gaat het groeien en steeds meer een boom worden.
Vorig jaar nam ik na dertien jaar dienstverband bij de politie mijn ontslag. Ik was al heel lang niet meer  gelukkig in mijn werk. Doodeng!!!  Maar ik vertrouwde er op dat het goed zou komen. En het is goed gekomen. Ik heb nu mijn eigen yogaschool Saranova en daarnaast heb ik nog  een baan die veel beter past bij mijn huidige levensstijl.
Veel mensen associëren yoga met fysieke houdingen, het lichaam in allerlei moeilijke knopen leggen, maar voor mij is yoga meer een innerlijke weg. De houdingen doe ik om mijn lichaam sterker te maken, zodat het lichaam de Kracht kan dragen, want die neemt alleen maar toe als de innerlijke ontwikkeling zich uitbreidt.

Mishja: En die innerlijke weg, ga je gewoon in je dagelijkse leven. Integrale Yoga is toepasbaar in het dagelijkse leven. Het is geen sprookje of cursus die je één keer in de week kunt toepassen, het is nooit klaar, je raakt nooit uitgeleerd, uitontwikkeld. En juist daardoor is het zo vervullend!

Interview door Soerya

Wil je meer informatie?
Bezoek de website van Mishja: shivayoga.nl

Of die van Margriet: saranova.online

 

 

 

 

Diverse wetenschappelijke onderzoeken, wereldwijd, wijzen uit dat beoefening van yoga een positieve invloed heeft bij herstel van stress en burn-out.
Ook binnen de diverse yogacentra merken wij dat mensen steeds vaker met stress-gerelateerde klachten bij ons aankloppen. Integrale Yoga, zoals wij die beoefenen, is een uitstekende methode om het lichaam te ontspannen en het denken tot rust te brengen. Zowel bij Integrale Yoga Rotterdam als bij Mica Yoga in Nootdorp is er een speciaal herstelprogramma voor mensen die door stress niet meer goed kunnen functioneren.
Ook bij de andere centra kun je terecht om te leren ontspannen en aan je energie te werken.

Onderzoek heeft onlangs uitgewezen dat vier op de tien werknemers ervaart dat ze heel veel en heel snel moeten werken, één op de zeven werknemers kampt met burn-out klachten. Er wordt tegenwoordig zelfs gesproken van een burn-outepidemie.
Op Hogescholen en universiteiten is stress de grootste oorzaak van uitval en ook onder mensen die niet in loondienst zijn, maar wiens levens door financiële en/of gezinsomstandigheden ernstig onder druk komen te staan hebben te maken met dit fenomeen.

Juni 2012, op zaterdag kwam ik terug van een relaxte vakantie, zondagnacht kreeg ik bij de gedachte weer te moeten gaan werken een paniekaanval, maandagochtend zat ik bij de huisarts….”burn-out”. Bij mij ging letterlijk het licht uit, ik kon ook echt helemaal niks meer! Heb een paar dagen in een donkere slaapkamer gelegen, kon geen licht en geluiden meer verdragen. Kon niet praten, alleen maar huilen.

In het geval van een burn-out is de energie volledig opgebrand. Je bent uitgeput, niet meer tot iets toe in staat. Je zou het kunnen vergelijken met schulden hebben bij een bank. Je hebt meer geld uitgegeven dan je had en dus sta je in de min, hoe meer en langer je rood staat hoe nijpender de situatie wordt. Bij een burn-out heb je meer energie verbruikt dan je tot je beschikking had en dus staat je energieniveau in de min.

Je kunt je afvragen, hoe kan een lichaam nu meer energie verbruiken dan het tot zijn of haar beschikking heeft?

Het stresshormoon Cortisol

Als je je gedurende langere tijd in een stressvolle situatie bevindt, wordt in het lichaam het hormoon cortisol aangemaakt om deze periode te overleven. Het maakt het mogelijk om een langere tijd alert te blijven, om een langere periode het hoofd te bieden aan de bedreigende situatie die het lichaam ervaart. Als de stressvolle periode achter de rug is neemt de hoeveelheid van dit stresshormoon weer af.

