En langzaamaan, veelal zonder me ervan bewust te zijn, is het licht een beetje naar de achtergrond geschoven. Bedolven onder persco’s en besmettingsaantallen, sluiting van het yogacentrum en online lessen met Zoom, verbouwingen en opruimingen, presidentsverkiezingen in Amerika en onthoofdingen in Frankrijk.
Een vreemd besef is dat, dat je eigenlijk alleen maar verlangt naar het Licht, het Licht in jezelf en het Licht in de wereld, en dat wat je dan tegenkomt haar tegendeel is.
Gisterenavond las ik een tekst die me even helemaal met de beide beentjes naar de wondere wereld van Sri Aurobindo en de Moeder bracht. Het was een omschrijving van Nolini Kanta Gupta over een gebeurtenis op 24 november 1926. Nolini Kanta Gupta was een discipel van Sri Aurobindo die, laten we maar zeggen, op de eerste rang zat als getuige van het werk van Sri Aurobindo. Hij beschrijft hoe op die bewuste dag alle sadhaks bij elkaar geroepen werden door de Moeder.
“We gingen zitten voor Sri Aurobindo en de Moeder, die ons aankeken. De hele scene en atmosfeer waren gehuld in een hemels halo. Sri Aurobindo hield zijn linkerhand boven het hoofd van de Moeder en zijn rechterhand werd zegenend naar ons uitgestrekt. Alles was stil en kalm, ernstig en verwachtingsvol. We stonden een voor een op en bogen voor de voeten van Sri Aurobindo en de Moeder. Na een tijdje gingen ze allebei naar binnen.”
Kort na deze dag die Siddhi-dag genoemd zou worden, trok Sri Aurobindo zich terug uit het dagelijkse contact met zijn discipelen en gaf de Moeder de leiding over hun zorg.

Waarom trof het me zo over deze gebeurtenis te lezen?
Wellicht omdat het contrast met mijn eigen huidige leven zo groot is. Volstrekt ondergedompeld in de aardse modder, zo doet het zich aan me voor. En dan maar proberen die vlam in het hart te blijven ervaren en je daar aan vasthouden.
Ik ken Sri Aurobindo van zijn voor mij vaak veel te moeilijke geschriften, van de zeldzame foto’s die er van hem zijn gemaakt en natuurlijk de verhalen die over hem zijn verteld. Ik ken hem van de Savitri Readings en de compacte meditatieve toestand waarin deze me brachten. En soms, op sommige hele donkere momenten, dan hou ik me vast aan de simpele wetenschap dat hij hier was op aarde. Zoals de Moeder prachtig verwoordde na haar eerste ontmoeting met Sri Aurobindo:
“Het doet er weinig toe dat er duizenden wezens zijn die in de grootste onwetendheid zijn ondergedompeld. Hij die we gisteren zagen, is op aarde; zijn aanwezigheid is voldoende om te bewijzen dat er een dag zal komen waarop duisternis zal worden omgezet in licht, en uw rijk  inderdaad op aarde gevestigd zal worden.”

Het lezen van de gebeurtenis op die 24e november in 1926 bracht een soort unheimisch gevoel in me teweeg. Ik besloot verder te lezen in het Avontuur van het bewustzijn, waar ik precies was aangekomen bij het hoofdstuk: De eenheid. Soms, wanneer je iets leest, krijg je een bepaald inzicht, en soms zijn er momenten dat je ook de directe ervaring krijgt. En op dat soort momenten – besef of ervaring – vallen alle puzzelstukjes op z’n plek. In mijn geval had ik nog niet de ervaring, maar wel een diep besef dat aan de ervaring grensde. En dat besef was geen groots inzicht om later met anderen te willen delen, het had niets te maken met verrijking of groei, het was eerder het tegendeel.
Het besef van een onvoorstelbaar niet-weten, ik ervoer een duizelingwekkende onwetendheid tegenover een oneindigheid vol van betekenis. Oneindig klein en volstrekt onbetekenend vind ik mezelf terug. En die ontdekking geeft me vreemd genoeg een onbeschrijflijk gevoel van vrijheid.

Soerya, 15 november 2020

Als opruimcoach helpt Mariette Oostinjen met haar bedrijf HELDER mensen meer rust en ruimte te krijgen, in hun huis en in hun hoofd.
Zo blijft er meer tijd en vrijheid over om te genieten van wat echt belangrijk is.

Hoe ben jij ertoe gekomen opruimcoach te worden?
Vijf jaar geleden kwam ik een artikel tegen over Marie Kondo (Japanse opruimgoeroe, red.) en toen kwam ik erachter dat opruimcoach een beroep is dat je kunt uitoefenen. Ik dacht: dit past helemaal bij mij. Eigenlijk is dat iets wat ik altijd al in me heb gehad. Als je foto’s ziet van mijn kinderkamer, dan valt het op dat alles netjes een plekje heeft, gesorteerd en geordend. Ook in m’n werk was ik altijd bezig met dingen een vaste logische plek geven, structuur aanbrengen. Ik voelde gewoon: dit is wat ik leuk vind om te doen, mensen hier bij helpen.

Waarom schakelen mensen de hulp van een opruimcoach in?
Mensen weten vaak niet waar ze moeten beginnen met opruimen omdat ze geen overzicht hebben of een gebrek aan tijd. Dan kan je het overweldigende gevoel krijgen dat je altijd aan het opruimen bent en er maar geen einde aan komt. Als ze hierin vastlopen nemen ze contact met mij op.
Ze zijn niet zo zeer op zoek naar een opgeruimd huis, maar verlangen naar meer rust. Ze willen zich thuis kunnen ontspannen, zodat het fijn thuiskomen is. Een opgeruimd huis werkt door in hoe je je voelt.
Voor mijzelf geldt dat als ik ’s ochtends wakker wordt en er staat nog een theeglas bij de bank, mijn pannen staan nog op het fornuis, de spullen waarmee ik de dag ervoor bezig was liggen allemaal nog op tafel, mijn dag al niet lekker begint. Maar als ik wakker word, de restjes van de vorige dag zijn opgeruimd, het espressoapparaat is schoon en klaar om mijn eerste kopje koffie te zetten, dat is een frisse start van de dag.
Dat is waar veel mensen behoefte aan hebben. De ervaring van rust waardoor je niet het gevoel hebt dat je achter de feiten aanloopt.

Hoe ga je te werk als opruimcoach?
Mensen denken soms, als ik een opruimcoach inhuur dan moet ik alles wegdoen, wordt mijn huis een soort VT wonen plaatje met lege ruimtes en witte muren. Een opgeruimd huis staat voor mij echter niet gelijk aan minimalistisch. Want wat voor de één rommel is, hoeft dat voor de ander niet te zijn. Maar als je je omgeving zelf als rommelig ervaart dan is het moeilijk om in jezelf rust te voelen.

In een kennismakingsgesprek vraag ik aan mensen hoe de ruimte er voor hun ideaal uit zou zien. Laat alle “ja, maren” en “dat kan niet want ik heb geen plek” los, doe je ogen dicht en visualiseer hoe je eigenlijk zou willen wonen. Wat wil je zien? En hoe wil je dat het voelt?
Vervolgens kijken we waar je zowel letterlijk als figuurlijk over struikelt. Is er een teveel aan spullen? Is er voldoende opbergruimte? We beginnen bij wat ik noem een blauwdruk van de ruimte(s) die we gaan opruimen. Dat is een overzicht van ‘wat doe je in welke ruimte?’ en ‘welke spullen heb je daarbij nodig?’
Het is natuurlijk niet handig als koffiekopjes in de berging staan. Dat is een heel logisch voorbeeld, dat snappen we allemaal. Maar wat je vaak ziet is dat spullen ergens worden neergezet omdat daar toevallig ruimte is, maar dat is niet altijd een logische plek.
Tijdens een opruimsessie kom ik bij iemand
thuis, stropen we de mouwen op en gaan we samen aan de slag.

Dan moet je misschien mensen eerst aanraden een kast aan te schaffen?
Dat is één van de grootste valkuilen als mensen zelf beginnen met opruimen. Ze gaan vaak eerst naar Ikea of naar de Action om kasten en opruimbakken te kopen. De kans dat je dan de verkeerde kast koopt, te grote of te kleine opruimbakken, is groot. Ik adviseer altijd: ga eerst aan de slag, ga nadenken over wat wil je allemaal bewaren, hoeveel heb je, hoeveel heb je nodig? Dus bewust kiezen voor je spullen. Dan kiezen waar je ze wil opbergen en vervolgens heb je een goed beeld van: wat heb ik daarvoor eigenlijk nodig?
Ik heb wel eens mee gemaakt dat ik bij een cliënt kwam die meer rust wilde creëren in de woonkamer, maar er waren weinig kasten. Dan is dat heel lastig – tenzij je overal afstand van doet. Je hebt nu eenmaal voor bepaalde dingen kasten nodig. Maar dat is één van de laatste stappen.

Hoe moeilijk is het voor mensen om afstand te nemen van spullen?
De één is heel erg gehecht aan de kleinste dingetjes en de ander heeft de keuze gemaakt: ik ga dit proces in, ik wil opruimen, en die spullen in dat laatje, wat moet ik eigenlijk ermee? De snelheid waarin iemand keuzes kan maken is wel bepalend voor het aantal sessies dat je nodig hebt.
Ik denk ook dat het grootste probleem is, dat we zoveel spullen verzamelen en het moeilijk vinden om ze los te laten.

Ik kan me voorstellen dat het vertrouwen tussen de klant en de opruimcoach heel belangrijk is. Hoe bouw je een band op?
Als opruimcoach kom je bij iemand thuis. Soms is het ongemakkelijk. Je laat iemand toe in je huis en je laat alles zien. Het is dus belangrijk dat er een goede klik is. Dat je je kunt inleven, dat je mensen het gevoel geeft dat je niet komt oordelen maar komt helpen.

Waarom is het zo moeilijk voor (sommige) mensen om op te ruimen?
Enerzijds omdat veel mensen het heel druk
hebben. Als je fulltime werkt en daarnaast ook wilt sporten, een druk sociaal leven en diverse hobby’s hebt, dan blijft er weinig tijd over om thuis op te ruimen
Anderzijds hebben we veel spullen en worden we constant geprikkeld om dingen te kopen. De Actions, the Flying Tigers verleiden ons om voor weinig geld dingen te kopen. Ik sta zelf ook wel eens in de HEMA met in mijn hand een kopje, zó leuk. Maar bij mij komt daarna de vraag: heb ik het nodig? En wordt ik er echt blij van? Opruimen gaat om bewust kiezen voor wat je wilt bewaren, met welke spullen jij je wilt omgeven. Dit werkt ook door in bewust kiezen welke spullen je koopt.

