We zijn deze tijd allemaal nogal wat uitdagingen tegen gekomen en één daarvan was het online yogales geven.
Zelf was ik bloednerveus, dat mag je best weten. En al de techniek die erbij kwam kijken maakte me in het begin behoorlijk overprikkeld. Ook vond ik het best eng om op maandagavond zo moederziel alleen in het pand te zijn. Maaar gelukkig had mijn man inmiddels ook wel wat behoefte aan een yogalesje, dus die ging lekker meedoen achter de camera en is sindsdien iedere maandagavond van de partij.
Mijn grootste blunders waren dat ik vergat op te nemen, of dat ik vergeten was de microfoons van de deelnemers uit te zetten, maar met vallen en opstaan lijk ik het nu redelijk onder de knie te hebben.
Nou was ik wel benieuwd hoe de andere yogadocenten, die de onlinelessen vanuit ons mooie pand aan de Heemraadssingel geven, ervaren hebben en stelde hun een paar vragen. Veel leesplezier en we zien elkaar spoedig!
Carolina

Op 15 maart viel de beslissing dat de deuren van ons yogacentrum dicht moesten. We hadden het al aan voelen komen. De oplossing waarvan we toen nog dachten dat die voor drie weken zou zijn: online lessen geven. Dan krijg je te maken met live streaming, de snelheid van je internet verbinding, van wifi naar kabel, een aparte microfoon om het geluid te verbeteren, een streaming camera om het beeld te verbeteren, een laptop die het allemaal aankan, ojee, geen netwerkingang, een hub voor de netwerkkabel. Ojee, niet meer genoeg ingangen voor de microfoon en camera, nog een hub voor de andere randapparatuur. Slechte belichting, hier een lamp, daar een lamp. Welke setting is het beste qua licht? De camera heeft ineens moeite met scherp stellen. De microfoon deed het perfect maar gaat ineens rondzingen.
Ofwel, als je mij vraagt, wat heeft je de laatste maanden het meest bezig gehouden, dan is het de techniek. Soms lijkt het wel of er achter iedere oplossing een nieuw probleem tevoorschijn komt.
Met dank aan Tony die we maar een belletje hoefden te geven en hij stond voor ons klaar, Jacqueline die vele uren stak in de juiste belichting en instructiefilmpjes voor de docenten, is het toch allemaal best goed gekomen.
De reacties van onze leerlingen zijn zo fijn, dat het gedoe eromheen snel vergeten wordt. Want hoe de toekomst er ook uit gaat zien, de online lessen zijn een blijvertje.
Soerya

Toen ik net hoorde dat we online lessen gingen geven reageerde ik helemaal niet. Ik had niet gedacht dat ik dat ging doen. Ik zag het helemaal niet voor me, ik sloeg een beetje dicht. Een maand later realiseerde ik me dat ik dat ook moest gaan doen, jawel een maand later, want het  ging nog wel even duren. Ik vond het verschrikkelijk. Totaal onwennig stond ik daar en ik merkte in de lessen dat ik buiten adem raakte omdat ik zo “mijn best” stond te doen. De eerste lessen konden dan ook niet op de Communitypagina, want je hoorde duidelijk dat ik buiten adem was.
Nu gaat het online lesgeven iets beter maar ik vind het nog steeds niet toppie. Het is wel super dat bijvoorbeeld een leerling uit Zeeland mee kan doen, er zijn absoluut voordelen in het online lesgeven. Dat de mensen thuis yoga kunnen doen in hun eigen sfeer zonder dat ze de deur uitgaan, geweldig! Dat is absoluut zo.
Yes. Heel geweldig!
Toen kwam de verlossing voor mijn zaterdaglessen: We gingen lesgeven in de tuin!!!  Heerlijk! Goed om de mensen weer te ontvangen en iedereen was heel blij. De uitdagingen in de tuin zijn de kraaien, die maken een keihard kakakaka geluid, soms vooral tijdens de meditatie en dan non stop, maar de mensen genieten vooral van de mooie tuin en de vrede en de rust van het buiten zijn en het samen zijn.
Miranda

Ik was positief verrast door het online lesgeven. Ik vind het vooral prettig dat er voor en na de les de mogelijkheid is om even met de leerlingen te praten. Ook voel ik tijdens de les goed de verbinding met de leerlingen: alsof ze er ook echt bij zijn. Ik was daarom ook niet nerveus voor de les. Het voelde heel natuurlijk aan.
Mijn grootste blooper was dat tijdens de les de desinfectiespray nog in beeld stond.
Ik ben heel blij dat ik met de tuinlessen de leerlingen echt weer “fysiek” kan zien. Ook komen er leerlingen die we een tijdje niet gezien hebben omdat ze geen online lessen volgden en het voelt als warme reünie. Wat ik vooral heerlijk vind aan de tuinlessen, is het in de natuur zijn. De wind langs je huid, de geluiden (afgezien de bouwvakgeluiden) en de heerlijke geur van de buitenlucht. Je hoeft alleen maar te zitten met je ogen dicht en je ervaart direct de eenheid met alles om je heen. Heel fijn. Nu maar hopen op een heerlijke mooie zomer!
Mirjam

Het online lesgeven was aan het begin vooral heel intens. Het contact met de leerlingen is anders, er gaan allerlei gedachten door mij heen van alles waar ik rekening mee moeten houden: is er voldoende licht, ben ik duidelijk in beeld, kan iedereen de oefening goed zien als ik die voordoe, kan iedereen mij goed verstaan, heb ik wel op ‘record’ geklikt, is er niet te veel omgevingsgeluid dat stoort?
De deelnemers heb ik toch liever voor me zitten, veel rustiger en het contact is directer. Dan hoef ik niet zo mijn best te doen, dan gaat het vanzelf.
Ik was blij om bij de tuinlessen iedereen weer te zien en alle techniek los te kunnen laten en ‘gewoon’ les te kunnen geven. De grote plus van de tuin is de frisse lucht en de geluiden van de vogels, de wind door de bomen.
Hoop dat iedereen nog een tuinles kan ervaren deze zomer!
Lisette

Voor mij waren de eerste weken het online lesgeven heel vreemd en onwennig.
Ik ervaar het online lesgeven nog steeds als een uitdaging, ik ben inmiddels wat minder gespannen maar ik mis de interactie met de leerlingen.
Mijn grootste uitdaging?  Tsja, de techniek is voor mij de grootste uitdaging … gelukkig is er hulp nabij en ik ben erg dankbaar!
Bij aanvang van de lessen ben ik wel nerveus, maar eenmaal begonnen vooral gefocust, geconcentreerd en afgestemd.
Ik voelde mij niet direct als een vis in het water, meer als een vis op het droge.
Het leukste aan het online lesgeven vind ik het contact met de leerlingen voor en na de les en de positieve reacties.
Pascale