Een stressvolle situatie hoeft helemaal geen levensbedreigende situatie te zijn, het kan een deadline op je werk of voor je studie zijn, veel overwerk waardoor andere verplichtingen niet nagekomen kunnen worden, twijfel over het voortbestaan van je functie bij een reorganisatie of overname, spanningen in je relatie, een ziek kind, financiële problemen waardoor je ervaart dat er voortdurend een tekort is en noem maar op.

Wanneer een mens gedurende langere tijd onder te veel stress leeft blijven de waarden van cortisol hoog. Het evenwicht tussen spanning en ontspanning is grotendeels weg, waardoor het lichaam in een constante actieve modus staat. Hierdoor kunnen allerlei symptomen ontstaan zoals: verhoogde spierspanning, snellere hartslag, snellere ademhaling en rusteloosheid die wanneer deze situatie te lang aanhoudt kunnen leiden tot een burn-out.

Om een lichaam te laten herstellen van te veel stress of een burn-out is het dus enerzijds belangrijk dat het stresshormoon cortisol afneemt, anderzijds dat de balans tussen spanning en ontspanning wordt hersteld. Wanneer het lichaam eenmaal herstellende is, is het zeker ook van belang de oorzaak van te achterhalen en hieraan te werken.

Het piekeren hield maar niet op, dus ik ging sporten…..mijn lichaam dacht daar heel anders over, het ging gewoon niet!

Bij bewegen wordt het hormoon endorfine aangemaakt. Endorfine zorgt ervoor dat het seintje in je hersenen om cortisol (stresshormoon) aan te maken, gedempt wordt. Bewegen zorgt dus voor minder stress. Wanneer je naar je huisarts gaat met stress-gerelateerde klachten zal deze je o.a. aanraden te gaan bewegen. Maar wanneer je eenmaal in een burn-out beland bent, kan beweging zoals sport of een lange wandeling te zwaar zijn voor het lichaam. Je komt in een soort vicieuze cirkel: om stress te verminderen moet je bewegen, maar voor bewegen heb je energie nodig en die heb je dus niet.

Dus dacht ik, laat ik yoga proberen, dat is veel minder inspannend. De oefeningen waren wel oké en tijdens de meditatie lag ik heerlijk te slapen.

Het effect van Hatha Yoga

Bij stress spannen de spieren zich aan, de houding wordt krampachtig. In de yoga bij stress en burn-out zijn de fysieke houdingen gericht op ontspanning van de spieren.

Gaandeweg leer je ook te luisteren naar de signalen die het lichaam geeft. Dankzij de houdingen ga je het lichaam bewuster voelen, waardoor er meer lichaamsbewustzijn ontstaat. Zo kun je leren ook in het dagelijks leven je fysieke grenzen aan te voelen. Bovendien geven de houdingen het lichaam nieuwe energie, vitaliteit en kracht. Al tijdens de verschillende houdingen merk je dat het lichaam spanningen gaat loslaten, de zenuwen tot rust komen en er een verstilling in het hoofd optreedt.

Werken aan de ademhaling

Veel mensen hebben niet in de gaten dat hun ademhaling verstoord is. Bijvoorbeeld, de ademhaling is te snel of te oppervlakkig. Stress is hier vaak de oorzaak van.

Tijdens yogalessen wordt gewerkt aan een rustige ademhaling. De adem en het denken zijn met elkaar verbonden en reageren op elkaar en ook zijn alle lichaamsfuncties van de ademhaling afhankelijk. De adem is de bron van het leven. Als je de adem rustiger maakt,  reageert het hele lichaam daarop. Wanneer het denken op hol slaat met piekergedachten die niet meer te stoppen zijn, dan is de ademhaling een belangrijke sleutel om dat te doorbreken. Want als je langzamer ademt, wordt het denken langzamer, komt de adem tot rust dan reageren het denken en het lichaam daar op en komen ook tot rust. Als de adem ritmisch wordt, reageert de hartslag daar op. Door de ademhaling te verdiepen krijgen de emoties een draagvlak en komen ze tot rust.