Merk je dat mensen die opgeruimd hebben ook zorgvuldiger worden in het aanschaffen van nieuwe spullen?
Vaak merk ik dat al tijdens het proces. Dat is een bijkomend voordeel van opruimen, omdat je al je spullen door je handen laat gaan en bewust gaat kiezen, krijg je ook een overzicht van hoeveel je eigenlijk hebt.
Laatst heb ik bij een cliënt de keuken aangepakt. Als je dan bijvoorbeeld de glazen gaat opruimen en je vraagt: staan er nog ergens anders glazen? Dan gaat er nog een deurtje open, hierachter heb ik nog een paar reserve wijnglazen. En in de berging staan er ook nog wat. Dus we brengen dat eerst allemaal samen en leggen het op de keukentafel. Dat doet Marie Kondo ook, hè. Alle kleren op één hoop op het bed en je krijgt een shock effect. Heb ik echt zoveel waterglazen? En zoveel wijnglazen? Zoveel witte T-shirtjes! Doordat je overzicht hebt is het veel gemakkelijker om de verleiding van impulsaankopen te weerstaan.
In deze tijd zie je dat vooral jonge mensen kiezen voor spullen die verantwoord gemaakt zijn; diervriendelijk, goed voor het milieu, goed voor de omgeving. Dat geeft een veel groter geluksgevoel en vaak zijn het hele mooie producten waar veel aandacht aan is besteed.
Je ziet een trend voor bewust kiezen voor kwaliteit. Misschien gaan we weer een beetje terug naar de tijd van vroeger, de tijd toen onze opa’s en oma’s jong waren. Die kochten een eetkamertafel, een mooie kast e.d. en die hadden ze gewoon voor de rest van hun leven. Ook omdat het van goede kwaliteit was. Na 5 jaar kwam niet het fineer los. Ik eet van het servies van mijn oma. Dat is al zo’n 50 jaar oud. Daar word ik dus heel blij van.

Ik heb in het verleden ook wel eens mensen geholpen met opruimen en schoonmaken. Mijn ervaring was, dat als ik na een tijdje terug kwam dezelfde puinhoop er weer was.
Hoe denk jij dat dit komt? En wat is er nodig om die mindset te veranderen?
Opruimen is meer dan spullen verplaatsen en wegstoppen in kastjes. Door bewust te kiezen wat je wilt bewaren en hier een vaste logische plek voor te bepalen creëer je een goede basis. Ik help als opruimcoach bij het creëren van deze basis en leer mensen heel concreet hoe ze moeten opruimen. Het opgeruimd houden heeft vervolgens te maken met regelmaat en het aanleren van nieuwe gewoontes, zoals spullen opruimen na gebruik en de dag afsluiten met een 10-min rondje. Doordat alles een vast plek heeft, hoef je niet meer na te denken over waar je het moet opruimen en kost het dus minder tijd. Je kan ’s avonds met een voldaan gevoel op de bank ploffen met een kopje thee.

Ga je na een tijdje ook nog eens langs om te kijken hoe het gaat?
Ik ga niet langs maar heb wel een terugkoppelmomentje per e-mail of telefoon om te horen hoe het ermee gaat. Lukt het om het bij te houden en kan ik je nog ergens anders mee helpen? Gelukkig is dit meestal niet het geval. Ik krijg vaak te horen: ‘Dit had ik veel eerder moeten doen’

Heb je praktische tips voor onze lezers?
Bedenk eerst wat je wilt in welke ruimte en zorg dat het behapbaar is. Trek niet meteen alles uit de kasten maar begin met een kastje. Een lade. Begin klein! Stel jezelf niet als doel in een weekend je hele huis op te ruimen. De kans dat je zondagavond helemaal uitgeblust en nog niet tevreden op de bank zit is groot en dat werkt demotiverend. Het kost energie om alles door je handen te laten gaan, je moet voortdurend keuzes maken en je wordt geconfronteerd met je spullen: de hoeveelheid en alle herinneringen.

Mijn ervaring is, dat als ik ga opruimen, ik begin misschien met iets kleins, maar alles heeft een relatie met elkaar, dus je bent al heel snel op heel veel plekken tegelijk bezig.
In de sessies leer ik mensen dat zo: als je besluit om vandaag het kastje in de slaapkamer op te gaan ruimen, kom je waarschijnlijk spullen tegen die daar niet horen. Verzamel al die dingen die elders moeten worden opgeborgen in een mand of zoiets. Dus je blijft in de ruimte waar je aan het opruimen bent.
Als je het kastje hebt opgeruimd heb je waarschijnlijk een stapel spullen die weg kunnen en een stapel met spullen die ergens anders opgeborgen moeten worden. De spullen die ergens anders opgeborgen moeten worden breng je naar de ruimte waar ze horen zonder daar te beginnen met opruimen, want die ruimte ga je op een later moment aanpakken. Anders krijg je een sneeuwbaleffect en ga je van de ene naar de andere plek en heb je aan het einde van de dag nergens echt een resultaat behaald.

Opruimen is een hot item geworden sinds Marie Kondo hierover boeken heeft gepubliceerd. Haar insteek is dat opruimen iemands leven verandert. Hoe ervaar jij dat bij jouw klanten?
Dat is zeker ook mijn ervaring. Ik kom soms bij mensen die al heel lang geen bezoek meer durven te ontvangen omdat er schaamte is voor het huis. Dan vertelt iemand je later vol trots dat ze een vriendin heeft uitgenodigd op de thee. Dus dat verrijkt iemands leven op sociaal gebied.
Ik krijg ook vaak reacties dat het huis een rustpunt is geworden, waar je gewoon lekker op de bank kunt zitten. Nu we de laatste maanden allemaal veel meer thuis hebben gezeten zijn veel mensen erachter gekomen dat hun huis helemaal geen rustpunt is, dat is confronterend en daar kan ik dus bij helpen.

Door rust en ruimte te creëren in je huis krijg je ook rust in je hoofd. Je ervaart meer vrijheid, tijd voor jezelf en voor die momenten waar het echt om draait. Want als iemand je op 31 december vraagt hoe je terugkijkt op je jaar en waar je blij van bent geworden, dan noem je waarschijnlijk de momenten waarop je een mooie wandeling hebt gemaakt met een vriend of vriendin, dat lekkere etentje of een mooie theatervoorstelling. Het zijn altijd die verbindingsmomenten die het grootste geluksgevoel hebben gegeven, en niet die dinsdagmiddag dat je in de H&M stond en een mooi jurkje kocht.

Voor meer informatie over Mariette en haar werkzaamheden als opruimcoach: www.heldersos.nl

Een interview door Soerya

Ik gaf eens yogales aan een groep jonge meiden van begin twintig. Zoals dat vaak gaat raakte ik in gesprek over waarom ze yoga wilden gaan doen. Ze vertelden me dat ze een druk leven leidden, intensieve werkdagen hadden en volle sociale agenda’s.  Maar ja, er viel wel eens een afspraak uit en dan ontstond er ruimte, een leegte in de agenda. En wat dan? Series kijken, contact zoeken met mensen die je al een tijdje uit het oog verloren bent, leuke foto’s plaatsen op instagram?
Alles om maar niet te voelen dat je alleen bent.
Dit lijkt misschien een voorbeeld dat alleen betrekking heeft op jongeren, maar ieder van ons krijgt in verschillende levensfases te maken met een gevoel van leegte. Denk aan  het verlies van een dierbare, werk dat wegvalt of kinderen die de deur uit gaan.
Ineens valt er dan een gat, een leegte.

Waarom is leegte – stilte – zo beangstigend ? 

Je krijgt het gevoel dat je helemaal alleen bent, verloren en eenzaam. Zeker voor jonge mensen is die leegte vaak een toestand die nieuw is. Wanneer je ouder bent, heb je hier vaker mee te maken gehad, weet je (tenminste als je er iets van hebt geleerd) dat het een tijdelijke crisis is van korte of langere duur. Maar de eerste keren dat je geconfronteerd wordt met je eigen gedachten en gevoelens die in een razend tempo op je afkomen kan dat zo ondraaglijk zijn, dat je reageert met vluchten: invullen, afleiding zoeken, drukte opzoeken, kletsen tot je een ons weegt, noem maar op.
Toen ik deze meiden uitlegde dat je met die leegte, die in het begin voelt als je ergste vijand, in de yoga geleidelijk aan bevriend raakt en zij uiteindelijk een grote hulp wordt op het innerlijk pad, keken ze me met grote ogen aan. Maar iets in hen begreep, omdat de waarheid altijd op een eenvoudige en directe manier gevoeld kan worden.

In yoga neemt stilte – leegte – een hele belangrijke plaats in. Je leert jezelf kennen van binnenuit. Niet door wat anderen over je zeggen, maar door hoe jij jezelf ervaart. Wanneer je begint met mediteren, kun je overspoeld raken door wat je ervaart aan gedachten en emoties. Zie hier het belang van concentratie. Door je te concentreren, bijvoorbeeld op de adem of op je hart, heb je een innerlijk houvast waar de gedachtenstormen omheen kunnen razen, zonder dat je je mee laat sleuren. Wanneer je het vermogen tot concentratie ontwikkeld hebt, kun je aangemoedigd worden stilte te beoefenen.

Er is moed voor nodig om die stilte – leegte – aan te gaan.

Een goede manier om stilte-leegte te beoefenen is door iedere dag vijf of tien minuten de tijd te nemen om helemaal stil te zitten en te kijken naar wat er in je omgaat. Je gedachten te observeren, zonder ze te pakken. Je emoties te ervaren, te zien waar ze vandaan komen en ze laten bestaan, zonder ervan weg te vluchten. Kijk rustig naar alles wat zich aan je voordoet, doorgrond jezelf en leer te begrijpen.
In het begin is vijf à tien minuten lang genoeg, later neem je er vanzelf meer tijd voor; een kwartier, twintig minuten.
Wanneer je dit beoefent ga je ervaren dat er tussen de drukte van onze gedachten, gevoelens, verlangens en sensaties, korte pauzes zijn: momenten van stilte, leegte. Je gaat steeds meer ervaren dat al die gedachten en emoties, energiebewegingen zijn in jouw stilte. Op dat moment begin je vrede te sluiten met de stilte en je leert hem te zoeken. Je bent in staat de bewegingen voorbij te laten gaan en in je eigen stilte uit te komen, in de leegte.

In het begin is leegte de afwezigheid van drukte, afwezigheid van gedachten. Maar naarmate je langer in die leegte kunt zijn, zul je zien dat er zich allerlei subtiele gewaarwordingen aan je voor gaan doen. Ons bewustzijn en daarmee onze gedachten zijn grof aan de oppervlakte, maar in de leegte van jezelf schuilen meer subtiele gewaarwordingen. Die waren er natuurlijk altijd al, alleen door de drukte van je denken en je uiterlijk  gerichte aandacht, kon je ze niet waarnemen.

Wat zich aan je openbaart is verschillend van mens tot mens. Toch omschrijven mensen die de stilte-leegte beoefenen vaak overeenkomstige gewaarwordingen zoals de oplossing voor een probleem die zomaar in je opkomt of  een ingeving over iets waar je mee bezig bent. Maar ook hele andere gewaarwordingen zoals zachtheid en vreugde die niet veroorzaakt worden door omstandigheden aan de buitenkant, maar gewoon opborrelen. Of een liefde die voelbaar is tot in de cellen van je lichaam, of weer anders, het waarnemen van licht. Wij horen geregeld dat mensen tijdens het mediteren ervaren dat in de ruimte het licht aangaat. Maar dit licht is toch echt iets heel anders dan een lamp aandoen. Het is het licht in jezelf, dat straalt in jezelf, vaak in het hoofd of in het hart en dat gaat dan samen met het waarnemen van warmte en liefde.