Toen ik hoorde dat we online lessen gingen geven, maakte mijn regisseurshart een sprongetje. Ik had eerder al een studiolamp gekocht, maar had deze nog nooit ‘voor het echie’ gebruikt.
Ik vond het heel leuk om me bezig te houden met een mooie setting, goede belichting etc.  om een zo’n goed mogelijke kwaliteit video te creëren.
Dat was nog niet zo gemakkelijk…
Door het streamen bleek de beeldkwaliteit niet zo goed te zijn en het was soms echt moeilijk te achterhalen waardoor beeld en/of geluid niet optimaal waren en hoe we dit konden verbeteren. Ik heb er wel veel van geleerd!
Eerder had ik al video’s opgenomen met yoga oefeningen en meditaties voor de Facebook-pagina van Integrale Zwangerschapsyoga, dus ik was al bekend met het voor de camera staan.
Doordat ik ook regisseer wist ik goed waar ik rekening mee moest houden tijdens het opnemen, maar dat zorgde er soms ook voor dat ik met 2 petten op aan het lesgeven was; als yogadocent en als regisseur.
Dat maakte het soms lastiger om puur yogadocent te zijn en de diepte in te gaan.
Online lesgeven is een heel fijn alternatief om in contact te blijven met je leerlingen.
Wat heel bijzonder is; ik geef zwangerschaps-yoga en ik had bijna iedere week wel nieuwe leerlingen. In het begin heb je nog leerlingen die voor Corona ook bij je op les kwamen, maar op een gegeven moment zijn de meesten bevallen en krijg je nieuwe zwangeren die je alleen online kent. Ondanks dat we nieuw zijn voor elkaar en we allemaal vanuit een andere setting deelnemen aan de les, voelt het toch alsof we samen zijn.
Je leert elkaar kennen en er ontstaat een groepsgevoel, waarbij ieder haar verhaal kwijt kan. Doordat fysieke afstand nu geen rol meer speelt, komen leerlingen uit verschillende plaatsen. Zo had ik een zwangere dame die iedere week trouw meedeed vanuit Amsterdam! Wat ook bijzonder is aan online lesgeven, je krijgt een kijkje in de wereld van je leerling. Zo kwam regelmatig het dochtertje van deze dame ook even bij mama kijken hoe het was en ons begroeten!
Desalniettemin is het heel anders dan gewoon samenzijn met elkaar.
Je praat voor een camera met allemaal lichten op je gericht en het is veel intensiever dan gewoon lesgeven.
Omdat ik veel betrokken ben geweest bij het verbeteren van de kwaliteit en bij ‘troubleshooting’ (dat helaas best vaak voorkwam), merkte ik wel dat de vreugde van het ‘gewone’ lesgeven soms wat minder werd.
Soms had ik een mooie les gegeven en dan bleek dat die helemaal niet was opgenomen! Toen ik hoorde dat we yogalessen in de tuin met leerlingen zouden gaan geven, zei ik dan ook direct ja! Hoewel ik normaal niet zo’n buitenyoga typje ben, vond ik het een verademing om even niet voor de camera te staan en me met techniek bezig te hoeven houden, maar gewoon alleen maar met yoga en de leerlingen.
Het is me heel goed bevallen; het is heerlijk om in onze mooie tuin (die nu volop bloeit) les te geven terwijl je het gekwetter van de vogels hoort…
Ook de leerlingen vinden het heel fijn om op deze manier les te krijgen!
Al met al vind ik het een hele rijke ervaring en zou ik naast het geven van gewone lessen ook zeker door willen gaan met het geven van online lessen!
Prachtig om op deze manier ‘met heel de wereld’ in verbinding te kunnen komen!
Jacqueline

 

 

 

Met een zwangerschapstraan over mijn wangen ben ik begin januari met verlof gegaan en heb ik de lessen over laten nemen door drie fantastische yogadocenten. Wat een gek gevoel om iedereen zo te gaan missen al die maanden, want je bent zo verbonden met elkaar. En toen wist ik nog niet dat we elkaar veel langer zouden moeten missen dan mijn zwangerschapsverlof.

Bewust de laatste weken van mijn zwangerschap meemaken was echt een cadeautje.  En wat een geschenk hebben wij op 6 februari mogen ontvangen: onze lieve Bodhi.
Die eerste paar weken konden we rustig opstarten en vooral veel met elkaar knuffelen. Totdat de wereld werd getroffen door de pandemie. Zeker toen Nederland er mee te maken kreeg, voelde ik mij aan alle kanten ‘aangevallen’. Waar was de rust? Ik voelde een hele intense energie in het hartcentrum, een enorme druk, die ik bijna niet kon verdragen met mijn nog half zwangere lijf.
Toen de yogastudio dicht moest, keerde ik naar binnen. Ik had een maand na de bevalling nog niet genoeg kracht en energie om goed op de situatie in te spelen. Ik voelde me verloren op het moment dat ik zo graag had willen genieten van alles. Er zat dus niets anders op dan me te berusten in de situatie en dan helpt het mij om te gaan schrijven. De tekst onderaan schreef ik om mijzelf moed in te spreken.
Het appje van Lopamudra kwam als geroepen: “Kunnen wij iets voor je betekenen Sandra?”
“Euhhh JAAA!!!”
Ze bood mij een plekje aan op vrijdagmiddag om online en live les te geven aan alle leden van Zensa Yoga. En na twee weken stond ik voor de camera yogales te geven aan mijn leden. Zeker 45 mensen tuneden in op die vrijdagmiddag. Ik werd overladen met blijdschap en na de les stroomden er tranen van blijdschap over mijn wangen. Jeetje, wat had ik dat gemist, zeg. Het was zo leuk om iedereen weer te zien, ook al was het op een beeldscherm.

Ik ben dankbaar dat ik zo’n sterk centrum achter me heb staan en voel me enorm gesteund. Ook voor  alle donaties die we hebben mogen ontvangen om door te gaan met wat we vanaf 1 juli weer gaan doen: Yogales geven in de yogastudio. Nogmaals iedereen bedankt voor jullie giften, wat mooi om zo gesteund te worden!

Ik had de afgelopen tijd het gevoel alsof ik in twee werelden leefde. De eerste wereld van mijn spetter van een zoon, geluk overstroomde mij, gevoel van liefde en geluk, gevoel van bescherming voor hem tegen de gekke wereld waarin hij geboren is. De andere wereld waarin mijn yogastudio de deuren moest sluiten. Het bijzondere is dat ik me totaal geen zorgen heb gemaakt. Stap voor stap doe je wat gedaan moet worden en zo ga je elke keer een stukje vooruit. Totdat het moment komt, dat de deuren weer open mogen en de eerste lessen gegeven mogen worden. Wat zal dat fijn zijn zeg… en dat is nog zachtjes uitgedrukt.

Voelbaar zijn de energiestromingen
om me heen en door me heen.

Is het nou wat IK voel of is het iets van buitenaf?
Voel ik me zo omdat iedereen zich zo voelt?

Steken we elkaar soms aan in de vorm van energie?
Die enorme energieDRUK voelbaar in het hartcentrum.

Ik maak me misschien druk om iets wat wel of niet
komen gaat, maar ik weet het niet.

Ik weet in principe niets.
Het enige wat is, is het NU.

Is dat de uitdaging waar we met elkaar voor staan?
Het leren om steeds meer in het HEDEN te leven?
Een transformatie van het hele menszijn?

Maar hoe ga ik dan NU met deze bizarre situatie om,
hoe hou ik me staande in het midden van deze chaos?

Het midden van MEZELF opzoeken,
iets wat erg moeilijk is in deze tijd, maar juist NU erg belangrijk.

Yoga is de weg tot zelfrealisatie en dat gebeurt niet
zonder slag of stoot,
het vergt discipline, geen achterover leunen.

Dus ik zit stil, doe yoga, mediteer om mijn KERN op
te zoeken, de BRON, de ZIEL, hoe je het ook noemen wilt. 

Ik ga de stilte in en verhoog mijn frequentie,
trek goeie dingen aan en laat de rest buiten me.

Ik ervaar mezelf zoals ik mezelf nog nooit heb ervaren.
Varend in een oceaan van liefde en licht.

Eén met de bron, waar alle liefde zich bevindt,
de plek waar je nooit alleen en eenzaam bent.

Waar je veilig bent, omarmd door het Goddelijke.
Totale afstemming en één met al wat is.

Sandra Koornneef, Zensa Yoga, De Lier
www.zensayoga.nl

 

 

Voorwoord uit het boek: Het avontuur van het bewustzijn door Satprem (geschreven in 1970)

Het tijdperk van avonturen is voorbij. Zelfs als we naar het zevende melkwegstelsel gaan, gaan we daarheen gehelmd en gemechaniseerd, en vinden we onszelf terug zoals we zijn: kinderen, oog in oog met de dood, levenden die niet goed weten hoe ze leven, noch waarom, noch waarheen ze gaan. En op aarde weten we best, dat de tijd van Cortez en Pizarro voorbij is: hetzelfde  Mechaniek sluit ons in, de val klapt dicht. Maar zoals altijd blijkt ook hier, dat onze zwaarste tegenspoed de beste gelegenheid is die ons geboden kan worden, en dat de donkere gang alleen maar een gang is die leidt naar een groter licht. We staan dus met de rug tegen de muur, oog in oog met het laatste gebied dat ons nog rest om te onderzoeken, het laatste avontuur: onszelf.