Ontspanningsoefeningen

Om meer rust te ervaren in zowel het lichaam, het denken als het voelen, behoren ook korte ontspanningsoefeningen tot het programma.

Na een paar keer leek het wel of mijn rugpijn wat minder werd, mijn schouders minder pijnlijk waren, ik kon af en toe de meditatie volgen……..en het werd stiller in mijn hoofd.
Wat een verademing, eindelijk rust, ik was door de jaren heen vergeten wat dat was!
Dus ik ging elke dag, het werd een behoefte, yoga om mijn lichaam & geest tot rust te laten komen.

Yoga is ook nu nog mijn houvast, er zijn natuurlijk altijd gedachten…..maar het gaat erom wat je met je gedachten doet! Piekeren blijkt ineens een keuze.
Als ik voel dat het weer druk wordt in mijn hoofd, dan doe ik mijn oefeningen, gebruik de adem en ik mediteer. Het geeft mij een veilig  gevoel….controle te hebben over mijzelf.

Manuela

Heb jij last van stress?

Een burn-out, je had misschien al meerdere waarschuwingen gekregen en deze genegeerd. Ineens is er dan het moment waarop het niet meer gaat. Het lichaam kan niet meer, het is helemaal uitgeput. Het denken is zwaar overprikkeld en werkt niet meer. Vaak gaat dit gepaard met paniekaanvallen en emoties die je totaal niet meer de baas bent. Gebeurt dit echt? vraag je je misschien af, want zo ken je jezelf niet.

Het verschilt natuurlijk per persoon, maar de meeste mensen met een burn-out hebben het niet aan zien komen. Ineens kun je niets meer. Zeker als je gewend bent om altijd door te gaan, is dat heel moeilijk te accepteren. Je wilt zo snel mogelijk weer verder, werken aan je herstel.

Vaak als je de diagnose burn-out krijgt kun je niet direct terecht voor een professionele behandeling. Er moet gezocht worden naar passende zorg en dan is het maar de vraag hoe lang je moet wachten voor je kunt starten.

De burn-out programma’s bij het Centrum voor Integrale Yoga in Rotterdam en bij Mica Yoga in Nootdorp zijn direct toegankelijk voor mensen die te maken hebben met ongezonde stress en/of in een burn-out terecht zijn gekomen. Beide programma’s bieden ondersteuning tot je professionele hulp hebt gevonden en als je die hebt gevonden kan het programma je professionele behandeling aanvullen en je ondersteunen op de weg naar herstel.

De programma’s bestaan uit yogalessen, massage en andere aanvullende behandelingen.

Zie hiervoor de websites:

integraleyoganederland.nl/stress/

micayoga.nl/burn-out-programma

 

Dit jaar viert Auroville haar 50-jarig bestaan. Op 28 februari was de viering van het gouden jubileum van Auroville, de universele stad die in 1968 door de Moeder werd gesticht. Het verhaal van Auroville is zo veelomvattend dat het onmogelijk is het in één artikel samen te vatten. In dit artikel gaan we in op de totstandkoming van Auroville.

‘Auroville wil een universele stad zijn, waar mannen en vrouwen uit alle landen in vrede en toenemende harmonie kunnen leven, boven ieder geloof, iedere politiek en nationaliteit. Het doel van Auroville is het verwerkelijken van de menselijke eenheid’
Met deze tekst begroet Auroville haar bezoekers op de website. Het is een citaat van de Moeder, geboren als Mirra Alfassa, de spirituele metgezel van Sri Aurobindo, door hem de Moeder genoemd, omdat zij de belichaming was van de Goddelijke kracht, in India ook wel shakti genoemd.
Auroville is een droom van Sri Aurobindo en de Moeder, gesticht toen Sri Aurobindo al was heen gegaan en ook de Moeder die in 1973 haar lichaam verliet, heeft de stad nauwelijks tot gestalte zien komen.
Zowel Sri Aurobindo als de Moeder hadden in hun vroegste geschriften de noodzaak geuit om op een bepaald moment een collectief experiment te starten onder optimale omstandigheden – idealiter in de vorm van een stad – om een fundament te creëren voor een nieuw bewustzijn in de wereld. De Ashram zelf, formeel gesticht in 1926, was een eerste poging in die richting. Pas in 1964 vond de Moeder dat het tijd was om zo’n gedurfd experiment op grotere schaal te starten.
De naam ‘Auroville’ is ter ere van Sri Aurobindo gegeven en betekent ook ‘City of Dawn’. Er werd een locatie in de buurt van Pondicherry – waar de ashram gevestigd is – gevonden. De tijd was rijp, het wiel in beweging gezet en de steun begon binnen te komen.