Wanneer je dit soort ervaringen krijgt, ga je het belang van innerlijke stilte steeds beter begrijpen. Niet dat je zonder denkvermogen door het leven moet gaan, maar je gaat zien dat het leven veel natuurlijker verloopt als je in staat bent om al die bewegingen af en toe, steeds vaker, tot rust te brengen. Het denken is één van de voornaamste sluiers voor de ziel, zegt de yogi. Net als de wolken die voor de zon schuiven, bedekken je gedachten jouw innerlijke zon.

En langzamerhand verandert je bewustzijn. Je gaat dingen anders zien en ervaren. Er gaat een (innerlijke) wereld voor je open, die je alleen maar zelf kunt ervaren. Daarom leggen de yogi’s zo de nadruk op leegte. In de leegte is oneindigheid, in de leegte verschijnt een ander, hoger bewustzijn zonder gedachten, maar vol van inhoud.

Leegte als een overgangsfase

Er zijn vele overgangsfases in de beoefening van yoga en ze kenmerken zich allemaal door een periode van leegte. De oude manier van zijn  werkt niet meer, de nieuwe is aan het ontstaan, maar die ervaar je nog niet. Als je dit honderden malen hebt ervaren ga je het herkennen. En je leert hoe je door zo’n fase heen moet gaan. Mijn ervaring is, dat je in deze periodes ook echt stil en rustig moet blijven. Dat is vaak helemaal niet leuk. Je wordt onzeker, omdat wat je dacht te weten er anders uit komt te zien, of omdat wat je gewend was te doen, niet meer werkt voor jou. Inmiddels weet ik dat er een bewustzijnsverruiming aan het ontstaan is, waardoor dat wat je kent wordt opgenomen in een ruimer bewustzijn, en dus anders door jou wordt ervaren.

Wanneer je de kunst verstaat om stil en rustig te blijven in periodes van eenzaamheid en leegte, dan kun je deze momenten gaan ervaren als een enorme hulp. Je probeert niet langer de leegte slechts alleen maar door te komen, maar je gaat beseffen dat de leegte een voorbode is van iets nieuws. Je bent dan in zo’n periode van eenzaamheid en onzekerheid, vol vertrouwen over dat wat komt. En dat vertrouwen groeit als je dit vaker meemaakt. Vertrouwen is van het hart, stilte is van het hoofd en het hart, maar vooral van het hoofd. Je leert vertrouwen op de leiding in je leven. Jij als mens kunt niet zien waar je heen gaat, maar iets in jou, je hogere zelf, zo zou je dat kunnen noemen, weet dat wel. En ook al is de leegte waar je doorheen gaat donker, dat vertrouwen dat alles in je leven gebeurt om je vooruit te helpen (innerlijk, niet uiterlijk of materieel), helpt je er doorheen.

Misschien komt er een moment waarop je de moed hebt om je leegte, eenzaamheid, verlatenheid en verlorenheid niet op te vullen met afleiding zoeken. Dat je er alleen met jezelf, stilzittend of lopend doorheen kunt gaan. Er gaat een enorm zuiverende werking uit van zo’n periode. Je gaat zien waar je mee bezig bent, want wat hebben we veel zogenaamde houvasten gecreëerd voor onszelf. Wat is het toch belangrijk om aardig gevonden te worden. De vraag is: vind je jezelf ook aardig? Ben je oké  met jezelf? In vrede met het verleden? In vrede met wie je bent geworden? Door dit soort vragen aan te gaan kom je op eigen benen te staan, helemaal alleen. Alles is er nog, de mensen, de telefoon, het werk, maar jij verandert. In de leegte ontdek je je diepste gevoelens en angsten, maar in de leegte ontdek je ook een ander jezelf: lichtend, stralend, vredig, krachtig. Dit is de basiservaring van Yoga.

Lopamudra, oktober 2020

We zijn deze tijd allemaal nogal wat uitdagingen tegen gekomen en één daarvan was het online yogales geven.
Zelf was ik bloednerveus, dat mag je best weten. En al de techniek die erbij kwam kijken maakte me in het begin behoorlijk overprikkeld. Ook vond ik het best eng om op maandagavond zo moederziel alleen in het pand te zijn. Maaar gelukkig had mijn man inmiddels ook wel wat behoefte aan een yogalesje, dus die ging lekker meedoen achter de camera en is sindsdien iedere maandagavond van de partij.
Mijn grootste blunders waren dat ik vergat op te nemen, of dat ik vergeten was de microfoons van de deelnemers uit te zetten, maar met vallen en opstaan lijk ik het nu redelijk onder de knie te hebben.
Nou was ik wel benieuwd hoe de andere yogadocenten, die de onlinelessen vanuit ons mooie pand aan de Heemraadssingel geven, ervaren hebben en stelde hun een paar vragen. Veel leesplezier en we zien elkaar spoedig!
Carolina

Op 15 maart viel de beslissing dat de deuren van ons yogacentrum dicht moesten. We hadden het al aan voelen komen. De oplossing waarvan we toen nog dachten dat die voor drie weken zou zijn: online lessen geven. Dan krijg je te maken met live streaming, de snelheid van je internet verbinding, van wifi naar kabel, een aparte microfoon om het geluid te verbeteren, een streaming camera om het beeld te verbeteren, een laptop die het allemaal aankan, ojee, geen netwerkingang, een hub voor de netwerkkabel. Ojee, niet meer genoeg ingangen voor de microfoon en camera, nog een hub voor de andere randapparatuur. Slechte belichting, hier een lamp, daar een lamp. Welke setting is het beste qua licht? De camera heeft ineens moeite met scherp stellen. De microfoon deed het perfect maar gaat ineens rondzingen.
Ofwel, als je mij vraagt, wat heeft je de laatste maanden het meest bezig gehouden, dan is het de techniek. Soms lijkt het wel of er achter iedere oplossing een nieuw probleem tevoorschijn komt.
Met dank aan Tony die we maar een belletje hoefden te geven en hij stond voor ons klaar, Jacqueline die vele uren stak in de juiste belichting en instructiefilmpjes voor de docenten, is het toch allemaal best goed gekomen.
De reacties van onze leerlingen zijn zo fijn, dat het gedoe eromheen snel vergeten wordt. Want hoe de toekomst er ook uit gaat zien, de online lessen zijn een blijvertje.
Soerya

Toen ik net hoorde dat we online lessen gingen geven reageerde ik helemaal niet. Ik had niet gedacht dat ik dat ging doen. Ik zag het helemaal niet voor me, ik sloeg een beetje dicht. Een maand later realiseerde ik me dat ik dat ook moest gaan doen, jawel een maand later, want het  ging nog wel even duren. Ik vond het verschrikkelijk. Totaal onwennig stond ik daar en ik merkte in de lessen dat ik buiten adem raakte omdat ik zo “mijn best” stond te doen. De eerste lessen konden dan ook niet op de Communitypagina, want je hoorde duidelijk dat ik buiten adem was.
Nu gaat het online lesgeven iets beter maar ik vind het nog steeds niet toppie. Het is wel super dat bijvoorbeeld een leerling uit Zeeland mee kan doen, er zijn absoluut voordelen in het online lesgeven. Dat de mensen thuis yoga kunnen doen in hun eigen sfeer zonder dat ze de deur uitgaan, geweldig! Dat is absoluut zo.
Yes. Heel geweldig!
Toen kwam de verlossing voor mijn zaterdaglessen: We gingen lesgeven in de tuin!!!  Heerlijk! Goed om de mensen weer te ontvangen en iedereen was heel blij. De uitdagingen in de tuin zijn de kraaien, die maken een keihard kakakaka geluid, soms vooral tijdens de meditatie en dan non stop, maar de mensen genieten vooral van de mooie tuin en de vrede en de rust van het buiten zijn en het samen zijn.
Miranda

Ik was positief verrast door het online lesgeven. Ik vind het vooral prettig dat er voor en na de les de mogelijkheid is om even met de leerlingen te praten. Ook voel ik tijdens de les goed de verbinding met de leerlingen: alsof ze er ook echt bij zijn. Ik was daarom ook niet nerveus voor de les. Het voelde heel natuurlijk aan.
Mijn grootste blooper was dat tijdens de les de desinfectiespray nog in beeld stond.
Ik ben heel blij dat ik met de tuinlessen de leerlingen echt weer “fysiek” kan zien. Ook komen er leerlingen die we een tijdje niet gezien hebben omdat ze geen online lessen volgden en het voelt als warme reünie. Wat ik vooral heerlijk vind aan de tuinlessen, is het in de natuur zijn. De wind langs je huid, de geluiden (afgezien de bouwvakgeluiden) en de heerlijke geur van de buitenlucht. Je hoeft alleen maar te zitten met je ogen dicht en je ervaart direct de eenheid met alles om je heen. Heel fijn. Nu maar hopen op een heerlijke mooie zomer!
Mirjam

Het online lesgeven was aan het begin vooral heel intens. Het contact met de leerlingen is anders, er gaan allerlei gedachten door mij heen van alles waar ik rekening mee moeten houden: is er voldoende licht, ben ik duidelijk in beeld, kan iedereen de oefening goed zien als ik die voordoe, kan iedereen mij goed verstaan, heb ik wel op ‘record’ geklikt, is er niet te veel omgevingsgeluid dat stoort?
De deelnemers heb ik toch liever voor me zitten, veel rustiger en het contact is directer. Dan hoef ik niet zo mijn best te doen, dan gaat het vanzelf.
Ik was blij om bij de tuinlessen iedereen weer te zien en alle techniek los te kunnen laten en ‘gewoon’ les te kunnen geven. De grote plus van de tuin is de frisse lucht en de geluiden van de vogels, de wind door de bomen.
Hoop dat iedereen nog een tuinles kan ervaren deze zomer!
Lisette

Voor mij waren de eerste weken het online lesgeven heel vreemd en onwennig.
Ik ervaar het online lesgeven nog steeds als een uitdaging, ik ben inmiddels wat minder gespannen maar ik mis de interactie met de leerlingen.
Mijn grootste uitdaging?  Tsja, de techniek is voor mij de grootste uitdaging … gelukkig is er hulp nabij en ik ben erg dankbaar!
Bij aanvang van de lessen ben ik wel nerveus, maar eenmaal begonnen vooral gefocust, geconcentreerd en afgestemd.
Ik voelde mij niet direct als een vis in het water, meer als een vis op het droge.
Het leukste aan het online lesgeven vind ik het contact met de leerlingen voor en na de les en de positieve reacties.
Pascale