Er zijn tekenen in overvloed, ze zijn eenvoudig en spreken voor zichzelf. Het belangrijkste verschijnsel van de laatste tien jaar is niet de reis naar de maan, maar de ‘trips’ met de drugs, de grote volksverhuizing naar de bergweiden van de hippies, en de gisting onder de studenten over de hele wereld. En waar zouden we heen moeten gaan? Er is geen ruimte meer op de wemelende stranden, geen ruimte meer op de overvolle wegen, geen ruimte meer in de steeds groeiende termietenheuvels van onze steden. We zullen elders een opening moeten vinden.

Maar er zijn allerlei soorten ‘elders’. Dat van de drugs is onzeker en bezaaid met gevaren, en vooral: het is afhankelijk van een extern hulpmiddel – een ervaring moet te verkrijgen zijn wanneer men dat wil en waar dan ook, midden op de markt zo goed als in de eenzaamheid van onze kamer, anders is het geen ervaring, maar een afwijking of een vorm van slavernij. Dat van de psychoanalyse blijft voor het moment beperkt tot een paar slechtverlichte spelonken, en bovenal ontbreekt het haar aan die hefboom van bewustzijn, die de mens in staat stelt te gaan waar hij wil, als meester en niet als machteloze getuige of ziekelijk slachtoffer. Dat van de religie is beter verlicht, maar ook dat is afhankelijk, van een god of een dogma, en vooral: het sluit ons op in één soort ervaring, want men kan net zo goed, en zelfs beter, de gevangene zijn van gindse werelden dan van de wereld hier. En tenslotte wordt de waarde van de ervaring bepaald door haar vermogen het leven te transformeren, anders worden we geconfronteerd met een bedrieglijke droom of een hallucinatie.

Sri Aurobindo laat ons een dubbele ontdekking doen, die we dringend nodig hebben, als we niet alleen een uitlaatklep zoeken voor de ons verstikkende chaos, maar onze wereld willen transformeren. Want als we hem stap voor stap volgen in zijn ongelofelijk onderzoek – zijn techniek van de innerlijke ruimte, om zo te zeggen – dan worden we geleid naar de grootste ontdekking aller tijden, naar de poort van het Grote Geheim dat de uiterlijke wereld moet veranderen, namelijk dat bewustzijn een vermogen is. Verbijsterd als we zijn door de ‘onontkoombare’ wetenschappelijke omstandigheden waarin we geboren zijn, zou het kunnen lijken of de enige hoop van de mens ligt in een progressieve uitbreiding van zijn machines, die beter zullen zien dan hij, beter zullen horen dan hij, beter zullen rekenen dan hij, beter zullen genezen dan hij – en die tenslotte misschien beter zullen leven dan hij. Het gaat er evenwel om te ontdekken, dat wij het beter kunnen dan onze machines, en dat het enorme Mechaniek dat ons verstikt even snel in puin kan vallen als het is ontstaan, als we alleen maar de ware macht zouden aanraken en in ons eigen hart afdalen als methodische, rigoureuze en lucide onderzoekers.

Dan zullen we misschien ontdekken, dat die prachtige twintigste eeuw van ons zich nog maar in het Stenen Tijdperk van de psychologie bevond, en dat we met al onze wetenschap de ware Wetenschap van het Leven nog niet zijn binnengegaan, noch het meesterschap over de wereld en over onszelf, en dat zich voor ons perspectieven openen van een volmaaktheid, een harmonie en een schoonheid, waarnaast onze grootse ontdekkingen zullen verbleken tot het gepruts van een beginneling.

Satprem,
Pondicherry, 27 januari 1970

Maar dit alles is in de toekomst; het is een toekomst … die is begonnen, maar die enige tijd zal vergen om integraal te worden gerealiseerd. Ondertussen zitten we in een heel bijzondere situatie, heel bijzonder, zonder precedent. We zijn nu getuige van de geboorte van een nieuwe wereld; het is erg jong, erg zwak – niet in essentie maar in zijn uiterlijke vorm – nog niet erkend, zelfs niet gevoeld, ontkend door de meerderheid. Maar het is hier. Het is hier, en het doet zijn best om te groeien, absoluut zeker van het resultaat. Maar de weg ernaartoe is een volledig nieuwe weg die nog nooit eerder is bewandeld – niemand is daarheen gegaan, niemand heeft dat gedaan! Het is een begin, een universeel begin. Het is dus een absoluut onverwacht en onvoorspelbaar avontuur.
Er zijn mensen die van avontuur houden. Hen roep ik op en ik vertel ze dit: “Ik nodig je uit voor het grote avontuur.” 

– De Moeder –

De Moeder, die samen met Sri Aurobindo de basis legde voor de Integrale Yoga, leefde van 1878 – 1973. De nieuwe tijd die door haar werd aangekondigd is de tijd waarin wij nu leven. Wij zijn getuige van deze nieuwe tijd.

Als docent yogafilosofie en innerlijke ontwikkeling heb ik het voorrecht met veel mensen in aanraking te komen. En ik ervaar de nieuwe tijd iedere dag.
Ik ontmoet mensen die prachtige inzichten hebben zonder te weten wat het is. Mensen die yoga toepassen in het leven en zulke vorderingen maken, hun verdriet en onbegrip zien veranderen in begrip, inzicht en vreugde.
De deuren naar ons innerlijk bewustzijn worden geopend.
Hoe? Door het in de praktijk brengen van de stilte van het denken, het beheersen van de emoties en verlangens, het mediteren, het wachten, het oefenen, oefenen en nog eens oefenen openen de deuren.

Sri Aurobindo en De Moeder spraken over de komst van een nieuw bewustzijn en noemden dit het waarheidsbewustzijn.
Als we naar onze tijd kijken, dan zien we dit waarheidsbewustzijn aan het werk. Het werkt als een licht en dit licht laat ons dingen zien. Nieuwe mogelijkheden, ongekende werelden, maar ook de talloze mistanden en grote ongelijkheid die er op aarde nog steeds is. Hierdoor zou het kunnen lijken alsof het op aarde steeds slechter wordt in plaats van beter.
Maar is het niet zo dat je zelf ook, voordat je iets aan of in jezelf kunt veranderen, eerst goed moet zien en ervaren wat er veranderd dient te worden? Je loopt net zo lang tegen dezelfde zg. fouten aan tot je gaat zien, ervaren, beseffen dat je jezelf aan het beperken bent en als je dat eenmaal ziet kun je beginnen er iets aan te veranderen.
Als dat in het klein zo gaat, zal het dan in het groot niet ook zo gaan?
Als dit voor jezelf opgaat, zou het dan ook niet opgaan voor de aarde?

Vaak hoor ik mensen zeggen dat ze door hun grootste moeilijkheden, hun diepste dalen, een ander zichzelf gaan ontdekken. Het lijkt erg cliché, maar voor mijn oren is het elke keer weer mooi als iemand zegt: als ik deze burn-out niet had gekregen had ik hier geen opleiding gevolgd, of: als ik niet zo diep had gezeten had ik geen zoektocht ondernomen die me naar yoga heeft geleid.
Want yoga gaat over de bewuste ontdekking van jezelf.