Het ontwerp van Auroville
In haar schets uit 1965 legde de moeder het basisconcept voor Auroville vast. Deze schets toont alle belangrijke activiteitengebieden die de visie zouden vervullen om er een universele stad van te maken. Voor andere dingen gaf ze een vrije hand aan Roger Anger, de Franse architect die ze had aangesteld om toezicht te houden op de fysieke ontwikkeling van de stad.

“Moeder had een aantal kaders gegeven: de verdeling van de stad in vier gebieden, of zones, en het aantal mensen voor wie de stad wordt beoogd (50.000). De verdeling in die vier zones (industrieel, residentieel, internationaal en cultureel) is uniek en heeft geen precedent in de stadsplanning. Op basis van dit schema hebben wij, de architecten en stedenbouwkundigen, suggesties voor haar gedaan. Dit gebeurde in verschillende fasen en uiteindelijk werd de Galaxy aan Moeder gepresenteerd als een model voor Auroville. Het plan werd door haar aanvaard omdat het beantwoordde aan haar richtlijnen. Zij bezielde en leidde het werk. Toen ik op een dag met haar over Auroville sprak, zei ze dat de stad op een subtiel niveau al bestaat, dat het al is geconstrueerd en dat het alleen nodig is om het naar beneden te trekken, om het op aarde te laten neerdalen. ”

Het galaxy model
Het hart van Auroville
In het centrum van Auroville vindt men de ‘ziel van de stad’, de Matrimandir, gelegen in een groot open gebied genaamd ‘Vrede’, van waaruit de toekomstige stad gebouwd zal worden.

De Matrimandir wordt de ziel van Auroville.
Hoe eerder de ziel er is, hoe beter het zal zijn
voor iedereen en vooral voor de Aurovilianen.
– DE MOEDER

De Matrimandir kan worden gezien als een grote gouden bol die uit de aarde lijkt te komen, wat de geboorte van een nieuw bewustzijn symboliseert. De naam ‘Matrimandir’ betekent letterlijk ‘Tempel van de Moeder’. Volgens Sri Aurobindo’s leer staat het ‘Moeder’-concept voor het grote evolutionaire, bewuste en intelligente principe van het Leven, de Universele Moeder, dat de mensheid probeert te helpen om voorbij zijn huidige beperkingen te gaan naar de volgende fase van zijn evolutionaire avontuur, het supramentale bewustzijn.
De ruime innerlijk ruimte op het bovenste halfrond van de Matrimandir is volledig wit, met witmarmeren muren en witte vloerbedekking. In het midden van de innerlijke ruimte staat een bol van puur kristal dat een straal zonlicht die door de opening van de bol naar binnen valt opvangt en weerkaatst. Deze lichtgevende bol straalt natuurlijke verlichting uit in de innerlijke ruimte.

“Het belangrijkste is dit: het spel van de zon in het midden, want dat wordt het symbool, het symbool van toekomstige realisaties.”

De Matrimandir is er voor “hen die willen leren zich te concentreren …” “Geen gefixeerde meditaties, dat allemaal, maar ze zouden daar moeten blijven in stilte, in stilte en concentratie. Een plek om te proberen je bewustzijn te vinden.”
– DE MOEDER

Inauguratie
De inauguratie van Auroville vond plaats op 28 februari 1968 toen ongeveer 5.000 mensen zich verzamelden in de buurt van de banyanboom in het centrum van het toekomstige amfitheater voor een inauguratieceremonie met vertegenwoordigers van 124 landen, waaronder alle staten van India.