Toen ik hoorde dat we online lessen gingen geven, maakte mijn regisseurshart een sprongetje. Ik had eerder al een studiolamp gekocht, maar had deze nog nooit ‘voor het echie’ gebruikt.
Ik vond het heel leuk om me bezig te houden met een mooie setting, goede belichting etc.  om een zo’n goed mogelijke kwaliteit video te creëren.
Dat was nog niet zo gemakkelijk…
Door het streamen bleek de beeldkwaliteit niet zo goed te zijn en het was soms echt moeilijk te achterhalen waardoor beeld en/of geluid niet optimaal waren en hoe we dit konden verbeteren. Ik heb er wel veel van geleerd!
Eerder had ik al video’s opgenomen met yoga oefeningen en meditaties voor de Facebook-pagina van Integrale Zwangerschapsyoga, dus ik was al bekend met het voor de camera staan.
Doordat ik ook regisseer wist ik goed waar ik rekening mee moest houden tijdens het opnemen, maar dat zorgde er soms ook voor dat ik met 2 petten op aan het lesgeven was; als yogadocent en als regisseur.
Dat maakte het soms lastiger om puur yogadocent te zijn en de diepte in te gaan.
Online lesgeven is een heel fijn alternatief om in contact te blijven met je leerlingen.
Wat heel bijzonder is; ik geef zwangerschaps-yoga en ik had bijna iedere week wel nieuwe leerlingen. In het begin heb je nog leerlingen die voor Corona ook bij je op les kwamen, maar op een gegeven moment zijn de meesten bevallen en krijg je nieuwe zwangeren die je alleen online kent. Ondanks dat we nieuw zijn voor elkaar en we allemaal vanuit een andere setting deelnemen aan de les, voelt het toch alsof we samen zijn.
Je leert elkaar kennen en er ontstaat een groepsgevoel, waarbij ieder haar verhaal kwijt kan. Doordat fysieke afstand nu geen rol meer speelt, komen leerlingen uit verschillende plaatsen. Zo had ik een zwangere dame die iedere week trouw meedeed vanuit Amsterdam! Wat ook bijzonder is aan online lesgeven, je krijgt een kijkje in de wereld van je leerling. Zo kwam regelmatig het dochtertje van deze dame ook even bij mama kijken hoe het was en ons begroeten!
Desalniettemin is het heel anders dan gewoon samenzijn met elkaar.
Je praat voor een camera met allemaal lichten op je gericht en het is veel intensiever dan gewoon lesgeven.
Omdat ik veel betrokken ben geweest bij het verbeteren van de kwaliteit en bij ‘troubleshooting’ (dat helaas best vaak voorkwam), merkte ik wel dat de vreugde van het ‘gewone’ lesgeven soms wat minder werd.
Soms had ik een mooie les gegeven en dan bleek dat die helemaal niet was opgenomen! Toen ik hoorde dat we yogalessen in de tuin met leerlingen zouden gaan geven, zei ik dan ook direct ja! Hoewel ik normaal niet zo’n buitenyoga typje ben, vond ik het een verademing om even niet voor de camera te staan en me met techniek bezig te hoeven houden, maar gewoon alleen maar met yoga en de leerlingen.
Het is me heel goed bevallen; het is heerlijk om in onze mooie tuin (die nu volop bloeit) les te geven terwijl je het gekwetter van de vogels hoort…
Ook de leerlingen vinden het heel fijn om op deze manier les te krijgen!
Al met al vind ik het een hele rijke ervaring en zou ik naast het geven van gewone lessen ook zeker door willen gaan met het geven van online lessen!
Prachtig om op deze manier ‘met heel de wereld’ in verbinding te kunnen komen!
Jacqueline

 

 

 

Voor de mensen die een opleiding volgen bij IYN is Ingrid Schuurhof een bekende in de keuken. (Bijna) altijd blij en met een tomeloos enthousiasme houdt ze ervan anderen te verwennen met eigen gebakken cakes en lunchgerechten. En zo ontstond in de loop van de tijd een boek met eenvoudige soepen, salades, bijgerechten en andere lekkernij.

 

Hoe ben je op het idee gekomen om dit boek te gaan schrijven?

De  leerlingen, docenten en andere bezoekers van het centrum vragen ons vaak naar de recepten die we gebruiken voor de heerlijke lunches tijdens opleidingen en workshops.  Daarom ben ik de recepten gaan uitwerken op A4 met leuke plaatjes erbij. Het recept van de soep of salade van die dag hangen we tegenwoordig op de keukendeur. Leerlingen maken daar fotootjes van en zeggen vaak tegen ons: “Hier zou een kookboek van moeten komen!” Zo is het idee om een boek te maken ontstaan.
Het in elkaar knutselen is anderhalf jaar geleden begonnen. Elke keer een gerechtje uitwerken, mooie foto’s of plaatjes erbij zoeken. Toen alles klaar was heb ik het laten zien aan mijn dochter Maaike en Anette, een docent met wie ik regelmatig naar huis fiets. Zij hebben er vanuit een ander “oogpunt” naar gekeken en hun hulp aangeboden om er een echt boek van te maken. De recepten gingen over en weer, lezen, verbeteren, nog mooiere foto’s erbij , en pas als we er alle drie een duim omhoog voor gaven kon er aan het volgende recept gewerkt worden. Eén ding wilde ik mij absoluut eigen houden en dat is de manier van het schrijven.
Je leest dit boek alsof ik het jou vertel. Maar oh wat viel er steeds een hoop te verbeteren. Ik bereikte een punt waarop ik dacht: ik heb hier dus even helemaal geen zin meer in. Maar toen kwam toch de kracht om het weer op te pakken en verder te gaan om er iets heel moois van te maken. Het voorwoord heb ik zeker wel 20 keer opnieuw geschreven…

Wat was je kookervaring toen je hier in de keuken aan het werk ging?

Ik kon lekker koken. Ik kom uit de hotelleriewereld, daar mocht ik vaak een handje helpen in de keuken. Ik had altijd veel vragen aan de koks, was nieuwsgierig. De keuken, koken, producten, het heeft me eigenlijk altijd al geboeid.  Dat zit niet in de familie, dus komen ze graag bij Ing eten. Wanneer we tuinfeesten geven vind ik het altijd heerlijk hier iets moois van te maken, bijvoorbeeld een mooi buffet.  En ja, de zelf gebakken taarten voor bij de koffie/thee konden natuurlijk niet ontbreken. De voorbereiding gaf mij nog het grootste plezier.

Ben je anders gaan koken sinds je in de keuken van het yogacentrum staat?

Voor ik in de keuken van het yogacentrum ging werken was ik al geïnteresseerd in producten en nieuwe recepten. Zo ging ik hier ook aan de slag. Ik kwam elke keer met nieuwe recepten van soepen die ik graag wilde maken. Shahzadi, die op dat moment de keuken runde, maakte de recepten die er in de loop van de jaren waren verzameld. En het heeft veel van haar geduld gevraagd om met mijn enthousiasme voor nieuwe recepten om te gaan. Shahzadi heeft me toen één voor één geleerd de recepten te maken die er al jaren voor zorgen dat deze keuken zo succesvol is bij de leerlingen van het yogacentrum. Pas toen ontdekte ik, je kunt wel elke keer iets anders willen, maar zo wordt hier niet gekookt.
Je houding, het bewust bezig zijn met het bereiden van het voedsel, daar schuilt de kracht in van een lekkere maaltijd. De belangrijkste ingrediënten koop je niet in de supermarkt, maar komen uit jezelf: stilte + liefde + aandacht + tijd + plezier.
Hier op het yogacentrum heb ik leren koken vanuit mijn hart.

Waarom wil je dat mensen jouw boek gaan kopen en gebruiken?

Mijn bedoeling is zeker niet om er rijk van te worden. Rijk ben ik er al van geworden, door dit boek te maken. En ja, ik heb er wel twee achterliggende gedachtes bij.
De eerste is dat ik hoop dat veel mensen dit boek gaan kopen en dat zij net zoveel plezier krijgen in  het maken van deze eenvoudige gerechten als ik. Ik hoor vaak dat mensen die echt niet van koken houden, toch aan de slag gaan met recepten van de yoga, er succes mee hebben bij de gezinsleden en zelfs bij hun visite. En dat is wat ik zo graag wil, dat we het plezier om te koken kunnen doorgeven, zoals dat we hier ook met de Integrale Yoga doen. Vandaar ook de titel: ‘Yoga in de keuken
De tweede reden waarom ik hoop dat mensen het boek gaan kopen is dat er van elk verkocht boek een deel van de opbrengst naar het yogacentrum gaat.

Yoga in de keuken, heb jij die titel zelf bedacht?

(Lacht) Oh dat was ook zo’n dingetje. Ik had een lange lijst gemaakt met titels om uit te kiezen. Toen kwam Maaike bij mij en ik zei tegen haar: “Ik weet het niet. Het is het allemaal niet, ik kom er niet uit”.  Toen zei Maaike: “Het is toch niet zo moeilijk, noem het gewoon Yoga in de keuken.” Ik was verbluft…
Daarna hebben we heel wat heen en weer geschreven en gespard met z’n drieën over de subtitel en kwam Anette  uit op: ‘eenvoudig de weg naar een heerlijke lunch’.

Hoe kunnen mensen dit boek aanschaffen?

Er is nu in een bepaalde oplage gedrukt voor de mensen die mij aan het hart liggen en een aandeel hebben gehad in de totstandkoming van dit boek.
Mensen kunnen dit boek bestellen via een intekenlijst. Zodra er voldoende geïnteresseerden zijn om een grotere oplage te bestellen ontvangt iedereen een betaallink en plaatsen wij de bestelling.
Aanmelden kan nu al op de volgende pagina: https://integraleyoganederland.nl/yoga-in-de-keuken/
En zoals gezegd gaat een deel van de opbrengst naar het yogacentrum en dat komt zeker in deze Coronatijd heel goed van pas. Dus ik hoop dat veel mensen het gaan kopen, niet alleen voor zichzelf, maar ook om anderen cadeau te doen. Het voegt iets moois toe in iedere keuken.

 

Met een zwangerschapstraan over mijn wangen ben ik begin januari met verlof gegaan en heb ik de lessen over laten nemen door drie fantastische yogadocenten. Wat een gek gevoel om iedereen zo te gaan missen al die maanden, want je bent zo verbonden met elkaar. En toen wist ik nog niet dat we elkaar veel langer zouden moeten missen dan mijn zwangerschapsverlof.

Bewust de laatste weken van mijn zwangerschap meemaken was echt een cadeautje.  En wat een geschenk hebben wij op 6 februari mogen ontvangen: onze lieve Bodhi.
Die eerste paar weken konden we rustig opstarten en vooral veel met elkaar knuffelen. Totdat de wereld werd getroffen door de pandemie. Zeker toen Nederland er mee te maken kreeg, voelde ik mij aan alle kanten ‘aangevallen’. Waar was de rust? Ik voelde een hele intense energie in het hartcentrum, een enorme druk, die ik bijna niet kon verdragen met mijn nog half zwangere lijf.
Toen de yogastudio dicht moest, keerde ik naar binnen. Ik had een maand na de bevalling nog niet genoeg kracht en energie om goed op de situatie in te spelen. Ik voelde me verloren op het moment dat ik zo graag had willen genieten van alles. Er zat dus niets anders op dan me te berusten in de situatie en dan helpt het mij om te gaan schrijven. De tekst onderaan schreef ik om mijzelf moed in te spreken.
Het appje van Lopamudra kwam als geroepen: “Kunnen wij iets voor je betekenen Sandra?”
“Euhhh JAAA!!!”
Ze bood mij een plekje aan op vrijdagmiddag om online en live les te geven aan alle leden van Zensa Yoga. En na twee weken stond ik voor de camera yogales te geven aan mijn leden. Zeker 45 mensen tuneden in op die vrijdagmiddag. Ik werd overladen met blijdschap en na de les stroomden er tranen van blijdschap over mijn wangen. Jeetje, wat had ik dat gemist, zeg. Het was zo leuk om iedereen weer te zien, ook al was het op een beeldscherm.