Het huidige menselijk denkvermogen houdt zich voortdurend bezig met tegenstellingen. Als iets niet goed is, dan is het slecht. Als iets niet eerlijk is dan is het oneerlijk. En deze tegenstellingen zijn volkomen wáár in het menselijk denkvermogen.
Maar wanneer iemand gevoeliger wordt, geestelijker, dan lijken tegenstellingen hun waarheid te verliezen. Zij worden schakeringen van iets, in plaats van harde feiten.
Zelf heb ik vaak mogen ervaren dat iets dat ik heel goed bedoelde helemaal verkeerd uitpakte, het was “bedacht”, het was beredeneerd, het was misschien juist vanuit moreel standpunt gezien, maar ja, een standpunt is een standpunt.
Opvattingen, oordelen, ze lijken steeds meer tekort te schieten. Op ieder moment vanuit het geestelijke bewustzijn  antwoord geven op de situatie van dit moment blijkt veel beter te werken.
We zijn zo gewend te vechten voor ons bestaan, te werken voor resultaat, dat het voor de Westerse mens heel moeilijk lijkt om te beseffen dat Dat waar hij naar zoekt er al volledig is. Dat we eerder mogen ontleren. Dat we mogen zoeken in onszelf in plaats van buiten onszelf. Dat we af en toe iemand ontmoeten die ons aanmoedigt met open ogen de confrontatie aan te gaan en dat we een mooier onszelf mogen ontdekken dan we ooit hadden durven dromen.
Dat we soms iets gewoon nog niet helemaal goed zien, onbewust zijn, of maar gedeeltelijk bewust, in ons oppervlakte bewustzijn leven in plaats van in de diepten van ons wezen en van daaruit het leven aangaan, dat is een onvermijdelijk bijverschijnsel.

Misschien dient ons leven wel voor iets anders dan geld verdienen, verlangens vervullen, reizen, trouwen, kinderen krijgen, werken, en dood gaan. Deze dingen horen natuurlijk bij het leven, maar er is nog iets anders, er is een grotere vervulling, een groter leven, een universeler leven, een vollediger leven; er is meer.

Ook yoga evolueert. Het klinkt logisch, maar in de tijd van Sri Aurobindo waren de klassieke yogavormen zo ongeveer heilig verklaard en werden gezien als een soort absolute waarheid waar niet aan getornd mocht worden. Sri Aurobindo deed dat wel. Allereerst bestudeerde hij ze zorgvuldig. En daarna verenigde hij ze in zijn Integrale Yoga. Een yoga zonder vaste regels, geen dogma’s, maar de vrijheid van ieder mens om zijn eigen yogaweg te gaan.

Daarna deed hij een ontdekking die nog niet eerder gedaan was, hij zag de mogelijkheid om een weg te openen die tot dan toe geblokkeerd was. De weg naar boven, naar het hogere bewustzijn was al vrijgemaakt door de yogi’s van weleer, maar dit hogere bewustzijn meenemen naar het aardse leven om het leven op aarde hierdoor te veranderen, dat is precies van Sri Aurobindo en De Moeder hebben gedaan.
Zij waren de pioniers voor een ‘Life Divine’ op aarde.
Het is een feit dat als iets eenmaal gedaan is door iemand op aarde, de weg gebaand is voor anderen om in hun voetsporen te treden.

We leven nu in de tijd erna.
De weg is gebaand, de veranderingen worden steeds zichtbaarder.
Yoga is voor steeds meer mensen toegankelijk.
Er worden bijzondere zielen geboren.
Systemen en dogma’s worden langzamerhand onderuit gehaald.
Onze mentale wetten, morele wetten, ze lijken niet meer te voldoen.

We leven in een tijd van grote verandering. Ons vermogen om mee te bewegen met deze veranderingen zou wel eens het primaire vermogen kunnen worden van de toekomstige mens. Het vermogen om waarheid te dienen zelfs als het ten koste gaat van eigen voordeel of een vitaal genoegen. Om gelijkheid te erkennen als primair recht en essentiële waarheid en daaruit voortkomend de vrijheid die iedere ziel innerlijk al ervaart ook in het uiterlijke leven te ervaren. En tenslotte om dat uiterlijke leven te veranderen in die schoonheid, die liefde, die vreugde, die kracht, dat bewustzijn, die vrede, die vrijheid, die eeuwigheid, die iedere ziel van nature toebehoort.

Lopamudra

 

Het was begin 2020…
De mensen hadden een lange donkere winter achter de rug,
Februari was een hele onrustige maand geweest met veel stormen en veel regen
De natuur was onrustig, alsof ze de mensen iets wilde vertellen, alsof ze de mensen ergens voor wilde waarschuwen…En toen werd het Maart…

Het was Maart 2020…
De straten waren leeg, de meeste winkels waren gesloten, de meeste auto’s stonden langs de kant van de weg, de mensen kwamen bijna niet meer buiten en dat over de hele wereld, landen gingen op slot, de mensen konden niet geloven dat dit gebeurde, het was zo surrealistisch…Iedereen wist wat er aan de hand was

Maar de lente wist het niet
En de bloemen bleven bloeien
En de zon scheen…De eerste mooie lentedag sinds lange tijd brak aan
En de zwaluwen kwamen terug
En de lucht werd roze en blauw
Het werd later donker en ‘s ochtends kwam het licht vroeg door de ramen

Het was Maart 2020…
De jongeren studeerden online, vanuit huis
Kinderen speelden onvermijdelijk vooral in huis
Pubers verveelden zich, ouders wisten niet wat te doen
Mensen kwamen alleen even buiten om boodschappen te doen of om de hond uit te laten
Bijna alles was gesloten …Zelfs de kantoren, hotels, restaurants en bars
Het leger begon uitgangen en grenzen te bewaken
Mensen moesten vanuit huis gaan werken
Ondernemers kwamen in de problemen
De meeste kinderen konden niet meer naar school
Er was ineens niet genoeg ruimte voor iedereen in ziekenhuizen, operaties en onderzoeken werden uitgesteld…Iedereen wist het

Maar de lente wist het niet en het ontsproot
Ze draaide onverstoorbaar  haar jaarlijkse programma af
Ze schonk ons haar mooiste bloemen en haar heerlijkste geuren
Het was Maart 2020

Iedereen zat thuis in quarantaine om gezondheidsredenen of preventief
Sommige mensen mochten niet meer naar hun werk, anderen móesten
Elkaar omhelzen, kussen of een hand geven was ineens een bedreiging
Iedereen moest flinke afstand tot elkaar bewaren, dat was afschuwelijk
In de supermarkt waren allerlei schappen leeg
Allerlei leuke dingen gingen niet meer door, daar werd een streep door gezet en niemand wist wanneer dat weer kon
Mensen werden beperkt in hun vrijheid terwijl er vrede was
Over de hele wereld werden veel mensen ziek en het was besmettelijk…
Er was isolatie, ziekte en paniek….Toen werd de angst pas echt!!

En de dagen zagen er allemaal hetzelfde uit…
En de weken duurden ineens veel langer…
En iedereen hoopte dat er niet nóg meer strenge maatregelen zouden volgen…
De mensen zaten vast in een film en hoopten dagelijks op dé held…
De wereld was vertraagd terwijl het geen vakantie was, niemand had dit verwacht…Iedereen wist wat er gebeurde

Maar de lente wist het niet en de rozen bleven bloeien
De Magnolia stond in de knop
De vogeltjes begonnen aan hun nestjes