De vertegenwoordigers brachten wat aarde mee uit hun thuisland, om te worden gemengd in een witte marmeren, lotusvormige urn, nu geplaatst in het brandpunt van het amfitheater. De Moeder maakte het handvest van Auroville bekend.
Op 28 februari 2018, de 50e verjaardag van Auroville, vindt in het amfitheater de waterceremonie plaats waarbij water uit 321 bronnen van over de hele wereld in de lotusvijver werd gegoten. De volgende video is niet alleen een mooie impressie van deze ceremonie maar geeft ook een prachtig beeld van het amfitheater, de urn met aarde en af en toe verschijnt de Matrimandir in beeld.
Klik hier om de video van de ceremonie te bekijken.

 

Op zaterdag 11 augustus vertrek ik naar Duitsland voor een nieuw yoga-avontuur. Een week lang duiken in de wereld van ‘Nadi Muskeln Therapie’, een cursus die gegeven wordt door de Zwitser Remo Rittiner.
Ik raakte nieuwsgierig naar deze man, door de twee boeken die hij geschreven heeft: Het grote Yogatherapieboek en Herstelmethode nadi-spiertherapie.

Na een lange, maar redelijk comfortabele trein- en busreis, kom ik een dag voordat de cursus begint aan in het kleine plaatsje Holzbalge, zo’n 4 km verwijderd van Schweringen waar de cursus zal plaatsvinden. De vrouw des huizes is niet thuis, maar na een kleine speurtocht vind ik de voordeursleutel en voel me gelijk thuis in dit sprookjeshuis, midden in de maisvelden.

Op zondag neem ik mijn tijd om te acclimatiseren, de omgeving op de fiets te ontdekken en een verfrissende duik te nemen in het meer van Schweringen.

Om 18.00 vangt het feest aan in het Peter Hess Centrum met gezamenlijk eten waarna we gelijk van start gaan.            Gezeten in een kring vraagt Remo ons om beurten onze fysieke pijntjes en mankementen op te noemen, ons lijden, Duka. Niet om er verder op in te gaan, maar zodat hij in de komende dagen de juiste proefpersoon naar voren kan halen om ons dingen te laten zien en ervaren. Hij hamert erop dat het gaat om ervaren door te voelen. Dat we anatomie niet zozeer uit boeken kunnen leren, maar vooral door te voelen, anders blijft het boekenkennis. En om te leren voelen moeten we in contact komen met ons hart.
Vervolgens vraagt hij ons nog wat onze doelen zijn met deze cursus, wat je het liefst vanuit je hart zou willen doen en/of wat je anders zou willen op dit moment in je leven.
Ik moet bekennen dat grote groepen niet zo mijn ding is. Er gaan dus nogal wat dingen door me heen, maar ik neem het allemaal waar, ook mijn nervositeit, en merk dat ik me er vrij snel toch overheen kan zetten. Ik klap niet dicht en besluit om niet in mijn veilige schulp te kruipen. Ik kamp momenteel niet met grote levensvragen. Mijn doel is fysiek herstel en om de kennis die ik hier opdoe weer door te kunnen geven.
Het Duits blijkt me in elk geval goed af te gaan, men ‘verstaat’ me en complimenteert me. Het ego maakt een ronde dansje;-) en Remo zegt ook nog zeer verheugd te zijn dat de vertaling in het Nederlands van zijn boek er nu toe geleid heeft dat iemand helemaal uit Nederland is gekomen.
We gaan een verdieping hoger en sluiten deze dag af met een meditatie. Yoga Nidra zo ik later begreep.
Het OHM werd aan het einde door Remo luidkeels aangezwengeld. Hij heeft dat duidelijk vaker gedaan;-) en heeft een mooi stemgeluid. De meeste deelnemers, waaronder ondergetekende, zijn nog wat schuchter. De minder schuchtere hadden wat mij betreft wat meer schuchter mogen zijn ha ha;-). Dit is nog even wennen voor mijn gevoelige oortjes en ik voel me er behoorlijk ongemakkelijk bij. Agastya zou zeggen: stel jezelf de vraag, wat is het dat zich ongemakkelijk voelt, ha ha ha.