Ik ben dankbaar dat ik zo’n sterk centrum achter me heb staan en voel me enorm gesteund. Ook voor  alle donaties die we hebben mogen ontvangen om door te gaan met wat we vanaf 1 juli weer gaan doen: Yogales geven in de yogastudio. Nogmaals iedereen bedankt voor jullie giften, wat mooi om zo gesteund te worden!

Ik had de afgelopen tijd het gevoel alsof ik in twee werelden leefde. De eerste wereld van mijn spetter van een zoon, geluk overstroomde mij, gevoel van liefde en geluk, gevoel van bescherming voor hem tegen de gekke wereld waarin hij geboren is. De andere wereld waarin mijn yogastudio de deuren moest sluiten. Het bijzondere is dat ik me totaal geen zorgen heb gemaakt. Stap voor stap doe je wat gedaan moet worden en zo ga je elke keer een stukje vooruit. Totdat het moment komt, dat de deuren weer open mogen en de eerste lessen gegeven mogen worden. Wat zal dat fijn zijn zeg… en dat is nog zachtjes uitgedrukt.

Voelbaar zijn de energiestromingen
om me heen en door me heen.

Is het nou wat IK voel of is het iets van buitenaf?
Voel ik me zo omdat iedereen zich zo voelt?

Steken we elkaar soms aan in de vorm van energie?
Die enorme energieDRUK voelbaar in het hartcentrum.

Ik maak me misschien druk om iets wat wel of niet
komen gaat, maar ik weet het niet.

Ik weet in principe niets.
Het enige wat is, is het NU.

Is dat de uitdaging waar we met elkaar voor staan?
Het leren om steeds meer in het HEDEN te leven?
Een transformatie van het hele menszijn?

Maar hoe ga ik dan NU met deze bizarre situatie om,
hoe hou ik me staande in het midden van deze chaos?

Het midden van MEZELF opzoeken,
iets wat erg moeilijk is in deze tijd, maar juist NU erg belangrijk.

Yoga is de weg tot zelfrealisatie en dat gebeurt niet
zonder slag of stoot,
het vergt discipline, geen achterover leunen.

Dus ik zit stil, doe yoga, mediteer om mijn KERN op
te zoeken, de BRON, de ZIEL, hoe je het ook noemen wilt. 

Ik ga de stilte in en verhoog mijn frequentie,
trek goeie dingen aan en laat de rest buiten me.

Ik ervaar mezelf zoals ik mezelf nog nooit heb ervaren.
Varend in een oceaan van liefde en licht.

Eén met de bron, waar alle liefde zich bevindt,
de plek waar je nooit alleen en eenzaam bent.

Waar je veilig bent, omarmd door het Goddelijke.
Totale afstemming en één met al wat is.

Sandra Koornneef, Zensa Yoga, De Lier
www.zensayoga.nl

 

 

Ze treedt niet graag op de voorgrond en praat ook liever niet over zichzelf. Toch stond een interview met Lopamudra al geruime tijd op ons verlanglijstje. Als centrumleider van het Centrum voor Integrale Yoga in Rotterdam, bestuurt ze vooral op de achtergrond en geeft haar team de ruimte zich te ontwikkelen. In de opleidingen is haar aanwezigheid een grote drijvende kracht en volgt ze de ontwikkelingen van de docenten i.o. op de voet. Haar yoga wordt gedaan in het leven zelf, zoals Sri Aurobindo al zei: Alle leven is yoga

Je hebt via Agastya kennis gemaakt met de Integrale Yoga, wat gebeurde er met je?

Ik was 23 en kwam in aanraking met de Integrale Yoga doordat mijn pianolerares me dit aanraadde.
Ik woonde en werkte in Rotterdam, waar ik nog niemand kende. Het was geen makkelijke periode, zoals dat gaat bij jonge mensen die hun weg moeten vinden.
Ik besloot de yogales eens uit te proberen.
Die eerste les werd afgesloten met een hartmeditatie zoals we die nu nog steeds geven. Het hart openen en verzachten door er licht doorheen te ademen. De hele daaropvolgende week heb ik deze oefening gedaan. Ik kreeg al snel plotselinge ervaringen van het innerlijke bewustzijn. Ervaringen die ik nog nooit had gehad.
Iedereen die zo’n opening van het innerlijk bewustzijn meemaakt zal het anders omschrijven maar er zullen overeenkomsten zijn zoals een innerlijk geluk dat zich zo maar aan je voordoet en vooral een enorme liefde in jezelf,  om jezelf, een liefde die je de wereld heel anders laat ervaren. Het is een geluk dat alle schatten van de aarde je niet kunnen brengen.
Ik heb altijd al graag gelezen. Agastya raadde me aan ‘Het avontuur van het bewustzijn’ en ‘Autobiografie van een yogi’ te gaan lezen. Ik las ze ademloos.
Mijn ziel werd aangeraakt door de woorden, de ervaringen van mystici en yogi’s. Daar begon mijn weg.

Je hebt ook een leven gehad aan de buitenkant met een man, een gezin en werk. Hoe verhouden die twee werelden (binnen en buiten) zich tot elkaar?

Misschien klinkt het raar in de oren van andere mensen, want voor mij waren het niet twee werelden. Ik was niet zo gelukkig in de ‘gewone’ wereld, maar toen de yogaweg voor mij begon was er alleen die wereld. Ik had een enorme honger naar het geestelijke ontdekt en dat was het enige belangrijke voor mij.
Ik had het voorrecht het leven te delen met iemand die al een geestelijke weg ging. Zo werd voor mij het pad ingekort en versneld. Mensen denken dan dat je weg over rozen gaat, maar niets is minder waar. Versnelling betekent ook dat de beproevingen die je in deze wereld door moet maken, de tests, de ervaringen, de verleidingen waar je je lessen uit moet halen, gecomprimeerd worden. Agastya was een veeleisende man met een enorme scheppingsdrang, die voor de mensen om hem heen niet bij te benen was. Ik denk niet dat ik lang naast hem had kunnen lopen als ik niet zo’n groot ideaal had gekoesterd. De ups en downs van het leven ging ik aan of onderging ik met God in mijn hart. Dat hart stond vaak onder druk. Inayat Khan omschrijft dat ergens heel mooi. Hij zegt: wanneer mijn hart breekt, dan komt er geen bloed uit maar licht. Zo heb ik dat ook ervaren, een enorme liefde openbaarde zich, van binnen en naar buiten.
Foutloos was die periode zeker niet, verre van, maar zo was het.
Die twee werelden en hun tegenstellingen zijn trouwens het aloude probleem bij de yoga beoefenaar. Maar in onze yoga, de Integrale Yoga, is een terugtrekking uit de wereld niet aan de orde.

Waarom eigenlijk niet?

Om dat te begrijpen moet ik je eigenlijk iets meer uitleggen over wat yoga is. Yoga is een breed begrip. Yoga bestaat al duizenden jaren en heeft haar oorsprong in India. Tegenwoordig is yoga heel populair en kent inmiddels vele variaties en vormen, die voornamelijk afleidingen zijn van de traditionele hatha yoga, de lichaamshoudingen.
Vroeger, en zeker 5.000 jaar geleden, werd hatha yoga gebruikt als middel om tot verlichting te komen. De harde ascese, de lichaamsoefening en pranayama vormden de middelen tot het opstijgen van de kundalini energie, waardoor de chakra’s zich openden en de yogi de hogere rijken van het spirituele bewustzijn kon ingaan.
Er zijn ook andere klassieke vormen van yoga waarbij bijvoorbeeld de liefde tot middel wordt gebruikt of de kennis, maar wat het middel ook mocht zijn, het doel bleef hetzelfde: verlichting bereiken.
Sri Aurobindo, de grondlegger van onze yoga, ontdekte op zijn yoga zoektocht een ander doel, je zou ook kunnen zeggen een volgend doel en zijn middelen waren niet van een bepaalde stroming afkomstig. Hij gebruikte essenties uit de voornaamste stromingen. Hij kon het doel van verlichting niet als einddoel aanvaarden, hij ging de yogaweg niet voor zijn eigen geluk, maar ook voor het geluk van de gehele mensheid. Hij was de voorbereider van de volgende stap in die evolutie.
Dit grote doel heeft gezorgd voor een revolutie in yoga. De dogma’s werden van hun voetstuk gehaald, de vormen werden opengebroken, essenties gefilterd, ontdaan van onnodige hardheid en ascese, vrij gebruikt en zelfs opnieuw uitgevonden of aangepast aan toegenomen inzichten.
Omdat zijn yoga ook voor de mensheid werd gedaan was het dus niet mogelijk zich terug te trekken en maakten het leven op aarde en het lichaam deel uit van zijn Integrale Yoga. “Alle leven is Yoga” zou één van zijn beroemde uitspraken worden.

Het beoefenen van Integrale Yoga brengt een versnelling teweeg in het individu. Wat is de methode, is er een methode?

Iedere Yoga brengt een versnelling teweeg.
In de Integrale Yoga beginnen we ook met het zoeken naar de ziel en de stadia die daarop volgen, maar zonder het leven de rug toe te keren en zonder dit als ultiem doel te stellen. De stilte wordt gezocht, en gevonden, maar vanuit die stilte ontspringt de kracht, de Shakti, de kracht tot handelen vanuit de waarheid van de geest.
Deze Shakti wordt in deze yoga ervaren als transformerende kracht, dat wil zeggen dat de mens in wie deze kracht werkzaam wordt ook in zijn menselijke natuur; denken, voelen en lichaam; langzaamaan verandert. Daarom is het zo belangrijk contact te houden met deze naturen, anders kun je ze niet meer veranderen, je hebt er dan geen contact meer mee.
In de Integrale Yoga ga je jezelf ervaren als een enorm experiment.

Kun je daar iets meer over vertellen, hoe dat in praktijk werkt?