En toen…
Het plezier van koken en samen eten werd herontdekt
Iedereen gaf elkaar tips over leuke dingen die je met je kinderen kon doen
Er was weer tijd om te schrijven en te lezen, mensen lieten hun fantasie de vrije loop en verveling ontsproot in creativiteit
Sommigen leerden een nieuwe taal
Sommigen ontdekten kunst
Sommigen ontdekten dat ze niet écht leefden en vonden de weg naar zichzelf terug
Anderen stopten met onwetend onderhandelen
Iedereen had van de één op de andere dag veel meer tijd voor het gezin
Eentje sloot het kantoor en opende een herberg met slechts vier mensen
Anderen verlieten hun vastgeroeste relatie om de liefde van hun leven te vinden
Anderen boden aan om voor kwetsbare mensen boodschappen te doen of te koken
Iedereen wist ineens wat een ‘vitaal beroep’ was, deze mensen werden helden, ze werden meer gewaardeerd dan ooit
Anderen gingen op afstand muziek met elkaar maken of zingen om op deze manier samen te zijn
Mensen kregen oog voor eenzaamheid en verzonnen dingen om er iets aan te doen
Mensen herstelden van hun stressvolle leven
Mensen die elkaar niet kenden begonnen spontaan een praatje met elkaar
Sommigen maakten vliegers van papier met hun telefoonnummer erop zodat eenzame mensen ze konden bellen
De overheid ging bedrijven en zelfstandigen helpen zodat ze niet failliet zouden gaan of mensen zouden moeten ontslaan
Gepensioneerde zorgpersoneel bood zichzelf aan om te helpen in de Zorg
Uit alle hoeken kwamen vrijwilligers, iedereen wilde iets doen
Om 20:00 uur s ‘avonds gingen mensen uit allerlei landen klappen voor alle artsen, verpleegkundigen en zorgpersoneel die keihard aan het werk waren om in de zorg alles draaiende te houden

Het was het jaar waarin men het belang erkende van gezondheid en verbinding, van saamhorigheid, van sociale contacten en misschien ook van zijn roeping, dit deed iets met het collectieve bewustzijn, dit deed iets met alle mensen…
En de economie ging bijna kopje onder, maar stopte niet, het vond zichzelf opnieuw uit
Het was het jaar waarin de wereld leek te stoppen, het jaar waarin we met elkaar in de geschiedenisboeken zouden komen…Dat wisten we allemaal

En de lente wist het niet,
En de bloemen bleven bloeien, en de bomen liepen uit
En het werd steeds warmer
En er waren veel meer vogels

En toen kwam de dag van bevrijding…
De mensen keken tv en de premier vertelde iedereen dat de noodsituatie voorbij was
En dat het virus had verloren!
Dat iedereen SAMEN had gewonnen!!!
En toen ging iedereen de straat op…
Met tranen in de ogen…
Zonder maskers  en handschoenen…
De buurman werd geknuffeld, alsof hij een broer was
En de wereld was mooier en liefdevoller geworden
En de mensen waren humaner geworden
En ze hadden weer waarden en normen
De harten van mensen waren weer open, en dat had positieve gevolgen
Doordat alles stil had gestaan kon de aarde weer ademen, ook zij was genezen van wat de mensen háár veel eerder hadden aangedaan

En toen kwam de zomer….
Omdat de lente het niet wist
En hij was er nog steeds
Ondanks alles
Ondanks het virus
Ondanks de angst
Ondanks de dood

Omdat de lente het niet wist,
leerde iedereen
de kracht van het leven…

Susan Blanco (De Taalrecycler)

“Geïnspireerd door mensen”

Op dit moment bevindt ons land zich in een grote onrust, bijna in een staat van paniek.
We merken allemaal dat onrust op deze collectieve schaal heel goed voelbaar is.
Je hoeft zelf niet ongerust te zijn om te ontdekken dat er een naar gevoel over je is gekomen.
In deze periode is het extra belangrijk te beseffen dat onze yoga oefeningen essentieel zijn voor onze innerlijke gezondheid en dat deze ook effect zullen hebben op onze uiterlijke gezondheid en op de mensen om ons heen.
Als je jezelf in een toestand van innerlijke stilte kunt brengen zul je merken dat alle uiterlijke onrust verdwenen is of in ieder geval afneemt.
Je zult ook merken dat jouw rust invloed heeft op de mensen om je heen.
Jouw toestand van stilte absorbeert en neutraliseert de onrustige gevoelens die als negatieve radiogolven door de ruimte bewegen, alles en iedereen aanraken en in een toestand van onrust brengen. Misschien kunnen we in deze tijd begrijpen dat angst en onrust ook besmettelijk zijn, maar dat we die besmetting niet hoeven te accepteren, niet hoeven binnen te laten. We mogen leren er niet op te reageren, eerst uiterlijk, dan steeds meer innerlijk.
Als yogacentrum roepen we onze leerlingen en docenten op om zo rustig mogelijk deze periode door te komen. Om alleen te spreken over zaken die mensen rustiger kunnen maken. Natuurlijk houden ook wij ons aan de collectieve voorschriften, we sluiten niet onze ogen, we sluiten alleen onze ogen om de stilte te zoeken.
Spreek niet over de onrust, wakker de angst niet aan.
Blijf kalm als iemand onrustig is.
Reageer zo min mogelijk op onrust veroorzakende gesprekken.
Is er echt iets aan de hand, handel dan kalm en doeltreffend.
Beoefen zelf de praktijk van de stilte, breng jezelf tot rust aan het begin en aan het eind van de dag, mogelijk ook vaker tussendoor.
Probeer iedere dag iets te doen wat jou rust geeft en in een rustige gemoedstoestand brengt, bv een wandeling maken, iets moois lezen, in de tuin werken, mooie muziek luisteren.
Beoefen de stilte en probeer haar zo lang mogelijk aan te houden door een innerlijke aandacht. Verlies je die aandacht of wordt de druk te groot, keer dan weer terug zodra je dat door hebt.
Yogi’s weten hoe machtig de kracht van stilte is.

Laten we deze met elkaar zoeken en beoefenen.
Je zult zelf gaan ervaren hoe groot de macht van de stilte is.

Een eenvoudige oefening

Ga rustig zitten in kleermakerszit of op een stoel, of ga ontspannen liggen.
Als het je helpt zet je op de achtergrond rustgevende muziek op.
Sluit je ogen.
Concentreer je op je ademhaling.
Voel de inademing, voel je uitademing.
Probeer met je volle aandacht bij de ademobservatie te blijven.
Als je wordt afgeleid door een gedachte, keer met je volle aandacht terug naar de adembeweging.
Word je afgeleid door een gevoel, maak je concentratie op de adembeweging sterker.
Verleg je aandacht nu naar de uitademing.
Adem uit en laat op de uitademing de spanning los.
Adem uit naar beneden, van uit de neus waar de adem door binnen kwam volg je met je aandacht de energiestroom naar de buik, naar de voeten, naar de aarde.
Adem uit in de beweging omlaag en laat los.
Je mag hierbij zuchten, je mag door de mond uitademen, je mag het gevoel van loslaten oproepen: hèhè, pfffff…..
De inademing komt vanzelf, de uitademing wordt met aandacht naar beneden gevolgd.
Adem uit en laat emoties los.
Adem uit en laat gedachten los.
Adem uit en laat los.

Nadat je dit heel bewust gedaan hebt laat je je concentratie los.
Je zit of ligt en observeert jezelf.
Voel ik minder spanning?

Is de onrust afgenomen?
Zijn er minder of misschien zelfs geen gedachten?

Blijf even heel rustig in je eigen aandacht.
Je kunt het bovenstaande herhalen of je doet het nog eens later op de dag.

 

 

 

Bij het woord geboorte denken we aan de geboorte van een kind. In de yoga wordt deze geboorte gezien als een ‘uiterlijke geboorte’, de ziel wordt geboren in een aards lichaam. De yogaweg is een ‘innerlijke geboorte’, de ziel herinnert zich haar oorsprong en dat voelt werkelijk als een nieuwe geboorte, men voelt zich ‘herboren’.

De Moeder zag de geboortedag van een mens als iets bijzonders. Zij spoorde mensen aan hun verjaardag door te brengen met het zoeken naar het doel van het leven. Ieder mens wordt verondersteld een speciale ontvankelijkheid te hebben op zijn geboortedag. Hij kan er zijn voordeel mee doen door de juiste besluiten te nemen en nieuwe vooruitgang op zijn pad.