De volgende ochtend fiets ik door de velden van Holzbalge naar Schweringen. Om 07.30 betreden we de ruimte in stilte en Remo leidt de meditatie.
De meditatie wordt gedeeltelijk begeleid door klankschalen.
Dit is vooral omdat de cursus gegeven wordt in het Peter Hess centrum, dat gespecialiseerd is in allerlei dingen met klankschalen. Vanwege eerdere ervaringen met geluiden en klankconcerten waar mijn lichaam nogal van streek raakte, word ik ook nu hier niet dolgelukkig van en hoop vurig dat ze dit niet iedere dag doen.
Er volgt ook een reflecterende vraag, die we kennelijk hardop in het universum mogen beantwoorden. Ik heb daar zelf geen behoefte aan en schrik dan ook de eerste keer van de persoon naast me die de stilte plots verbreekt door een woord of zin hardop uit te spreken.
We vervolgen meteen met hatha yoga, volgens de yogatherapie oefeningen.  We beginnen met de voeten en iedere dag zullen we een stukje omhoog in het lichaam gaan.

Ik wist wel dat ik mijn voeten niet zo heel veel aandacht geef, maar de eerste ochtend was al gelijk weer een bevestiging dat jezelf van daaruit opbouwen toch echt wel z’n voordelen heeft en een uitwerking heeft op de rest van het lichaam.
Ook word ik geconfronteerd met het feit dat ik nog niet op volle kracht ben sinds mijn fysieke tegenvaller begin van dit jaar. Dat maakt me emotioneel, maar de oefeningen maken me tegelijk hoopvol op volledig herstel.
Ik ben vooral erg blij als we om 09.15 eindelijk de ontbijttafel mogen aanvallen;-)

Na het ontbijt is er een blok theorie. We leren een aantal spieren en energiepunten om spanningen los te kunnen laten en we gaan oefenen op elkaar. Nu gaan de dingen natuurlijk nooit zoals je het zelf bedacht had, dus na de zorgvuldig door mij uitgekozen 1e persoon, moesten we wisselen van partner (en vele wisselingen zouden volgen in de komende dagen).
Ik besluit me eraan over te geven en kom tot mijn vreugde erachter dat ik redelijk in balans ben en kan blijven, dus kom maar op. Oké die nogal stevig uitziende man (in mijn hoofd beoordeel ik hem als ‘boer van een vent’) vermijd ik nog even. Laten we niet gelijk op dag 2 overmoedig worden.

Na het warme middageten hebben we 1 ½ uur pauze. Die tijd heb ik ook wel even nodig, om een dutje te doen in 1 van de hangmatten buiten. Het Duits gaat me goed af, maar vraagt toch hier en daar extra inspanning van het denkvermogen. En het lichaam wil ook wel even pauze van al die energieën.

In de middag is er weer theorie, veel oefenen op elkaar en we sluiten de dag af met een meditatie en de volgende reflecterende vragen:
– Hoe voel je je nu
– Wat heb je vandaag erkend
– Wat is er veranderd

Sommigen hebben naar eigen zeggen al veel los gelaten, getransformeerd en roepen hoe fantastisch dit alles is. Woorden als Vrede, Harmonie, Eenheid, ja ja , ik ken ze allemaal, maar ik ben er nog allemaal wat nuchterder onder. Aard van het beestje. Bij mij dalen ervaringen so wie so altijd wat later in.