Ik zal je iets uitleggen over hoe ik zelf de yoga ‘beoefen’. Voor mij speelt de yoga zich op een aantal vlakken af. Om te beginnen in mezelf, het is het voortdurende werk om het bewustzijn af te stemmen, te verhogen en te verwijden.
Met periodes van enorme stilte, inspiratie en geluk, met periodes van afwezigheid hiervan, het vallen en opstaan, het afdalen en de weg terugvinden.
Dan speelt de yoga zich af in het werk en de mensen om me heen. Wanneer alles met elkaar verbonden blijkt is dit een grotere yoga dan alleen die zich in je eigen bewustzijn afspeelt, hoewel er zeer nauw mee verbonden. Heb je in jezelf iets overwonnen, dan zul je het waarschijnlijk in de mensen om je heen weer tegenkomen en opnieuw aan het werk moeten.  En mensen om je heen is een breed begrip, collega’s, leerlingen, familie en kennissen.
En dan speelt de Integrale Yoga zich af in het mens-zijn zelf.
Hoe verander ik mijn aanleg, mijn gewoontes, mijn denken en voelen, mijn lichaam, door de kracht van de geest?
Je kunt prima in meditatie een grote stilte ervaren, maar wanneer je partner boos op je wordt blijft er weinig van over. Je kunt een groot innerlijk geluk ervaren, maar als je een dierbare verdriet ziet hebben gebeurt er toch wat met je. Het is natuurlijk niet zomaar dat de Yogi’s van de oude stempel niets met dat gewone leven te maken wilden hebben. Het was een grote hindernis voor het bereiken van die bevrijding.
Maar in deze Yoga horen het leven, de mensen en het lichaam er gewoon bij.
Het mooie van deze Yoga vind ik dat het niets uitsluit. Geen enkele gebeurtenis is onbelangrijk, geen droom is onbelangrijk, alle handelingen en woorden zijn belangrijk, alle relaties met mensen maken er deel van uit. Deze Yoga omarmt alles en allen in een steeds wijder en hoger bewustzijn en verandert langzamerhand al wat is in de schitterende kleuren en de waarheid van de Bron.

In je lessen werk je veel met de teksten van Sri Aurobindo. Je vertaalt ze vaak ook zelf. Wat kun je ons vertellen over de rol van Sri Aurobindo in je leven?

Sri Aurobindo was een yogi, maar ook filosoof, schrijver en een groot Ziener. Ik drink zijn woorden, ze verheffen mijn bewustzijn, ze leiden mijn weg. Agastya was mijn leraar, maar Sri Aurobindo is mijn Meester. In zijn boeken lees ik mijn eigen ervaringen. Als je weet hoe moeilijk het is om een innerlijke ervaring onder woorden te brengen! De wijze waarop Sri Aurobindo dat gedaan heeft is onnavolgbaar, hij heeft innerlijke ervaringen, stadia en bewustzijnsregionen bestudeerd , ze omschreven, waarbij hij op ieder moment het grote geheel niet uit het oog verliest. Welk hoofdstuk je ook leest, overal zal hij de totaliteit van zijn yoga aanhalen.
In de lessen filosofie probeer ik de mensen mee te nemen naar die andere bewustzijnsregionen, probeer zijn woorden uit te leggen of vertel het onderwerp in mijn eigen woorden en ervaringen.
Sri Aurobindo schrijft op een manier die niet voor iedereen toegankelijk is, maar veel mensen hebben wel toegang tot innerlijke ervaringen. Zijn ongelofelijke kennis over deze regionen helpen veel mensen zichzelf beter te begrijpen, en yoga beter te begrijpen.
En als je Sri Aurobindo noemt, noem je de Moeder. Deze twee grote zielen belichaamden de Integrale Yoga. Van Sri Aurobindo is de kennis, de Moeder is de uitvoerende kracht daarvan.
Wat zij tot stand heeft gebracht kan geen mens begrijpen. Men kan er alleen maar het diepste respect en ontzag voor hebben.
De huidige tijd is een pittige periode met bijzondere uitkomsten. Ons team blijkt bijzonder inventief en stress bestendig te zijn.

Je bent ook centrumleider en werkt met een team. Hoe zie jouw taak als centrumleider?

Ik zie mezelf als deel van het team en niet zozeer als de leider van het team. In de praktijk is het handig dat er een aanspreekpunt is en een vorm van leiding. Ons team is op heel organische wijze ontstaan. Dat wil zeggen dat ieder een bijdrage levert in dat waarin hij goed is. Sommige mensen hebben een goed ontwikkeld denkvermogen en veel aanleg voor de hatha yoga, zij spelen een grote rol in de totstandkoming van het lesmateriaal en de opleidingen. Anderen hebben een meer praktische aanleg en zorgen ervoor dat het pand netjes is, de koffie klaar staat in de pauze en voor een lekkere lunch. Er zijn mensen die graag lesgeven en goed met mensen om kunnen gaan en natuurlijk heeft ieder wel een combinatie hiervan. Harmonie in het team vind ik heel belangrijk, maar ook de mogelijkheid en de wil om te groeien op de manier die bij iedereen afzonderlijk het beste past.
De huidige tijd is een pittige periode met bijzondere uitkomsten. Ons team blijkt bijzonder inventief en stress bestendig te zijn. Er is een groot gevoel van saamhorigheid ontstaan, hulpvaardigheid op alle fronten en doorzettingsvermogen. We hebben alle zeilen bij moeten zetten en dat hebben we gedaan.

De wereld maakt op dit moment idd een turbulente tijd door. Hou je je bezig met dit soort grote gebeurtenissen? Heb je er een bepaalde visie op?

In deze yoga is alles belangrijk, de kleine en de grote gebeurtenissen. Maar om te zien wat ik zie zou je mijn ogen moeten hebben. Wanneer je je in de yoga van Sri Aurobindo verdiept ga je de uiterlijke gebeurtenissen steeds meer zien als de materiële neerslag van de innerlijke veranderingen en niet meer als losstaande gebeurtenissen.
Voor het denkvermogen van de mens dat zo snakt naar controle en zekerheid zal heel het leven onzeker zijn, en zeker de toekomst. Voor de geestelijke mens is er een heel andere zekerheid, maar die mag iedereen zelf zoeken en gaan ervaren.

Is er een bepaalde boodschap die je de lezers van het magazine zou willen meegeven?

Als je ons magazine al een tijdje leest en vaak geraakt wordt van binnen door wat je leest en je denkt er al langer over eens een opleiding te komen doen, kom dan eens langs voor een kennismaking. Vanaf juli gaan we weer mensen ontvangen.
Niet iedereen hoeft natuurlijk yogadocent te worden, maar veel mensen ervaren de waarde van een opleiding als periode voor hun eigen innerlijke ontwikkeling.
Yoga is zoveel meer dan een reeks lichaamshoudingen!
Misschien krijgt je leven wel een heel ander perspectief dan je nu hebt.
Je voelt zelf wel wanneer de tijd rijp is.

Voorwoord uit het boek: Het avontuur van het bewustzijn door Satprem (geschreven in 1970)

Het tijdperk van avonturen is voorbij. Zelfs als we naar het zevende melkwegstelsel gaan, gaan we daarheen gehelmd en gemechaniseerd, en vinden we onszelf terug zoals we zijn: kinderen, oog in oog met de dood, levenden die niet goed weten hoe ze leven, noch waarom, noch waarheen ze gaan. En op aarde weten we best, dat de tijd van Cortez en Pizarro voorbij is: hetzelfde  Mechaniek sluit ons in, de val klapt dicht. Maar zoals altijd blijkt ook hier, dat onze zwaarste tegenspoed de beste gelegenheid is die ons geboden kan worden, en dat de donkere gang alleen maar een gang is die leidt naar een groter licht. We staan dus met de rug tegen de muur, oog in oog met het laatste gebied dat ons nog rest om te onderzoeken, het laatste avontuur: onszelf.

Er zijn tekenen in overvloed, ze zijn eenvoudig en spreken voor zichzelf. Het belangrijkste verschijnsel van de laatste tien jaar is niet de reis naar de maan, maar de ‘trips’ met de drugs, de grote volksverhuizing naar de bergweiden van de hippies, en de gisting onder de studenten over de hele wereld. En waar zouden we heen moeten gaan? Er is geen ruimte meer op de wemelende stranden, geen ruimte meer op de overvolle wegen, geen ruimte meer in de steeds groeiende termietenheuvels van onze steden. We zullen elders een opening moeten vinden.

Maar er zijn allerlei soorten ‘elders’. Dat van de drugs is onzeker en bezaaid met gevaren, en vooral: het is afhankelijk van een extern hulpmiddel – een ervaring moet te verkrijgen zijn wanneer men dat wil en waar dan ook, midden op de markt zo goed als in de eenzaamheid van onze kamer, anders is het geen ervaring, maar een afwijking of een vorm van slavernij. Dat van de psychoanalyse blijft voor het moment beperkt tot een paar slechtverlichte spelonken, en bovenal ontbreekt het haar aan die hefboom van bewustzijn, die de mens in staat stelt te gaan waar hij wil, als meester en niet als machteloze getuige of ziekelijk slachtoffer. Dat van de religie is beter verlicht, maar ook dat is afhankelijk, van een god of een dogma, en vooral: het sluit ons op in één soort ervaring, want men kan net zo goed, en zelfs beter, de gevangene zijn van gindse werelden dan van de wereld hier. En tenslotte wordt de waarde van de ervaring bepaald door haar vermogen het leven te transformeren, anders worden we geconfronteerd met een bedrieglijke droom of een hallucinatie.

Sri Aurobindo laat ons een dubbele ontdekking doen, die we dringend nodig hebben, als we niet alleen een uitlaatklep zoeken voor de ons verstikkende chaos, maar onze wereld willen transformeren. Want als we hem stap voor stap volgen in zijn ongelofelijk onderzoek – zijn techniek van de innerlijke ruimte, om zo te zeggen – dan worden we geleid naar de grootste ontdekking aller tijden, naar de poort van het Grote Geheim dat de uiterlijke wereld moet veranderen, namelijk dat bewustzijn een vermogen is. Verbijsterd als we zijn door de ‘onontkoombare’ wetenschappelijke omstandigheden waarin we geboren zijn, zou het kunnen lijken of de enige hoop van de mens ligt in een progressieve uitbreiding van zijn machines, die beter zullen zien dan hij, beter zullen horen dan hij, beter zullen rekenen dan hij, beter zullen genezen dan hij – en die tenslotte misschien beter zullen leven dan hij. Het gaat er evenwel om te ontdekken, dat wij het beter kunnen dan onze machines, en dat het enorme Mechaniek dat ons verstikt even snel in puin kan vallen als het is ontstaan, als we alleen maar de ware macht zouden aanraken en in ons eigen hart afdalen als methodische, rigoureuze en lucide onderzoekers.

Dan zullen we misschien ontdekken, dat die prachtige twintigste eeuw van ons zich nog maar in het Stenen Tijdperk van de psychologie bevond, en dat we met al onze wetenschap de ware Wetenschap van het Leven nog niet zijn binnengegaan, noch het meesterschap over de wereld en over onszelf, en dat zich voor ons perspectieven openen van een volmaaktheid, een harmonie en een schoonheid, waarnaast onze grootse ontdekkingen zullen verbleken tot het gepruts van een beginneling.

Satprem,
Pondicherry, 27 januari 1970

Ze is geboren en getogen in Zeeland. Maar haar roots liggen vooral op de planeet aarde.
Ze reist de hele wereld af, maar vooral sinds ze de yoga heeft gevonden is  Dalilah Abdoun overal thuis

Op maandag 17 februari neem ik de trein naar Goes, bestemming: Stalstraat 23a, een monumentaal  pand waarvan  Dalilah op 15 augustus 2018 de sleutel in ontvangst mocht nemen en waar ze haar yogastudio van heeft gemaakt. Het pand is prachtig gerenoveerd en heeft een houten balken plafond, veel goudtinten en er hangen portretten van grote Yogi’s.
Dalilah stelde voor om voorafgaand aan het interview een les mee te doen, dus zo gezegd zo gedaan.
Het eerste half uur van de les onderga ik met een lichte verbazing omdat de docente haar ogen gesloten houdt. Als ik zie dat een dame naast me wat moeite heeft met een houding ben ik bijna geneigd om haar te helpen. Maar dan opent Dalilah haar ogen en geeft instructies. Aha, deze dame ziet dus met haar ogen dicht. Mijn interesse is gewekt.
Een interview door Soerya

Ik weet eigenlijk niet zoveel van je, dat maakt een interview juist wel leuk. Ik heb ook niets voorbereid dus we zien wel waar het naartoe gaat.