In de drukte van het dagelijkse leven vergeten we vaak dat er zoiets bestaat als ‘het doel van je leven’. En toch werkelijk, ieder mens heeft een eigen doel om op aarde te zijn, draagt een eigen specifieke mogelijkheid in zich die tot wasdom kan komen in dit aardse leven.
Op het moment dat je erachter komt dat je elke keer tegen dezelfde problemen aan loopt, iedere keer struikelt over dezelfde hindernissen, herhaaldelijk in moeilijkheden komt door dezelfde fouten, dan wordt het pas echt interessant.
Dat zijn namelijk momenten van bewustwording. Bewustwording is vaak een pijnlijk proces waar veel moed voor nodig is. Maar als je jezelf onder ogen durft te komen, zonder mitsen en maren, dan komt er een gevoel van een enorme bevrijding over je heen. Je begrijpt dat dit alles ergens toe dient. Dat de moeilijkheden van het leven je gaan helpen naar de overwinning.

De Moeder zegt hierover: Er is zo’n groot verschil tussen een vaag gevoel hebben, een twijfelende indruk van iets, van een kracht, een beweging, een impuls, een aantrekking tot iets dat je drijft in het leven en een heldere visie hebben, een precieze waarneming, een volledig begrip van de betekenis van het leven.
Alleen dan gaat men de dingen zien zoals ze zijn, niet eerder.
Alleen dan kan men de draad volgen van zijn bestemming, duidelijk het doel zien en de manier om het te bereiken. Maar dat gebeurt alleen door opeenvolgend innerlijk ontwaken, als deuren die plotseling openen naar nieuwe vergezichten. Waarlijk, een nieuwe geboorte in een waarachtiger, dieper, meer blijvend bewustzijn.

Yoga begint bij bewustwording. Bewustwording is het startblok waar de yogareis begint. De reis van wie je was naar wie je zult zijn.
Hoe die reis verloopt is zeer uiteenlopend. Sommige mensen maken er een race van, ze hebben al veel levens geleefd en de finish al vaak dichtbij zien komen. Ze leven met een grote urgentie om daar te komen.
Anderen maken er een rustige wandeling van en genieten van het uitzicht.

Alle verhalen uit de mythologie zijn gebaseerd op de queeste van de mens, een zoektocht vol hindernissen, draken met zeven koppen, een moeras van drijfzand…op zoek naar de heilige graal, de ring der ringen enz. De hindernissen staan symbool voor de reeks van overwinningen die we moeten behalen om daar te komen waar we willen zijn. In het echte leven zijn ze een stuk minder spectaculair, de draak is een collega die je het bloed onder de nagels weet te halen, het drijfzand is een toestand van somberheid die je elke keer in een wurggreep houdt. En je komt erachter dat door te zien dat je collega een draak is, dit nog niet betekent dat je je niet meer kunt branden aan zijn vuurspuwen. Het kan frustrerend zijn te ervaren hoe vaak je je moet branden, voor je de overwinning hebt behaald; de moeilijkheid hebt overstegen.

Je zult gaan zien dat de overwinning van binnen is, altijd. Het is altijd iets wat je met jezelf doet. Je innerlijke houding verandert en dan verandert alles.
En na iedere overwinning, hoe klein ook, op jezelf, vind je jezelf terug op een hoger plan. En die ontwikkeling is zonder einde.

Op aarde geboren worden is één, maar innerlijk geboren worden is twee.
Deze innerlijke geboorte is trouwens voor altijd. Hoeveel levens er ook nog mogen volgen, na een moment van innerlijk ontwaken zul je jezelf altijd zo terugvinden, of beter gezegd, wat je innerlijk hebt verworven is voor altijd van jou. Er zullen meer momenten komen van innerlijk ontwaken, ze zullen zich verdiepen, verhogen en verbreden. In de oude geschriften schrijft men daarom: kijk waar je hart naar uitgaat, naar de dingen van de wereld of naar de schatten van de hemel.
We leven in een tijd waarin de schatten van de hemel naar de aarde kunnen worden gebracht. De mens is nooit eerder zo ‘psychisch’ geweest. De ziel van de mens is nog nooit eerder zo sterk naar voren gekomen en deze ontwikkeling is op grote schaal gaande.

Iedere innerlijke vooruitgang heeft effect op de mens, op zijn denken en voelen, op zijn lichaam; eerst in zichzelf en later ook op de mensen om hem heen en zelfs op de gebeurtenissen.
Verandering werkt van binnen naar buiten.
Misschien heb je besloten dat 2020 een ander jaar voor je wordt, een jaar van verandering, van een geboorte in een nieuw bewustzijn.
Weet dat dit bewustzijn al bestaat in je, je hebt alleen de deur er naartoe nog niet ontdekt.
Als je wilt veranderen naar een nieuw, een ander bewustzijn, denk dan niet aan wie je was, maar aan wie je wil zijn.
Het verleden heeft je gemaakt tot wie je bent, hoe wil je verder groeien?
Je kunt iedere dag nieuwe zaden planten, het is aan jou welke dat zijn.
Geef ze water, vertrouw erop dat ze zullen openbarsten en dat ze groeien.
Zet ze in het licht en weet dat wat je zaait je ook zult oogsten.
Heb geduld, niet iedere boom geeft direct vruchten.
Heb geduld, je hebt misschien al eens iets gevoeld van je tijdloze, innerlijk, geestelijk zelf. Leef steeds meer daarin, in innerlijke tijd, in tijdloosheid, terwijl je toch een uiterlijk leven leeft dat uit momenten en uren en dagen bestaat. Als je meer innerlijk gaat leven ga je het uiterlijke leven heel anders ervaren, steeds beter begrijpen, want het uiterlijk leven komt uit het innerlijk voort.
Als er geen innerlijk leven is, voltrekken de wetten van de natuur en het leven zich vanzelf, maar als er een innerlijk leven ontstaat begin je werkelijk te bestaan. En je zult ontdekken dat je altijd al hebt bestaan en voor eeuwig bent.

Lopamudra

 

Vandaag zeven jaar geleden stond de tijd even stil op dit yogacentrum.
Agastya, onze leraar, oprichter en mijn Geliefde verliet zijn aardse lichaam.
Sindsdien was november een beladen maand die maar liever niet op de kalender moest verschijnen.
Maar dit jaar is het niet het verdriet en het gemis dat overheerst. Er is ruimte voor dankbaarheid, voor vreugde, voor moed en kracht, voor vertrouwen in de toekomst.
Dankbaarheid om iemand gekend te hebben die mijn leven en dat van vele anderen in het teken van yoga, van geestelijke ontwikkeling en bewustwording heeft gebracht.
Vreugde om iedere dag daarin te mogen en kunnen leven.
Moed en kracht, om in het leven te staan en te leren moeilijkheden te overstijgen.
Vertrouwen in de toekomst, in de innerlijke leiding, de zekerheid dat dat wat moet komen zal komen.

Met het naderen van deze dag, zijn er geregeld momenten waarop ik even door zijn ogen kijk naar het centrum zoals het vandaag de dag is en me afvraag:
Hoe zou hij vinden dat….
…we de opleidingen naar een hoger niveau hebben gebracht met officiële examens.
Hij zou het hoofdschuddend hebben aangezien, maar oh, wat zou hij trots zijn op het nieuwe lesmateriaal en op het opleidingsteam dat onophoudelijk werkt aan het verbeteren van de opleidingen.
…dat we afgelopen zaterdag in de opleiding een mantrales hadden. Een grote kring met mensen die allemaal meezongen met de Gayatri mantra van Sri Aurobindo. De verbondenheid was groot en de uitwerking op lichaam en geest bijzonder.
En na afloop dacht ik, Agastya zou gezegd hebben: “Een mantrales, asjeblieft doe me een lol, zeg, je kunt net zo goed Coca Cola reciteren.”
Maar oh, wat zou hij trots zijn dat zeven jaar na dato nog steeds zoveel lieve mensen de weg naar het centrum weten te vinden.
En op het pand dat medewerkers en leerlingen zo mooi hebben opgeknapt.
En iedere keer als ik een nieuw Integrale Yoga Magazine in mijn handen heb denk ik: “Agastya zou het gewoonweg niet aangekund hebben, zo mooi als hij dit zou vinden.”