Op dag 3 zijn de Knieën aan de beurt. Ook hier kom ik erachter hoe de spieren met elkaar verbonden zijn en dat wanneer alles goed samenwerkt er meer harmonie en kracht in het lichaam komt. Je kunt het wel weten, maar als je het echt voelt snap je ook waarom dat zo werkt.
Ik voel me wel wat door elkaar geschud, ook in mijn hersenen. Waar ik me met de Feldenkrais lessen vooral heb bezig gehouden met ‘moeiteloos bewegen’ kost alles me hier erg veel moeite. Ik moet mijn best doen om de ontmoedigende stemmetjes niet de overhand te laten krijgen: ‘je zult nooit echt sterk worden, straks ga je weer door je rug, mijn lichaam trilt als een gek, zie je wel, what were you thinking!

Toch voel ik me na de oefeningen weer als herboren en geniet van het ontbijt. Iedereen is heel erg aardig en laat elkaar zijn zoals ie is. Ik trek de wat stillere Pitta types aan en vanaf het eerste moment is er een meisje/vrouw die ik alleen maar aan hoef te kijken en we begrijpen elkaar. Wat fijn is dat toch! Ook tegen Remo hoef ik niet veel te zeggen gelukkig.

Éen van de andere deelnemers legt mij uit waarom men de tonen van de klankschalen zo door elkaar laat gaan en wat het nut is. Dat daarmee het ego kan oplossen in die klanken, dat de hersenen dan niet de tonen kunnen bestempelen. Ze zegt ook dat ze de ervaring heeft dat vooral musici hier last van hebben, omdat wij graag een bepaalde harmonie herkennen. Ik probeer er nu iets anders tegen aan te kijken, al is het gewoon vooral fysiek onaangenaam.

Vandaag legt Remo het belang uit van de Nadi’s, de kanalen voor Prana, levensenergie. Ook spreekt hij over Golgi, bepaalde zenuwpunten. Weer veel informatie die we direct op elkaar gaan uitproberen. Geen wonder dat ik ’s avonds om 20.00 uur in mijn bedje lig.

Dag 4 valt mij het zwaarst. Het is woensdag. Ik voel me onzeker. Deze dag behandelt ook mijn grootste pijn-gebied: heupen, bekken, lage onderrug… De komende behandelingen beangstigen mij. Uitgerekend vandaag krijg ik een vrouw die meteen ‘voll dran geht’ zeg maar;-0
En daar is mijn valkuil. Ik kan namelijk erg gelaten blijven onder pijn. Ik ben het als gewoon gaan ervaren, ben een doorzetter en heb zo’n stem die zegt: ‘als het zo heftig is zal het wel goed voor je zijn, kan het eindelijk loslaten’.
Ik ben ’s avonds kapot en heb overal pijn. Voor de zoveelste keer leert  mijn lichaam mij dat de minder subtiele methodes mij geen goed doen.

Op dag 5 kom ik echt in de weerstand. Ik was tot nu toe helder en open tijdens de meditaties, maar vandaag zijn er enkel saboterende gedachtes.
We gaan steeds verder omhoog en mijn lichaam is nu totaal gespannen van al het drukken. Iets wat ik ken, dat mijn lichaam met stress reageert. Ik ben niet overtuigd. Ik wil eigenlijk naar huis. Ik ben ook helemaal klaar met die verdomde klankschalen. En vandaag wilde Remo ook nog dat we allemaal op onze eigen frequentie het OHM gingen zingen. OH NEE! Het was al vals, maar dit is echt niet te verdragen. Ik ben alles behalve stil en ontspannen. Ik besluit zelfs mijn oren dicht te doen en voorover te buigen in mijn eigen wereld. Iedereen heeft toch zijn ogen dicht, dus niemand die het ziet;-)
Na de hatha voel ik me een stuk beter!
Tijdens de theorie en het observeren blijkt 80% van de deelnemers wel een lichte vorm of soms zelfs een behoorlijke scoliose te hebben. We zijn allemaal scheef niet waar. Wil overigens niet zeggen dat iedereen er ook daadwerkelijk last van hoeft te hebben!

Dag 6, we zijn bij de schouders aangekomen. We krijgen veel mooie oefeningen. Simpel, maar zeer inspannend en effectief. Mijn voorovergebogen violistenschoudertjes worden er blij van.