Een beetje zoals ik mijn lessen geef, dus. Ik bereid ze niet voor. Als ik me moet houden aan een vast vooraf bepaald schema, daar kan ik niks mee. Ik moet mezelf af kunnen stemmen en dat kan ik niet als alles al vast ligt. Ik focus altijd op de kracht van boven. Als ik dat niet ervaar kan ik ook niet functioneren. Dan weet ik niet meer wat ik zeg en raak ik in de war.
Als je vanuit die bron lesgeeft, dan voelen de mensen dat, dan is het altijd goed.

Laten we eens beginnen bij jouw achternaam Abdoun. Ik vroeg me af wat de herkomst is.

De naam Abdoun komt oorspronkelijk hoogstwaarschijnlijk uit Jordanië. De coverfoto is ook daar gemaakt. Ik was er eind vorig jaar samen met mijn zus want zij wilde heel graag naar Abdoun, een wijk in Amman. Deze wijk stamt uit de Romeinse tijd maar daar is nu helaas niet meer veel van te zien.
Ik heb een Algerijnse vader en ik had een Zeeuwse moeder. Ze hebben elkaar eind jaren 50 van de vorige eeuw in Zuid-Frankrijk ontmoet. Mijn moeder was er met vakantie en mijn vader werkte en woonde daar. Hij was gevlucht uit Algerije tijdens de onafhankelijkheidstrijd. Na een paar jaar zijn ze getrouwd in Rotterdam waar mijn moeder werkte, verhuisd naar Cannes en ze hebben zich in 1960 definitief in Kortgene gevestigd.

Heb jij iets van de Algerijnse cultuur mee gekregen?

Niet heel erg veel. We aten vroeger Couscous op zondag en vanwege de oorlog konden we er ook niet heel makkelijk naartoe. Mijn zussen en ik zijn volledig Nederlands, Zeeuws en vrij opgevoed. Als klein kind sprak ik een beetje Arabisch terwijl niemand wist hoe ik daaraan kwam. Het zal wel een beetje in mijn DNA zitten.
Een paar jaar geleden was ik in Iran. Wat een prachtig land is dat! Ik voelde mij er gelijk thuis. Daar is de Oosterse trilling nog duidelijk voelbaar in alles. Bij Iran denken mensen meestal aan ellende en onderdrukking, wij zien alleen maar wat het journaal ons laat zien. Maar ik heb het tegenovergestelde mogen ervaren. Een trots volk met respect voor elkaar. En extremen zijn er overal maar wat ik zo mooi vond was dat het Soefisme verweven is met de Islam en dat er nog opvallend veel aanhangers zijn voor het Zoroastrisme – een van de oudste levende religieuze tradities ter wereld, en dat dit volledig werd geaccepteerd.

Reizen is ook belangrijk voor jou, hè.

Door te reizen verleg je je grenzen. Het opent perspectieven en brengt je in contact met andere culturen.
En dan kom je thuis en denk je: wat hebben we het toch goed.
Als je thuis bent en een mooi boek leest kun je ook op reis gaan, maar het is toch anders dan ergens in India op een markt zitten en alleen maar kijken en ruiken. Dat is vaak intenser….  Soms is dat een feest van herkenning, uit het ver verleden misschien? Toen ik voor het eerst een tempel in India binnenging raakte mij dit heel diep in mijn ziel. Alles is energie en heeft een trilling. Soms resoneert het zo sterk dat je het jezelf afvraagt, wat is hier aan de hand? Reizen is je horizon verbreden en je aanpassen aan de omgeving.
Maar je hoeft niet altijd ver weg te gaan, je kunt het ook dichtbij ervaren.

Je voelt je thuis in Perzië, maar voel je dat ook in Afrika?

Ook!!! Afrika is fantastisch. Als je in Afrika het vliegtuig uitstapt en je hebt zo’n vliegtuig zonder slurf, dan ruik je als eerste houtvuurtjes, de hitte van de dag.
Reizen is voor mij niet een 5-sterrenhotel ergens aan zee. Reizen is dat je in een dorpje aankomt en je weet niet waar je moet slapen en iemand regelt gewoon een slaapplek op het dak bij iemand. En dan word je midden in de nacht wakker en dan zie je de sterren en je denkt: het is goed, ik draai me nog een keer om. ’s Ochtends als je wakker wordt hoor je geluiden die je niet kent. En je vindt iets nieuws achter een berg. Het is avontuurlijk.

Ben je ook in Auroville geweest?

Ik heb India nu een paar keer bezocht maar Auroville staat nog op mijn lijstje.
Ram (Ramchandra) heeft gevraagd of we daar een keer met hem naartoe willen. Hij gaat altijd met de Kerst maar dan zijn de tickets zo duur en ik wil met het hele gezin gaan.
Misschien volgend jaar. Ram wil ons dan rondleiden, hij kent er de weg omdat hij er heel lang gewoond heeft en ieder jaar even terug gaat.

Ramchandra heb je ontmoet tijdens je reis naar Nepal in 2018. Sindsdien komt hij iedere zomer naar Nederland om lessen en lezingen te geven en geld in te zamelen voor zijn Ashrams in Nepal. Hij verblijft dan in jouw huis. Hoe ervaar jij dat?

Hij is zo makkelijk in de omgang. Daar ben je zo snel eigen mee. Ik heb hem nu een paar keer intensief mee gemaakt, maar ik heb nog nooit een seconde gehad dat ik dacht, nu wil ik eventjes op mezelf zijn.
Hij heeft goede vibes rond zich.
Hij doet alles op z’n tijd. Het ene moment zat hij in de kamer met Toine voetbal te kijken en tot onze verbazing bleek hij er veel verstand van te hebben. Een ander moment liep hij mantra’s te zingen door het huis. Hoe heerlijk was dat ’s ochtends: een huis dat gevuld wordt met mantra’s.
En na het zingen zei hij: ik ga nu even wat eten en dan daarna de tuin in. Ging hij de tuin snoeien. Was hij klaar met zijn Karma Yoga, dan ging hij rusten, mediteren. Hij ging gewoon zijn gang en was totaal niet tot last.

Hoe ben jij met yoga in aanraking gekomen?

Als kind kon ik al mensen “lezen”, ik voelde en zag veel waar anderen aan voorbij gingen. Mijn moeder wist er geen raad mee en zei dan: ‘Dit is zo gek, je kunt er maar beter niet over praten.’
Na de middelbare school ben ik bij een Rabobank gaan werken. Huisje boompje beestje. Ik heb er 2 jaar gewerkt en toen ben ik vastgelopen. Ik dacht: dit moet anders. Ik vroeg mezelf af: wat zou ik graag willen doen? Toen ben ik natuurgeneeskunde gaan studeren in Bloemendaal. Als onderdeel van de opleiding kreeg ik daar yoga.
Ik vond de yoga meteen heel fijn, maar begreep nog niet waarom ik het zo fijn vond. Ik wist wel dat ik er meer van wilde. Nu weet ik dat het me ging om de stilte die ik ervoer bij yoga.

Hoe ging dat dan? Want je was 20. De meeste 20-ers willen eerst een relatie, een carrière, een gezin. Was het geestelijke iets heel urgents of was het iets wat op de achtergrond sluimerde?

Het was zeer zeker urgent. Het heeft me in leven gehouden. Dat klinkt zwaar, maar het gaf me rust en stilte en ik wist dat het daar om te doen was, ik wist dat ik dat nodig had.

Was je ongelukkig?

Tuurlijk! Stikongelukkig! Verschrikkelijk ongelukkig! Dit was het enige wat me kon helen.

Dus door de yogalessen kwam je in orde?

Niet alleen door de lessen; ik heb ook heel veel gelezen. Ik heb ook een heel scala aan spirituele cursussen gevolgd. Ik ging overal aan snuffelen, van alles proberen, kijken en voelen.
Yoga was vanaf mijn 20-ste, ik ben nu 50 dus dat is al 30 jaar de rode draad door mijn leven. Naast een commerciële drukke baan en een gezin ben ik altijd yoga blijven doen.  Maar ik had nog niet de juiste vorm gevonden.. dus ik bleef zoeken.

Wanneer en hoe ben je met de Integrale Yoga in aanraking gekomen?

Dat weet ik niet meer precies. Ik geloof in 2008. Ik las een boek over meditatie. Na het lezen van dat boek kwam ik op het internet op de website van Wendy de Knegt van Satja Joega. Daar stond dat Maria (de moeder van Wendy) meditatielessen gaf in Arnemuiden. Ik woon daar niet ver vandaan en heb toen 10 zaterdagochtenden bij Maria gemediteerd. Het waren hele mooie meditatielessen en Maria vroeg aan me: “Is yoga iets voor jou? Mijn dochter geeft yogales.”
Ik zei: “Misschien eens een proefles.”
Toen ik bij Wendy in de les kwam vond ik precies wat ik nodig had. Deze Yoga gaat veel verder dan enkel wat houdingen. Wendy gaf mij een boekenlijst met de boeken van Sri Aurobindo, The Mother en Inayat Khan. Ik ben met de boeken van Inayat Khan begonnen – Iedere cel van mijn lichaam ging tintelen bij de woorden van deze man.
Toen heb ik het Avontuur van het bewustzijn proberen te lezen maar dat vond ik aanvankelijk heel moeilijk, ik heb het weggelegd en ben verder gegaan met de Moeder. Dat heb ik verslonden. Toen ben ik het Avontuur van het bewustzijn wéér gaan lezen. Nu is het is een soort van handleiding voor me geworden. Dus dit is wat er in me gebeurt? Okay… Is makkelijk hoor, zo’n handleiding… eindelijk!|
En ja, toen is het allemaal heel snel gegaan. Nog geen half jaar later zat ik in de Meesteropleiding Hoger dan Yoga en leerde ik Agastya kennen.
Hij was helemaal niet wat je van een yogi verwacht en dat was ook waarom het zo goed klikte. Als mensen zich gaan gedragen zoals ze denken dat een yogi dat zou moeten doen, daar krijg ik de kriebels van. Toen ik natuurgeneeskunde studeerde had ik een leraar die zei: soms moet je wel eens antibiotica nemen. Zo was Agastya ook. Die zei dan: soms moet je wel eens vloeken. En hij hield van formule 1 racen, ik van motorracen en hij noemde het roken van een sigaret ademhalingsoefeningen… geweldig toch?

Ben je begonnen bij een meesteropleiding?

Ja, ik ben een dwarsligger. Ik heb eerst alle Meesteropleidingen gevolgd en toen ze “op” waren ben ik de docentenopleidingen gaan doen.

Wilde je toen al docent worden?