Agastya was een onconventionele leraar, een rebel kun je gerust zeggen.
Misschien zou hij het goed hebben kunnen vinden met die andere rebel: Sri Aurobindo.
“Weg met de gepaste eerbied voor het verleden”, zou Sri Aurobindo schrijven, en daar kon Agastya zich goed in vinden!
Niks geen gebaande wegen volgen. Experimenteren! Hij zou van het begin af aan experimenteren en heeft het heel zijn leven gedaan. Zijn omschrijving van meesterschap was: “als je valt , sta weer op en vervolg je weg zonder van slag te zijn.”

De afgelopen jaren waren soms zwaar. Dikwijls voelde ik me een goudzoeker op zoek naar miniscule stukjes goud in de aardse modder. En ik heb mezelf de kunst eigen moeten maken niet te verdrinken in de modder, maar het goud veilig te stellen!
En afgaande op de talloze zelfoverstijgende ervaringen van de vele mensen die ons centrum bezoeken, durf ik te geloven dat dat gelukt is.
Hiervoor wil ik mijn team heel erg bedanken: de medewerkers van het eerste uur die mij gesteund hebben bij het voortzetten van het werk en zij die de afgelopen zeven jaar op mijn pad zijn verschenen en hun harten hebben opengesteld voor mij, voor de Integrale Yoga en hun diensten hebben aangeboden aan het centrum. Maar ook de leerlingen die hun vertrouwen in ons stellen en regelmatig ons centrum aandoen om lessen bij te wonen. Zonder al deze mensen had het centrum niet kunnen blijven voortbestaan.

Voor alle betrokkenen wil ik graag afsluiten met woorden van Agastya zelf. Af en toe schreef hij een klein stukje dat destijds werd gepubliceerd op onze website als column.

In liefdevolle herinnering aan Agastya, mijn Geliefde,
Lopamudra

 

“Wonderlijk is het dat de enige plek van waaruit je werkelijk zou moeten leven niet ergens anders is, maar hier in ons eigen hart. Altijd aanwezig, rustig en wachtend met een glimlach.
Het is de grootste ontdekking van mijn leven, die vlam van binnen met een warmte en een concrete kracht die neerdalend mij overrompelde en me bracht naar een land hier op aarde, zo mooi.
Het is een land zonder naam met rustige stranden en doordrongen met de grootheid van het Absolute. Daar zijn geen wegen die je moet volgen, je hoeft er alleen maar te zijn.
Een wonderlijk leven waarvan ik weet dat ik voor nooit iets anders had willen leven, dat leven in de eeuwigheid”.

From Agastya with Love

Van 22 t/m 25 augustus verbleef onze docente Carolina  Leeuw-Wagner in Trier voor een korte bijscholing. Na haar avontuur van de Nadi- Spierherstel Therapieopleiding (NMT) vorige zomer waarvan zij uitgebreid verslag deed in IYM, had ze ook deze zomer de behoefte om zich te laten bijscholen in de Ayur yogatherapie scholing van Remo Rittiner.

Omdat Remo op dit moment overal werkzaam is, behalve dichtbij, kom ik terecht op de site van zijn collega-assistent Christoph Kraft, die een yogastudio in Trier heeft. Daar zie ik een viertal workshops staan die me interesseren en ik besluit me voor twee ervan op te geven. Geld heb ik op dat moment niet, maar ach, what’s new. Eigenschap van Vata? Wat maakt het uit. Agastya zei altijd: Geld moet rollen. Als je het niet uitgeeft, komt het ook niet naar je toe.
En ja hoor, de week dat ik me opgeef, krijg ik wat gemaakte organisatie-uren uitbetaald van mijn muziekensemble én krijg er een privéleerling bij; een musicus die dertig lessen bij mij mag gaan nemen van haar baas, waarvan er tien vooruitbetaald worden.

Dus ik stap in mijn aubergine Panda en kom na een lange autorit aan op mijn bestemming. Een appartement van Airbnb, waarvan de enorm krappe parkeergarage me wat benauwd maakt om doorheen te manoeuvreren, maar de Russische eigenaar leidt mij met rustige stem naar een parkeerplek waar mijn panda de komende dagen kan blijven staan. Ook de entree van de galerij geeft me een unheimisch gevoel, maar Igor laat me de binnenkant van een net en schoon appartement zien, dat op loopafstand van het gezellige oude centrum van Trier is.

Ik parkeer mijn spullen en vertrek direct naar de Yogastudio, waar Christoph mij opwacht voor een privéles. Het is even zoeken naar de ingang, maar dan vind ik deze op een bedrijventerrein, tussen een grote winkel voor de ‘doe het zelf’ man/vrouw en de Mac Donalds. Ook hier blijkt de binnenkant vele malen mooier dan de buitenkant deed vermoeden.

Ik ken Christoph zoals gezegd van de NMT opleiding, waar hij Remo intensief assisteerde, dus het voelt vertrouwd wanneer hij na wat uitwisseling van informatie voorstelt om mij eerst een NMT behandeling te geven.
De volgende dagen ondervind ik de enorme helende kracht die is uitgegaan van deze drukpunten behandeling. Het resultaat op mijn lichaam en geest is boven verwachting, wat mij een extra motivatie boost geeft om de NMT opleiding weer te gaan geven bij IYN in september.

De volgende dag heb ik wat tijd om de stad te verkennen. Ik ben gek op boottochtjes, dus ik laat me voor de lunch eerst nog even lekker langs de Moesel varen.
Na de lunch gaat het dan echt van start en de komende dagen dompel ik me onder in de complexiteit van de oorzaken van ziektes. De workshop wordt gegeven door Prof. Dr. Martin Mittwede, natuurgeneeskundige voor psychotherapie.

Vele dingen die ik op een andere wijze en in een ander deel van mijn wezen bij de Integrale Yoga in de lessen van Lopamudra en Agastya heb mogen ontvangen, worden een feest der herkenning in het mentale. Ik prijs mezelf dan ook gelukkig dat ik erachter kom hoeveel ik in de afgelopen jaren heb meegekregen van deze twee bijzondere mensen, waardoor ik deze workshop, ondanks dat het geheel in het Duits is, goed kan volgen.

Naast een hoeveelheid aan informatie, krijgen we ook meditatieve oefeningen. Deze zijn eenvoudig en daardoor zeer doeltreffend. Ze geven inzicht of herinneren mij op z’n minst weer aan bepaalde thema’s in mijn leven.

Er wordt gesproken over hoopgevende dingen, namelijk dat zowel in de spirituele kringen als in de westerse psychoanalyse er steeds meer het belang wordt gezien van een holistische aanpak bij ziekten. Dat ziekte/pijn een combinatie is van vele factoren en dat de behandelwijze dus per persoon zeer verschillend en persoonlijk is. Ik kan dit uit ervaring alleen maar beamen.
Er wordt gesproken over het Zelf, God, filosofie, het belang van kunst, het onderhouden van liefdevolle relaties, beweging, voeding, de dosha’s, de guna’s, samskara en ga zo maar door. Kortom teveel om op te noemen.
Hij geeft met klem het advies om mensen met ziekten altijd door te verwijzen naar een arts, iets wat ik ook bij IYN vaak heb horen zeggen: Wij zijn geen therapeuten/helers. Wat uiteraard niet wil zeggen dat yogalessen niet helend kunnen zijn.

Ondanks de zeer lange dagen, ben ik zeer helder en wakker. Later realiseer ik me dat ik meestroom op de vibraties van het aanwezige collectieve mentale bewustzijn.

Als rode draad hoor ik een pleidooi om dogma’s over boord te gooien, om vooral te leven en ieder deel van ons wezen onder de loep te nemen en te ontwikkelen.
Dat klinkt als muziek in mijn oren en sluit mijns inziens mooi aan bij de Integrale Yogaweg.