Bij de theorie leren we weer veel punten. Remo neemt mij als voorbeeld, vanwege de overmatige spanning die ik in de schouders heb. Door mijn beroep als violiste, maar natuurlijk ook gewoon omdat ik zo’n stress-kip ben;-) Vandaag is er vooral veel aandacht voor de adem en oefeningen voor innerlijke groei.

Bij het oefenen gaat het nu ook echt om het leren voelen met de handen, het ‘Fingerspitzengefühl’ voor wat diegene onder jou nodig heeft. Zoals Agastya ook altijd zei: zodra je het gevoel hebt dat jij je best gaat doen, dan  moet je stoppen. Wijze les!

Vandaag krijg ik natuurlijk die man die nogal fanatiek is en het liefst alles 2x doet om zeker te weten dat hij goed zit. Ik wil hem niet ontmoedigen en maak het hem daardoor niet gemakkelijk om mij aan te voelen. Maar Remo waakt erover dat men mij met zachtheid behandelt en legt uit dat er mensen zijn bij wie je juist met zachte hand veel meer ontspanning en verdeling van energie bereikt en bij een ander er flink op los kunt gaan om beter resultaat te boeken. Mij geeft hij mee dat ik ook echt moet zeggen als het te hard is. Ik communiceer meestal in de stilte, maar in sommige situaties is het zo nu en dan beter om mijn mond te gebruiken.

Na de lunch worden er loodjes getrokken, ik heb geluk! Weer iemand met wie ik nog niet heb samengewerkt, maar een gelijkgestemde zeg maar.
We gaan namelijk oefenen zoals het op het examen zal gaan. Dat betekent een korte anamnese en een behandeling van 50 minuten plus ontspanning. Eerst de behandeling ondergaan en vervolgens geven.

Op de 7e dag is het examendag.
Net als voorgaande dagen starten we om 07.30 met de meditatie. Na de meditatie wordt er een mantra gezongen, in het Sanskriet…. Oftewel, ik heb geen idee wat ik zojuist gezongen heb en het doet niet zoveel met me.

Bij de hatha yogaoefeningen zijn nek en hoofd aan de beurt.
Na wat theorie worden er weer loodjes getrokken. Ik tref een jonge meid die het allemaal goed aanvoelt en in de vingers heeft. Ze geeft me de tijd en eindelijk lost er zich iets op in het pijngebied. Er biggelen wat tranen over mijn wangen, maar ik ben niet verdrietig. Het is meer het gevoel van ruimte. Weer een stukje dichterbij volledig herstel.

Er volgt een schriftelijke test, maar alles gaat heel relaxed, net zoals bij Integrale Yoga. Fouten bestaan niet en we bespreken gezamenlijk de antwoorden.
Hoe mooi zou het zijn als het op scholen ook zo ging. Gaat het niet om het leren zelf? Wat men zichzelf eigen wil maken? Als je iets niet weet, is het kennelijk (nog) niet voor jou op dit moment. Weten komt met ervaring.

Ik zeg dus niet dat ik alles al weet of begrijp, maar ik heb inspiratie opgedaan om dat wat ik geleerd heb en opgepikt heb door te geven.

Als laatste volgt een mooi ritueel buiten in de zon. Als ik mijn man dat bij thuiskomst vertel vraagt hij gelijk: in een heksenkring? Ha ha, ik begrijp meteen wat hij bedoelt. Ja, in een heksenkring;-). Hij weet hoe graag ik in grote groepen en kringen vertoef;-0. En toch was het een hele mooie ervaring en een mooie afsluiting!

Ik ben dankbaar voor deze ervaring. Ik ben Remo zeer dankbaar dat hij zijn kennis zo belangeloos wil delen met iedereen. Ook Christoph Kraft, zijn assistent deze dagen, ben ik zeer dankbaar voor al zijn accurate aanwijzingen.

Ik heb veel mooie lieve mensen mogen leren kennen, zowel op de cursus als daarbuiten.

Carolina, yogadocente centrum voor Integrale Yoga

Remo Rittiner: https://www.ayuryoga.ch
Christof Kraft: https://www.yoga-kraftquelle.de