Dat was niet de reden om aan de opleiding te beginnen. Maar een onderdeel van de opleiding was stagelessen geven. Ik deed een stageles bij Wendy en zo kwam ik erachter dat het lesgeven me goed afging. Toen ben ik gestart met een groepje thuis. Dat was in 2014. In 2015 had ik een 2e groep.
De mensen die voor een proefles kwamen bleven en zo groeide het tamelijk hard. Nu ruim 5 jaar later heb ik 10 groepen en geef ik aan enkelen privéles.

Heb jij nog dromen voor de toekomst?

Ik leef heel intuïtief, dus ik stel me open voor wat er komt.
Zo ging het ook met deze ruimte. Ik was wel op zoek, want ik stond eigenlijk op straat omdat het pand waar ik lesgaf verkocht was. Toen belde mijn zus om te zeggen dat ze een bedrijfspand op het oog had, met een ruimte “boven” eventueel voor mijn lessen. Ze vroeg mij…   “Is dat misschien wat voor jou om yogales te geven?” (vouwt haar handen handen samen en kijkt naar boven) “Dankjewel.”
Noem het God, het Ware Zelf of De Bron. Sinds ik bij deze hogere Kracht gesolliciteerd heb, vallen dingen op zijn plek. Zeker bij het geven van Yoga en Meditatieles stel je je ‘in dienst van’. En ik kan je zeggen… dan gebeuren er wonderlijke dingen. Het wordt dan zoveel meer dan alleen maar een fysieke inspanning. De Yogaschool is een succes, net als de Access Bars behandelingen die ik tegenwoordig mag geven.
Dat kwam ook zomaar “toevallig” op mijn pad.  Ik heb zelf mogen ervaren wat Access Bars kan doen.
Het mentale, het denken rustiger en stiller krijgen is bijna onmogelijk. Maar de uitwerking van zo’n behandeling is tamelijk indrukwekkend. Het heeft bij mij een hele lange uitwerking gehad.

Ik denk dat ik zo wel voldoende heb voor een artikel.

Weet je nou al wie ik ben dan?

Wat je nu net vertelde is denk ik een soort essentie van jouw leven. Onder alle omstandigheden vertrouwen op de Kracht. Als er een probleem is, dan is er ook een oplossing. Dat is eigenlijk heel bijzonder. Er zijn maar weinig mensen die zo kunnen leven. Zeker in onze maatschappij.
Leven, schijnbaar op de bonnefoi, dat durft bijna niemand.

Misschien is er ook wel lef voor nodig. Maar als je linksom alles hebt geprobeerd, en rechtsom en boven…. Ik besef ook wel, zeker als je kinderen opvoedt, dat er regels moeten zijn. Maar ik laat het ook regelmatig een beetje vieren. Een stramien ervaar ik als iets verschrikkelijks. Het stramien is wat de hele wereld onderdrukt.
Door de yoga ben ik rustiger geworden, minder zoekend, bewuster. Bewuster van alles. Als me vroeger iets niet beviel dan wilde ik het op stel en sprong veranderen. Niet alleen bij mezelf maar ook in mijn omgeving.
Dankzij de yoga is de zoektocht ten einde. Het is gewoon goed zo. Als ik nu dood neer zou vallen, zou het goed zijn. De dood bestaat trouwens helemaal niet, de dood is een leugen. Daar hou ik me de laatste tijd erg mee bezig. Maar dat is misschien iets voor een ander interview?

www.dalilah.nl

Maar dit alles is in de toekomst; het is een toekomst … die is begonnen, maar die enige tijd zal vergen om integraal te worden gerealiseerd. Ondertussen zitten we in een heel bijzondere situatie, heel bijzonder, zonder precedent. We zijn nu getuige van de geboorte van een nieuwe wereld; het is erg jong, erg zwak – niet in essentie maar in zijn uiterlijke vorm – nog niet erkend, zelfs niet gevoeld, ontkend door de meerderheid. Maar het is hier. Het is hier, en het doet zijn best om te groeien, absoluut zeker van het resultaat. Maar de weg ernaartoe is een volledig nieuwe weg die nog nooit eerder is bewandeld – niemand is daarheen gegaan, niemand heeft dat gedaan! Het is een begin, een universeel begin. Het is dus een absoluut onverwacht en onvoorspelbaar avontuur.
Er zijn mensen die van avontuur houden. Hen roep ik op en ik vertel ze dit: “Ik nodig je uit voor het grote avontuur.” 

– De Moeder –

De Moeder, die samen met Sri Aurobindo de basis legde voor de Integrale Yoga, leefde van 1878 – 1973. De nieuwe tijd die door haar werd aangekondigd is de tijd waarin wij nu leven. Wij zijn getuige van deze nieuwe tijd.

Als docent yogafilosofie en innerlijke ontwikkeling heb ik het voorrecht met veel mensen in aanraking te komen. En ik ervaar de nieuwe tijd iedere dag.
Ik ontmoet mensen die prachtige inzichten hebben zonder te weten wat het is. Mensen die yoga toepassen in het leven en zulke vorderingen maken, hun verdriet en onbegrip zien veranderen in begrip, inzicht en vreugde.
De deuren naar ons innerlijk bewustzijn worden geopend.
Hoe? Door het in de praktijk brengen van de stilte van het denken, het beheersen van de emoties en verlangens, het mediteren, het wachten, het oefenen, oefenen en nog eens oefenen openen de deuren.

Sri Aurobindo en De Moeder spraken over de komst van een nieuw bewustzijn en noemden dit het waarheidsbewustzijn.
Als we naar onze tijd kijken, dan zien we dit waarheidsbewustzijn aan het werk. Het werkt als een licht en dit licht laat ons dingen zien. Nieuwe mogelijkheden, ongekende werelden, maar ook de talloze mistanden en grote ongelijkheid die er op aarde nog steeds is. Hierdoor zou het kunnen lijken alsof het op aarde steeds slechter wordt in plaats van beter.
Maar is het niet zo dat je zelf ook, voordat je iets aan of in jezelf kunt veranderen, eerst goed moet zien en ervaren wat er veranderd dient te worden? Je loopt net zo lang tegen dezelfde zg. fouten aan tot je gaat zien, ervaren, beseffen dat je jezelf aan het beperken bent en als je dat eenmaal ziet kun je beginnen er iets aan te veranderen.
Als dat in het klein zo gaat, zal het dan in het groot niet ook zo gaan?
Als dit voor jezelf opgaat, zou het dan ook niet opgaan voor de aarde?

Vaak hoor ik mensen zeggen dat ze door hun grootste moeilijkheden, hun diepste dalen, een ander zichzelf gaan ontdekken. Het lijkt erg cliché, maar voor mijn oren is het elke keer weer mooi als iemand zegt: als ik deze burn-out niet had gekregen had ik hier geen opleiding gevolgd, of: als ik niet zo diep had gezeten had ik geen zoektocht ondernomen die me naar yoga heeft geleid.
Want yoga gaat over de bewuste ontdekking van jezelf.

Het huidige menselijk denkvermogen houdt zich voortdurend bezig met tegenstellingen. Als iets niet goed is, dan is het slecht. Als iets niet eerlijk is dan is het oneerlijk. En deze tegenstellingen zijn volkomen wáár in het menselijk denkvermogen.
Maar wanneer iemand gevoeliger wordt, geestelijker, dan lijken tegenstellingen hun waarheid te verliezen. Zij worden schakeringen van iets, in plaats van harde feiten.
Zelf heb ik vaak mogen ervaren dat iets dat ik heel goed bedoelde helemaal verkeerd uitpakte, het was “bedacht”, het was beredeneerd, het was misschien juist vanuit moreel standpunt gezien, maar ja, een standpunt is een standpunt.
Opvattingen, oordelen, ze lijken steeds meer tekort te schieten. Op ieder moment vanuit het geestelijke bewustzijn  antwoord geven op de situatie van dit moment blijkt veel beter te werken.
We zijn zo gewend te vechten voor ons bestaan, te werken voor resultaat, dat het voor de Westerse mens heel moeilijk lijkt om te beseffen dat Dat waar hij naar zoekt er al volledig is. Dat we eerder mogen ontleren. Dat we mogen zoeken in onszelf in plaats van buiten onszelf. Dat we af en toe iemand ontmoeten die ons aanmoedigt met open ogen de confrontatie aan te gaan en dat we een mooier onszelf mogen ontdekken dan we ooit hadden durven dromen.
Dat we soms iets gewoon nog niet helemaal goed zien, onbewust zijn, of maar gedeeltelijk bewust, in ons oppervlakte bewustzijn leven in plaats van in de diepten van ons wezen en van daaruit het leven aangaan, dat is een onvermijdelijk bijverschijnsel.

Misschien dient ons leven wel voor iets anders dan geld verdienen, verlangens vervullen, reizen, trouwen, kinderen krijgen, werken, en dood gaan. Deze dingen horen natuurlijk bij het leven, maar er is nog iets anders, er is een grotere vervulling, een groter leven, een universeler leven, een vollediger leven; er is meer.

Ook yoga evolueert. Het klinkt logisch, maar in de tijd van Sri Aurobindo waren de klassieke yogavormen zo ongeveer heilig verklaard en werden gezien als een soort absolute waarheid waar niet aan getornd mocht worden. Sri Aurobindo deed dat wel. Allereerst bestudeerde hij ze zorgvuldig. En daarna verenigde hij ze in zijn Integrale Yoga. Een yoga zonder vaste regels, geen dogma’s, maar de vrijheid van ieder mens om zijn eigen yogaweg te gaan.

Daarna deed hij een ontdekking die nog niet eerder gedaan was, hij zag de mogelijkheid om een weg te openen die tot dan toe geblokkeerd was. De weg naar boven, naar het hogere bewustzijn was al vrijgemaakt door de yogi’s van weleer, maar dit hogere bewustzijn meenemen naar het aardse leven om het leven op aarde hierdoor te veranderen, dat is precies van Sri Aurobindo en De Moeder hebben gedaan.
Zij waren de pioniers voor een ‘Life Divine’ op aarde.
Het is een feit dat als iets eenmaal gedaan is door iemand op aarde, de weg gebaand is voor anderen om in hun voetsporen te treden.

We leven nu in de tijd erna.
De weg is gebaand, de veranderingen worden steeds zichtbaarder.
Yoga is voor steeds meer mensen toegankelijk.
Er worden bijzondere zielen geboren.
Systemen en dogma’s worden langzamerhand onderuit gehaald.
Onze mentale wetten, morele wetten, ze lijken niet meer te voldoen.

We leven in een tijd van grote verandering. Ons vermogen om mee te bewegen met deze veranderingen zou wel eens het primaire vermogen kunnen worden van de toekomstige mens. Het vermogen om waarheid te dienen zelfs als het ten koste gaat van eigen voordeel of een vitaal genoegen. Om gelijkheid te erkennen als primair recht en essentiële waarheid en daaruit voortkomend de vrijheid die iedere ziel innerlijk al ervaart ook in het uiterlijke leven te ervaren. En tenslotte om dat uiterlijke leven te veranderen in die schoonheid, die liefde, die vreugde, die kracht, dat bewustzijn, die vrede, die vrijheid, die eeuwigheid, die iedere ziel van nature toebehoort.

Lopamudra