Carolina

 

 

Onlangs wandelde ik van Porto naar Santiago de Compostela. Dit wordt ook wel de Portugese Camino genoemd.
Omdat het een bedevaartstocht is, werd ik uitgedaagd om de wandeling in het teken te stellen van iets meer dan ‘lekker eten en drinken’. Ik koos ervoor om de weg op te dragen aan hara en in die geest de route af te leggen.
Per dag schreef ik de gedachten die ik hieraan wijdde op.
Een verslag van Sander Meerdink, Integrale Yogi in Rotterdam

Dag 0 – Aankomst in Portugal

Ze zeggen dat de wandeling naar Santiago de Compostela naast een voettocht ook een zoektocht is naar je ware zelf. Het valt niet mee op zoek te gaan naar iets dat je niet eerder hebt gezien. Boeddhisten zijn er een leven lang mee bezig. Het merendeel blijft onverlicht.  Ik ben benieuwd wat de route mij zal brengen. Niet het eindpunt maar de reis is mijn bestemming, zover ben ik al. Misschien blijft mijn notitieboekje verder blanco. Op clichés zit tenslotte niemand te wachten.

 

Dag 1 – Porto – Arcos (± 29 km) Verveloze deuren sluiten ook. Een straat met keien maakt meer kabaal dan een van asfalt. Een koffie is 65 cent en de geur van bloemen langs de weg is gratis.  Zomaar gedachten. Het worden er steeds minder. Ik adem naar hara terwijl ik wandel. Ik moet continu geeuwen en vraag me af hoe dat komt. Het voelt goed, dus het houdt me niet op een negatieve manier bezig.  Het lijkt alsof ik bezig ben om mijn denkvermogen kwijt te raken. Dat lijkt me niet handig, maar door loslaten van gedachten komt er ruimte voor ander soort kennis. Een weten zonder denken.

 

Dag 2 – Arcos – Barcelos (± 23 km) Wie weinig weet, kan veel leren. De mogelijkheden zijn oneindig. Laat denken het vertrouwen hierin niet schaden. In de luwte van de ratio staat de deur altijd open, tenminste op een kier. Gedachten kunnen een deur sluiten, dogma’s doen haar op slot. Ik heb vandaag minder gegeeuwd dan gisteren. Toch kwam het telkens op momenten van loslaten of aanvaarding. Zonder me er bewust op te focussen – ik wil geen doctrine of zelfvervullende voorspelling creëren – voelt het wel als bevestiging van bovenstaande theorie.

 

Dag 3 – Barcelos – Vitorino dos Piães (± 23 km) We lopen samen en toch alleen. De weg is dezelfde, het uitzicht gelijk. Soms praten we, vaak zijn we stil. Dan zijn we in gesprek met onszelf. Gedachten en gevoelens buitelen over elkaar heen in gevecht om aandacht. Elk krijgt wat hij verdient.  Adem in, adem uit. Links, rechts, links …  Hoewel de reis het doel is, mogen we gerust stilstaan. Onderweg zijn doet wat met ons, dat mag soms best even binnenkomen. Ik geeuw minder vaak. Het voelt nog steeds als bevestiging van loslaten. Bijvoorbeeld, ik hoorde net een vogel. Ik keek maar zag hem niet. Ik dacht: als ik wil en goed kijk, dan zie ik hem. Maar ik zag hem niet. Weer klonk de vogel. Ik dacht: als ik hem moet zien, dan zie ik hem. Ik geeuwde en heb de vogel niet gezien.

 

Dag 4 – Vitorino dos Piães – Ponte de Lima (± 15 km)

Als je niet weet of je het goed doet, kan je het dan fout doen? De weg is je vriend, maar ook vriendschap moet je onderhouden. Daarom loop ik met aandacht. Niet lang na deze gedachte heb ik een hara-ervaring, compleet met tunnelvisie, vierde dimensie en lopen als een machine. Maar het fijnste was de rust in mijn hoofd. Zelfs het besef dat ik in hara liep kon dat niet verstoren.

 

Dag 5 – Ponte de Lima – Pecene (± 26 km)

Je kunt zo opzien tegen regen, dat je vergeet dat je voor hetzelfde geld loopt te zweten in een regenpak. Het is als de keerzijde van de medaille, als kop en munt. Nat of droog, het is weer.  Vandaag loop ik regelmatig in hara. Het is alsof mijn benen vanzelf gaan. Ik vraag me niet langer af of ik het goed doe. Ik doe gewoon. Het voelt vandaag ook niet als een ervaring. Het is gewoon.

 

Dag 6 – Pecene – Valença (± 15 km)

Soms is het alsof de tijd stopt, terwijl het wandelen doorgaat. Pas wanneer ik op mijn horloge kijk, zie ik dat er tijd verstreken is. Vaak is dat meer dan verwacht. Waar was ik al die tijd? Ik was onderweg. Wat was ik aan het denken? Vaak weet ik dat niet meer.  Mijn geest is als een vijver, impressies zijn als steentjes die het oppervlak doen rimpelen. Ik laat het gebeuren om te voorkomen dat de golfjes over de oever klotsen. Zo kan er soms veel tijd verstrijken zonder dat ik er erg in heb.

 

Dag 7 – Valença – O Porriño (± 19 km)

Vandaag voel ik me als een visser aan de oever van mijn eigen vijver. Gedachten zijn er wel, maar op de achtergrond. De vissen bijten niet. Misschien is dat juist de vangst van de dag.

 

Dag 8 – O Porriño – Arcade (± 25 km)

De bestemming komt niet dichterbij door harder te lopen. Tijd en plaats vallen dan alleen op een ander moment samen. Of het daarvan beter wordt? Slechter ook niet, het is geen kritiek. Ik wil aandachtig wandelen. Tijd is ondergeschikt aan afstand. Ik kan dit zowel letterlijk als figuurlijk nemen. Ik ben enthousiast geworden door de spirituele groei van de afgelopen dagen, maar ik hoef me niet te haasten om verder te ontwikkelen. Dat er weinig meer gedachten in mijn hoofd opkomen dan deze woorden is eigenlijk best fijn. De vijver is vandaag glad als een spiegel.

 

Dag 9 – Arcade – Pontevedra (± 15 km)

Het wereldse einde van de reis nadert nu snel. Het voelt feestelijk en ik wandel zorgeloos. Wat aanvankelijk heel bijzonder leek, voelt nu heel gewoon. Toch kost het weer moeite om te concentreren op mijn ademhaling of om naar hara te gaan. Alsof het alleen bereikbaar is wanneer ik het echt nodig heb. Ik mag nog veel leren.

 

Dag 10 – Pontevedra – Caldas de Reis (± 25 km)

De zorgeloosheid is weg. Geïrriteerd scheenbeenvlies vraagt om aandacht. Nog drie dagen te gaan. Ik twijfel of ik het ga halen. Ergens voelt dat wel fijn. Een noodzaak om naar hara te gaan, maar ook om op mezelf, de kracht in mijzelf en de kracht in het algemeen te vertrouwen.  Aandacht en buikademhaling zijn goed, maar wat ook werkt is een halve liter natuurwijn en een wijnboertje om verliefd op te worden. Hoofd in de lucht, voeten op de grond.

 

Dag 11 – Caldas de Reis – Padrón (± 20 km)

In het stof op de grond zie ik de voetafdrukken van mijn voorgangers. Na mij komen mensen die mijn afdrukken zien. We vormen een oneindige ketting van pelgrims. We lopen samen en toch alleen. Ik voel me vandaag niet de sterkste schakel, maar het gevoel van verbondenheid geeft me kracht om door te gaan.

 

Dag 12 – Padrón – Santiago de Compostela (± 27 km)

Ik arriveer alsof ik nooit vertrokken ben. Mijn reis eindigt hier niet. Er begint ook geen nieuwe. Sinds ik adem ben ik onderweg. Wat ik geleerd heb, is dat ik altijd een plaats heb om thuis te zijn. Voor die plaats hoef ik niet op reis. Die plaats is, zoals ik ben, zolang ik ben.